Na enige aarzeling heeft Thom Yorke toch ja geantwoord op de vraag van de Italiaanse regisseur Luca Guadagnino van de horrorfilm Suspiria of hij de soundtrack wilde componeren.
Yorke heeft eerder muziek gemaakt voor film en theater, maar nooit een volledige score. Vandaar misschien zijn aarzeling. De soundtrack komt volgende maand uit, deze week verscheen alvast het ‘titelnummer’ online.
Suspirium is een modern klassieke compositie voor (zijn) stem en piano en (op de achtergrond) fluit. Aan de song is niet af te horen dat het onderdeel is van een griezelfilm, maar grote kans dat de melancholieke melodie in combinatie met ijselijke beelden precies het gewenste effect sorteert.
Het relatief kale Suspirium is overigens niet representatief voor de soundtrack van Suspiria. De Radiohead voorman heeft zijn filmscore grotendeels opgenomen met het London Contemporary Orchestra and Choir en zijn zoon Noah Yorke op drums. Inspiratie putte hij uit muziek van de film Bladerunner van Vangelis en uit de stad waar Suspiria zich afspeelt, het Berlijn van de late jaren 70.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe NSFW-videoclip Hunter van Anna Calvi. Seksuele identiteit, dat is het thema van Anna’s derde album Hunter, de opvolger van One Breath (2013).
LIVEDATA 24/10 De Helling, Utrecht 23/1 Melkweg, Amsterdam
Qua stem doet LAUREL wel aan Florence denken van The Machine. Tekstueel lijkt ze meer op een rapster. Een dubbeltje per fuck en de pot komt wel vol.
Muzikaal laat de 23 jarige Engelse zich niet zo makkelijk plaatsen, wat natuurlijk een pre is. LAUREL – je schrijft het in hoofdletters omdat er meer Laurels op de kust zijn – is de 23 jarige Laurel Arnel-Cullen uit Southampton, Engeland. Adored is één van het dozijn nummers van haar debuutalbum, Dogviolet. We schrijven debuutalbum, maar de singer-songwriter-producer heeft sinds 2014 al genoeg songs uitgebracht voor drie albums. Die nummers laten een ontwikkeling horen van een voorzichtig artieste op zoek naar een eigen stijl tot een diva in wording. Op Adored komt LAUREL zeer overtuigend uit de hoek. Haar nieuwe single is een knappe en krachtige indie-popsong met gitaar als hoofdinstrument en haar stem met zijn karakteristieke vibrato als hoofdattractie.
Slothrust is een Amerikaans powertrio, dat we om onduidelijke reden nog niet eerder hebben opgemerkt. Of in ieder geval niet op juiste waarde hebben geschat.
De band uit Boston heeft al drie albums uit en een paar EP’s, waarop heel wat van onze gading te vinden is; songs die overlopen van gitaar en naar een hoger plan worden getild door de overtuigende zang van miss Leah Wellbaum. Als er al iets aan te merken zou zijn op Slothrust (behalve de in het Nederlands onaantrekkelijk klinkende naam) is dat de band wat ouderwets klinkt met hun blues based rocksongs.
Double Down breekt een beetje met dat patroon. De riffs en solo’s zijn weliswaar bluesy, maar de song is speels en spannend en heeft een refrein dat niet wordt gezongen maar soort van gefloten. Double Down staat niet op een van de vier albums, wat zou kunnen duiden op de komst van een nieuwe langspeler, die we deze keer niet zullen missen.
Een opgemaakte zanger maakt nog geen glamrevival, maar het zou zo maar kunnen dat The Struts andere bands over de streep trekt en net als zij weer een beetje show in de business gaan brengen. Het is wel weer eens tijd voor een beetje glans en glitter. Aan beiden geen gebrek bij Luke, Adam, Jed en Gethin van The Struts. Na negen jaar samen is er ook voldoende ervaring. Combineer dat met een fysiek, die zich leent voor strakke pakken en kekke kapsels plus een koffer vol songs met flair en je hebt je de voorwaarden voor een topband.
