Category: Nieuwe Muziek

Cabbage – Torture

Ze zijn met zijn vijven, noemen zich Cabbage en komen uit rockcity Manchester. Cabbage heeft al het een en ander uitgebracht en lijkt nu het punt te hebben bereikt waarop ze een grotere pet kunnen passen dan die van ‘local heroes’.

Het punky Torture wordt uitgevoerd met het soort branie waar alleen Britse bands patent op hebben, bands die menen dat het wiel is uitgevonden door hun landgenoten en daarin niet geheel ongelijk hebben.

De oversteek van Cabbage van lokaal naar (inter)nationaal wordt mede mogelijk gemaakt door de klare productie van Torture, dat een paar streepjes professioneler klinkt dan het oude werk zonder het ‘young loud and snotty’ karakter van de band geweld aan te doen.

De man die hier verantwoordelijk voor is, heet James Skelly. Hij verrichte  soortgelijke diensten voor o.a. Blossoms, She Drew The Gun en The Coral. Een album is in de maak, details volgen.

Catfish & The Bottlemen – 2All

Catfish & The Bottlemen is bijna ongemerkt groot gegroeid. De Britse band trekt een miljoenenpubliek op de streamings-kanalen en vult met gemak de A- zalen van het clubcircuit.

Wat de band doet is niet echt nieuw. Catfish & co strijden met dezelfde wapens als hun voorvaderen: bas, drums en twee gitaren. Hun eigenheid zit  in hun sound, en hun kracht in de songs die ze schrijven.

2All mist misschien spektakel, maar heeft alles wat een rocksong nodig heeft; een kop en een staart, een spannende brug en als Van McCann met zijn heerlijk nasale Britpopstem zijn zegje heeft gedaan, neemt de gitaar het over en sta je voor je het weet luchtgitaar te spelen.

En zo heeft de band uit Wales inmiddels een heel arsenaal aan topsongs op voorraad. 2All is afkomstig van het derde album van Catfish & The Bottlemen. De opvolger van The Balcony (2014) en The Ride (2016) gaat The Balance heten en is vanaf 26 april beschikbaar.

LIVEDATUM: 20 mei Melkweg, Amsterdam (uitverkocht).

PUP – Sibling Rivalry

Ruzie komt in de beste families voor. PUP zanger Stephan Babcock weet er alles van.

Hij schreef Sibling Rivalry na een kampeervakantie met zijn zus. Tijdens een boottochtje hadden ze een aanvaring over de manier waarop hij het vaartuig bediende. Hij ontplofte en riep dat ze altijd iets te zeiken had. Herkenbaar? Of ze inmiddels weer ‘on speaking terms’ zijn vermeldt het verhaal niet, waarschijnlijk wel. Het ten slotte broer en zus en Stephan heeft zijn hart kunnen luchten in een song.

Sibling Rivalry is net als voorganger Kids een gepassioneerde, punky popsong met sterk gitaarwerk en waterdicht refrein. Beide songs komen van Morbid Stuff, het alweer derde album van de band uit Toronto dat in de eerste week van mei uitkomt.

Altin Gün – Süpürgesi Yoncadan

Altin Gün is terug voor de tweede ronde. De -we mogen wel zeggen- internationaal vermaarde Turks-Nederlandse band gaat verder op de ingeslagen weg, het moderniseren van songs uit de rijke Ottomaanse rock en poptraditie.

Nieuwe single Süpürgesi Yoncadan is al vaak gecoverd, maar meestal met traditionele Turkse instrumenten. Altin Gün heeft het nummer in een mooi analoog synthesizer jasje gestoken waardoor hun versie klinkt alsof hij is opgenomen in het Istanboel van de jaren 70.

Als je trouwens ‘Instanbul 70’ opzoekt op Spotify kom je bij de bron waaraan Altin Gün zich laaft. Het uiterst buikdans-bare Süpürgesi Yoncadan doet dienst als annonce voor album twee van Altin Gün. De opvolger van On verschijnt op 26 april onder de titel Gece, het Turkse woord voor Nacht.

LIVEDATA: 3 mei, Paradiso, Amsterdam (album releaseshow). 5 juli Down The Rabbit Hole, Ewijk. 15 augustus Pukkelpop, België.

#333 Trixie Whitley

Gisteren verscheen na vier jaar eindelijk weer een nieuw album van Trixie Whitley. Wij grijpen deze gelegenheid graag aan om onze Bazz contact te laten opnemen met de Belgisch-Amerikaanse zangeres en haar te vragen naar het hoe en wat.

Bezuiden de grote rivieren behoeft Trixie geen introductie, bij ons is ze niet geheel onbekend – ze heeft op Pinkpop gestaan, maar haar ster mag hier nog wel wat feller stralen.

Trixie Whitley is haar echte naam. Trixie’s pa was de veel te vroeg overleden Chris ‘Big Sky Country’ Whitley, haar moeder een ingezetene van Gent. Trixie heeft haar leven lang gependeld tussen haar moeder -en vaderland.

In 2008 trad ze in de voetsporen van haar naamgever en bracht ze haar eerste EP uit. Twee jaar later werd ze gestrikt door superproducer Daniel Lanois om te zingen in zijn Black Dub band. Dat leverde haar een internationale carrière op.

Miss Whitley is een singer-songwriter (en multi-instrumentalist) die van vele markten thuis is, maar in welke stijl ze zich ook uitdrukt, de blues is nooit ver weg. Na ‘Four Corners’ (2013) en ‘Porta Bohemica’ (2015) is afgelopen vrijdag ‘Lacuna’ uitgekomen, een veelkleurig album dat zijn weg naar de fans zeker weer zal weten te vinden en haar waarschijnlijk ook heel wat nieuwe bewonderaars zal bezorgen.