Vreemd genoeg hebben de Amerikanen dat eerder door dan de landgenoten van The Struts uit het oer Engelse Derby. Dat komt waarschijnlijk omdat Dave Grohl uitgesproken fan is. Foo Fighters heeft uitgebreid getoerd in de V.S. met The Struts als support act. De relatie gaat verder dan voetballen voor de optredens. Dave heeft zanger Luke, die in zijn vrije tijd gitaren beschildert ook gevraagd een paar van zijn instrumenten onder handen te nemen.
Body Talks is een uitstekende opwarmer voor het tweede album dat The Struts ook een beetje vastigheid in Engeland en Europa moet brengen. De single heeft swing en schwung en lijkt dankzij de stem van frontman Luke Spiller meer dan een klein beetje op Queen. Het tempo is in bruikleen van Iggy’s Lust For Life en de koortjes roepen prime time Stones in herinnering. Wie niet de neiging krijgt bij het horen van Body Talks van The Struts om op te springen en te gaan dansen is hier aan het verkeerde adres.
Boygenius is de naam die Phoebe Bridges, Lucy Dacus en Julien Bakerzich hebben aangemeten om gezamenlijk muziek maken. Wie de boel een beetje in de gaten houdt, weet dat het hier drie jonge Amerikaans singer-songwriters van enige faam betreft.
Lucy Dacus brak twee jaar geleden door met ..A Familiar Place en heeft twee albums op haar naam staan. Julien Baker bracht eveneens twee langspelers uit. Haar grootste claim to fame heet Appointments. Phoebe Bridgers heeft nog maar één plaat, maar is misschien wel de bekendste van het stel. In de V.S. is Scott Street haar populairste nummer. Bij ons is dat Motion Sickness, dat lang in de Graadmeter stond.
Solo maken Phoebe, Lucy en Julien sobere, introverte songs over hun innerlijke roerselen. Samen doen ze dat ook. Waarom ze nu dan met zijn drieën optrekken, wordt duidelijk als je het drietal song hoort ze dat als Boygenius online hebben gezet. Een album volgt op 9 november. Om te zeggen dat ze samen sterker zijn, is ietwat overdreven – solo weten ze alle drie van wanten- de meerwaarde van hun samenwerking zit hem in de prachtige samenzang. De individuele stemmen matchen miraculeus, als ware het zingende zusjes. Boygenius heeft sowieso wel iets weg van First Aid Kit.
Van de drie titels is Me & My Dog het sterkst. Phoebe neemt het initiatief, zichzelf begeleidend op een akoestische gitaar, daarna volgen nog meer snaarinstrumenten waaronder een banjo en vallen haar ‘zusters’ haar bij. Met zijn drieën werken ze toe naar een ingehouden climax, die wordt onderstreept door een goed gedoseerde portie feedback. Of de zangeressen ook samen op tournee gaan kunnen we alleen maar hopen.
Of we de afspraak kunnen verplaatsen, van het Amstelhotel naar een airbnb-adres in Amsterdam-West. Duvelstoejager Jonathan Wilson (43) ondersteunt Roger Waters als zanger en gitarist tijdens de Us + Them tour, die in juni vier dagen de Ziggo Dome laat vollopen met Pink Floydfans. “Ik wilde even op mezelf zijn”, verklaart de muzikant, die oogt als een moderne hippie, zijn plotselinge verhuizing.
De airbnb biedt het beeld van een muziekfanaat on the road. Een akoestische gitaar achteloos op de bank. Op het tafeltje ernaast speelt een opengeklapte Macbook via een bluetooth speaker muziek af van Scott Walker. Aan de laptop zijn een klein keyboard en een modulaire synthesizer gekoppeld, een PIN Electronis & Ramcur, die Jonathan Wilson op de kop heeft getikt in Berlijn. “Het is een remake van een synthesizer die Pink Floyd gebruikte tijdens de opnamen van The Dark Side Of The Moon. Toen Roger me vroeg voor de Us + Them tour ben ik ernaar op zoek gegaan om de speciale geluidsaffecten van dat album te kunnen herscheppen.”
Wilson heeft de synthesizer zelf ook toegepast op Rare Birds, zijn begin dit jaar verschenen soloalbum, en dat is nieuw. Want de Californische multi-instrumentalist, die vooral naam maakte als producer van albums van onder meer Dawes, Father John Misty, Conor Oberst, Roy Harper en Roger Waters, staat bij uitstek bekend om zijn voorliefde voor een warm analoog geluid waarin geen rol is weggelegd elektronische geluidsapparatuur. “De vergelijkingen met Crosby, Stills, Nash & Young en Dennis Wilson die me ten deel vielen bij mijn eerste twee solo-albums [Gentle Spirit (2011) en Fanfare (2013)-red.], waren vleiend, maar ik heb mezelf nooit gezien als de schatbewaarder van het jaren zeventig westkustgeluid. Ik woon inmiddels een kwart eeuw in LA, dus ik voel wel dat ik in een bepaalde traditie sta. Alleen al de omgeving doet wat met je. Maar als liefhebber van een doorwrocht en gelaagd geluid voel ik me net zo verwant met Engelsen als Trevor Horn, Peter Gabriel en Kate Bush.”
Big
‘Omdat we allemaal stroomafwaarts van Townes Van Zandt aan het vissen zijn, blijft er eigenlijk niets anders over dan het groot te maken’, schijft Jonathan Wilson in de documentatie die Rare Birds begeleidde. “Dat is vrij naar Arlo Guthrie, die zoiets zei over Bob Dylan. Ik zou willen dat ik een nummer als Pancho & Lefty zou kunnen schrijven, maar dat talent heb ik niet. Zulke catchy melodieën met poëtische teksten schrijven, is slechts weinigen gegeven, dus ik zoek het met mijn muziek in het domein van de overdaad. Sommige nummers op Rare Birds zijn opgebouwd uit 120 tot 150 tracks. want dat is mijn sterke punt. Ik kan dat heel goed organiseren. Het zit grotendeels gewoon in mijn hoofd, al prijs ik me gelukkig met een heel gestructureerd werkende engineer aan mijn zijde. Uiteindelijk ligt er natuurlijk wel een puzzel waar ik soms maanden mee bezig ben. Soms is dat heel meditatief, dan trek ik me helemaal terug om het te overdenken. Hoe passen alle stukjes in elkaar? Hoe wil ik het ten langen leste laten klinken?”
“Voor mij is het een enorm voordeel dat ik bijna alles zelf inspeel. Vaak komen de ideeën op tijdens het opnameproces. Ik stel me voor dat een chef-kok in de keuken ook zo aan de slag gaat met de ingrediënten. Je grijpt wat je nodig hebt, sommige bestanddelen zijn bekend, soms bedenk je iets nieuws of geef je het een speciale bewerking. Je hebt een gerecht voor ogen dat mensen versteld doet staan, dat als geheel overtuigt maar ook op onderdelen boeit. Ik werk overigens niet helemaal in mijn eentje, vaak krijg ik juist inspiratie door muzikanten die langskomen in mijn studio. Loving You, het nummer dat feitelijk het startpunt vormde voor Rare Birds, viel in zijn vorm na een paar spontane sessies met new age-zanger Laraaji.”
Ook de aanwezigheid van Roger Waters had grote invloed. De opnamen voor Waters’ Is This The Life We Really Want? en Rare Birds liepen grotendeels parallel. “In totaal zijn we zo’n anderhalf jaar met zijn album bezig geweest. Tussen die sessies door werkte ik aan eigen nummers. Vaak bleef alles precies zo opgesteld, dus het sonische pallet van onze albums kent een grote overlap. Ook heeft Roger geregeld naar nummers geluisterd die ik in hun ruwe versie voorspeelde op piano.”
Shit
Rare Birds is een 78 minuten durende muzikale reis langs oude en nieuwe paden van de psychedelische rock. Geen conceptalbum in strikte zin, maar als geheel bedoeld als “helende muziek”, dixit neohippie Jonathan Wilson. Voor sommigen is de sonische overdaad wat teveel – een Belgische recensent schreef dat er ‘een heel goeie plaat verborgen zit in Rare Birds’ –, maar daar heeft geluidsmagiër Wilson geen boodschap aan. “Ik wil dat mijn muziek mensen meeneemt op een emotionele golf. Een album van mij koop je niet voor de liedjes maar voor de totale ervaring.”