Het interview van onze Bazz met Trixie kan je -samen met haar favoriete muziek- horen op zaterdag (30/3) tussen 19.00 en 21.00 uur.

Bazz op de Buzz met Trixie Whitley wordt herhaald op donderdag 4 april om 22.00 uur.

Trixie’s favoriete nummers:

1. Alice Coltrane – Journey in Satchidananda
2. Oumou Sangare – Gere faga (feat Tonny Allen)
3. Talking Heads – Once in a lifetime
4. Prince – It’s gonna be a beautiful …
5. Chaka Khan – I feel for you
6. Latin Playboys – Viva La Raza
7. PJ Harvey – Let England shake
8. Iggy Pop – Some weird sin
9. Sigur Ros – Gobbledigook
10. Deerhoof – Big House Waltz
11. Son Lux – Lost it to trying
12. Bjork – Declare independence
13. Selda Bagcan – Ince ince Bir Kar Yagar
14. The Cure – 10:15 Saturday Night
15. Deradoorian – The eye
16. Django Django – WOR
17. Tinariwen – Chaghaybou
18. The lounge lizards – Calvin

LIVEDATA 15 & 16 & 17/05 TivoliVredenburg, Utrecht (als support van dEUS) 20/05 Melkweg, Amsterdam 28 & 29/05 Ancienne Belgique, Brussel 07/07 Cactus Festival, Brugge 04/08 M-idzomer Festival, Leuven 07/08 Lokerse Feesten, Lokeren

Rammstein – Deutschland

Deutschland, de nieuwe single van Rammstein heel al wat heeft losgemaakt of eigenlijk niet zozeer de single, maar de clip, een 9 minuten durend historisch epos, dat waarschijnlijk meer heeft gekost dan alle Rammstein albums bij elkaar. Je moet toch wat als je tien jaar uit de running bent geweest.

De controverse spitst zich toe op de scene waarin de band te zien is als Joodse concentratiekampgevangenen met een strop om hun nek wachtend op hun executie. Uiteraard staat Duitsland op zijn kop. Rammstein zou Rammstein niet zijn als de clip niet zou shockeren. De vraag is of dat het enige doel is of heeft het verhaal ook een moraal?

De tekst geeft enig uitsluitsel. Deutschland is een schizofrene ode aan het land. De kernzin lijkt ‘Will Dich Lieben Und Verdammen’ te zijn, een sentiment dat gezien de Duitse historie niet onbegrijpelijk, of nieuw is. 

Vergeleken met de video is de muziek van Deutschland wat gewoontjes, maar de fans zullen weer smullen. Een Kraftwerk-goes-disco intro luidt een song in met een marstempo, het bekende Rammstein mannenkoor en genoeg gitaren om een stadion te vullen.

Nu maar hopen dat de dualistische boodschap overkomt en de song niet in de verkeerde handen valt.   

LIVEDTAUM: 25 juni, De Kuip, Rotterdam.

Cheekface – I Only Say I’m Sorry When I’m Wrong

We hebben het al vaker gezegd punk is bezig aan een comeback. Niet de 1234 punk van The Ramones of de twee akkoorden anarchie van The Sex Pistols en consorten, maar een soort post post punk waarin de punkspirit gepaard gaat met een artistiek elan en dichterlijke ambitie. Case in point is de Amerikaanse band Cheekface.

Cheekface schrijft songs met veel tekst en weinig noten. De voorman van het trio uit L.A. praat vaak meer dan hij zingt. Stilistisch borduurt Cheekface voort op de semi-naïeve stijl van Jonathan Richman, die ook woordrijke songs componeerde met minimale melodieën en summiere begeleiding. Verschil is dat je bij Richman nooit wist of hij serieus was (zijn bekendste songs heet ‘I Was Dancing In The Lesbian Bar’) terwijl Cheekface bepaald geen grappen maakt. Dat Cheekface uit Californië komt is ook duidelijk. Waar anders vind je bands met songs als I Only Say I’m Sorry When I’m Wrong, over het verschil tussen arrogantie en zelfvertrouwen. Een muzikale ‘self improvement’ cursus dus . En zo heeft Cheekface er nog veel meer, 13 stuks om precies te zijn. Je vind ze op hun vers verschenen debuutalbum, ‘Therapy Island’.

Nilüfer Yanya – Baby Blu

Het debuutalbum van Nilüfer Yanya is uit en dat is een gebeurtenis die niet onopgemerkt mag blijven. De Brits-Turkse zangeres heeft veel zo niet alles mee, haar leeftijd, multi-culturele achtergrond, muzikaliteit, uiterlijk en niet op de laatste plaats Haar Stem.

Nilüfer doopte haar eerste album Miss Universe, een waarschijnlijk ironisch bedoelde, maar ook passende titel. Haar appeal is namelijk universeel. Baby Blu is representatief voor haar kunst en kunnen, poppy als Dua Lipa, muzikaal als Florence van de Machine en artistiek als Kate Bush. En dan is er nog die stem; rokerig, wendbaar en zeer expressief. Ze kan in één adem van laag naar hoog schakelen zonder dat het klinkt als een trucje.

17 songs staan er op Miss Univers. Opvallend is dat haar vorig jaar verschenen singles, waaronder het door ons vaak gedraaide Baby Luv er niet bijzitten, gebrek aan materiaal heeft ze dus ook al niet.

Nilüfer Yanya is hier binnenkort te zien in een paar kleine clubs, zorg dat je er bij bent en wees getuige van een superster in wording.

LIVEDATA: 16 april, Bitterzoet. 30 april Merleyn, Nijmegen. 1 mei ACU, Utrecht.