In Europa slaat zijn muziek meer aan dan in de Verenigde Staten, waardoor hij een vreemd soort niemandsland dreigt terecht te komen. “Het klimaat is nu zo dat albumverkoop weinig meer voorstelt. Je hebt uiteraard altijd nog bands die binnenlopen, maar doorgaans zijn dat de acts die al niks te klagen hebben. Over de belastingen misschien. Maar voor onbekendere groepen is het schrapen om te overleven. Ik wil het niet eens over mijn eigen verkopen hebben, maar neem de Father John Misty-albums waar ik bij betrokken was. Ik weet voor honderd procent zeker dat als I Love You, Honeybear en Pure Comedy halverwege de jaren negentig waren uitgekomen ze tien keer meer hadden verkocht dan nu.”
Het geld moet komen uit optredens. “Maar het is kostbaar om in Europa te touren als Amerikaanse indieband. Daar heb ik mee te maken. In mijn thuisland kan ik nauwelijks touren omdat te weinig mensen om mijn muziek geven. En in Europa, waar ik wel genoeg fans heb, is het eigenlijk financieel niet verantwoord, omdat het niet meer is op te vangen met plaatverkoop. Op mijn vorige tour heb ik ongeveer 100.000 dollar toegelegd. Maar deze shit is de dark side van het muzikantenbestaan. Het blijft nog altijd een genot muziek te maken, laat ik dat voorop stellen.”
Genieten
Dus staat hij zo’n 175 keer naast Roger Waters op het podium met de US + Them tour en het repertoire van Pink Floyd. “Natuurlijk, het geld is goed, maar ik kan er ook van genieten, temeer daar Dave Kilminster de meeste gitaarpartijen voor zijn rekening neemt. Die doet dat heel goed. Zelf ben ik veel minder bedreven in het noot voor noot naspelen van de originelen. Ik kan me helemaal richten op de zang. Voordat de tour aanving heb ik zelfs nog een zangcoach in de arm genomen om mijn stem en stamina te verstevigen. Toen Roger me vroeg voor de tour dacht ik: waarom niet? Als indie-artiest zal ik nooit in die megahallen spelen, laat staan in stadions in Zuid-Amerika. Het leek me cool dat eens mee te maken. Inmiddels is Roger een vriend van me en voel ik me loyaal. Al is het ook wel weer fijn, zoals nu in Amsterdam, het hele circus even te verlaten en zo’n luxe hotel te verruilen voor een appartement in een gewone buurt. Ik ben teveel een individualist om aldoor met de groep op trekken.”
Heaven #5, 2018 heeft maar liefst twee omslagen. Op de voorkant staat Raymond van het Groenewoud, op de achterkant prijken de jonge heren van DeWolff. Dat in verband met een special die Heaven wijdt aan het spiksplinternieuwe rootsfestival Once I A Blue Moon, dat zaterdag 25 augustus plaatsvindt in het Amsterdamse Bos. Ook de hoofdstad goes americana. Interviews zijn er met DeWolff, I’m With Her en The Dawn Brothers, alle drie te zien op het festival, naast David Crosby The Mavericks en vele anderen.
In de ‘gewone’ Heaven het uitgebreide vraaggesprek met Raymond van het Groenewoud, die een driedelige box samenstelde uit zijn oeuvre met de titel Archivaris. Ook zijn er fijne gesprekken met Beechwood, Low, Jonathan Wilson en Yorick van Norden.
In de serie Portret van…, dit keer podiumdirecteur Marlies Timmermans van het Utrechtse Ekko. Liz Phair’s spraakmakende debuut uit 1993 Exile In Guyville staat centraal in It was 25 years ago today.
In de recensierubriek, met meer dan 100 titels, nieuwe albums van o.a. Neko Case, Charles Lloyd & Lucinda Williams, Curse of Lono, American Aquarium, Dawes, The Wood Brothers, Dirty Projectors, Arthur Buck, RVG, Israel Nash, Needlepoint en Smail Mail.
Dit nummer niet missen? Neem een abonnement en profiteer van de aanbieding: 1 jaar Heaven van € 34,99,- voor slechts € 22,50,-! Een abonnement neem je hier: www.popmagazineheaven.nl/actie-abonnement
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag! Vandaag één van onze hoogtepunten van Lowlands 2018: de Australische indieband Rolling Blackouts Coastal Fever. Check de nieuwe livesessie van de single An Air Conditioned Man.
Met de release van Barcelona Boots heeft het Amerikaanse Arlie nu een vol kwartet, of een complete EP bij elkaar gespaard. Hoewel de vier track allemaal anders klinken, zijn er nu wel bepaalde overeenkomsten te bespeuren die tezamen de stijl van Arlie vormen.
Arlie is lid van het powerpop gilde. De band maakt Beatle-esque songs, pittig en poppy met een lichte groove, een heldere structuur en pakkende refreinen. De geluidsbepalende factor is de falsetstem van Nathaniel Banks.
Arlie is de verzamelnaam van vier muzikanten, die elkaar leerden kennen op de Vanderbilt Universiteit in Tennessee. In deze tijd van rappers en dj’s zijn analoge muzikanten relatief zeldzaam en als ze soortgenoten ontdekken vormen ze al snel een groep en in geval van Nat Banks, Carson Lystad, Jason Antwi en Adam Lochemes dus ook een band.
Het ging al snel zo goed dat de studies en bij inschoten en na een onweerstaanbaar aanbod van een groot label koos het kwartet definitief voor de muziek. Dat wil niet zeggen dat Arlie er al is. De band heeft nog wel even te gaan voordat ze in de Alpha staan, maar het begin is er en de potentie ook. Barcelona Boots is niet alleen de vierde release van Arlie maar ook het vierde schot in de roos.
Bij een naam als 200 By The Sea denk je misschien aan een nieuwe verfilming van een oude Griekse mythe, maar het is precies wat er staat, een festival met maar liefst 200 acts bij de zee. De zee is de Noordzee bij Scheveningen.
Aanleiding voor 200 By The Sea is de 200ste verjaardag van Scheveningen als badplaats. In 1818 opende ene Jacob Pronk de deuren van het allereerste badhuis van het toenmalige vissersdorp. De organisaties van Popagenda Scheveningen en Feest Aan Zee wilden dit jubileum niet onopgemerkt voorbij laten gaan en kwamen met het idee van een meerdaags muzikaal mega festijn. Zo gedacht zo gedaan en dus vindt er op 27, 28, 29 en 30 september op verschillende locaties in het schone Scheveningen een superfestival plaats.
De 200 acts staan verdeeld over 15 podia en dus vier dagen. De muziekmakers komen uit binnen en buitenland. Het is te hopen dat de organisatie alle buitenlandse deelnemers verplicht om ‘Hallo Scheveningen’ te roepen, dan kunnen we lachen.
Net als de badgasten, die jaar in jaar uit in het zonnige Scheveningen neerstrijken, vormt ook de stoet artiesten, die op 200 By The Sea staat een bont gezelschap, variërend van Hollandse singer-songwriters tot import rockbands, van meezingers tot luistervinken en van onbekende acts tot (lokaal) beroemde bands.
Een deel van de optredens is gratis toegankelijk, voor anderen is een -overigens zeer schappelijk geprijsd- toegangsbewijs nodig. Handige passe-partouts zijn er ook. Voor namen, plaatsen en tijden verwijzen we je graag naar Google, voor tickets kan je terecht bij https://popagendascheveningen.stager.nl/web/tickets.
De Pinguin Radio-muziekspecial over 200 By The Sea hoor je zaterdag om 19.00 en/of donderdag a.s. om 22.00 uur.
![Rolling Blackouts Coastal Fever – An Air Conditioned Man [LIVE SESSION]](https://wp.pinguinradio.com/wp-content/uploads/2018/04/rolling_blackouts-800x510.jpg)
