Category: Nieuwe Muziek

OTEP – Molotov

“I’m mad as hell and I’m not gonna take it anymore! Thing have got to change, but first you gotta get mad”, deze beroemde tekst komt uit de film Network (1976) en wordt nog steeds aangehaald, wanneer burgers zich boos maken over de overheid. Of de president van de Verenigde Staten.

Zoals in geval van de vrouw en de mannen van OTEP, die zelfs nog een stapje verder gaan dan door een open raam hun woede uit te schreeuwen.  Zij willen het liefst het kwaad met kwaad bestrijden. De band overweegt zelfs het gooien van een molotovcocktail. Bij wijze van spreke dan. Kan je nagaan hoe boos ze zijn.

Nu is er ook wel wat aan de hand in ‘the land of opportunity’. In bedekte termen aangemoedigd door de huidige bewoner van het Witte Huis komen nazi’s en andere fascistisch gespuis uit het riool gekropen en claimen een plek in de mainstream. Als het aan OPET, genoemd naar zangeres Opet Shayama en ogend als de cast van Mad Max ligt dus over hun lijk. En daar hebben ze een liedje over gemaakt in een stijl die is uitgevonden door onze eigen boze band Urban Dance Squad en populair  gemaakt door de booste band van allemaal Rage Against The Machine.

Molotov komt van het meest recente muzikale manifest van de metal mannen uit L.A. Kult 45. OPET is nu 18 jaar en 9 albums oud, maar zo woedend als op hun meest recente album klonk de band nooit eerder. De noodzaak om hun boosheid kenbaar te maken is dan ook nooit eerder zo groot geweest.

Jade Bird – Uh Huh

Jade Bird was een van de spitsafbijters van LL18. Het niets vermoedende publiek – ze is nog nauwelijks bekend- dat de Lima  binnen stroomde ging al snel en collectief uit hun dak en begon spontaan te dansen.

Goed, de opwinding is deels te verklaren door het lentekoeien effect. Op de eerste dag lijken Lowlands bezoekers nog het meest op koeien, die na een donkere winter op stal voor het eerst weer de wei in mogen, maar een groot deel van de opwinding werd toch echt veroorzaakt door de jonge Britse singer-songwriter, die slechts gewapend met stel sterke songs, een akoestische gitaar en krachtige stem de tent bedwong.

Jade Elizabeth Bird (Hexham, Engeland 1 oktober 1997) wordt aangeprezen als country-zangeres en dat is niet niet waar, maar wie een dochter van Dolly verwacht of een erfgename van Emmylou wacht een teleurstelling. Jade is een meisje met gitaar en veel van haar liedjes hebben een snik, maar de jonge dame kan ook flink rockend uit de hoek komen. Zoals op haar nieuwe single Uh Oh, een song met meer energie dan een gemiddelde metalband.

Miss Bird komt nog maar net kijken, een EP en drie singles en dan zijn we er al, maar dat we nog veel plezier aan en met haar gaan beleven is nu al duidelijk.

LIVEDATUM 11/11 Paradiso, Amsterdam.

Clipprimeur: William Fitzsimmons – Angela

Singer-songwriter en producer William Fitzsimmons brengt op 21 september zijn zevende  studioalbum Mission Bell uit op Groenland Records. Mission Bell werd met producer Adam Landry (Los Lobos, Vanessa Carlton) in Nashville opgenomen. De nieuwe single Angela is nu uit en hij speelt vandaag op Into The Great Wide Open!

“Angela is about giving your life to someone and them giving it to someone else, but still not being able to let go of them. It’s about being blinded to reality by one’s emotions…”

Mission Bell is een optekening van een bewogen jaar, voornamelijk door de scheiding met zijn vrouw. Het album werd oorspronkelijk in de zomer van 2017 opgenomen in te thuisstudio van Fitzsimmons, maar de opnames werden teniet gedaan door en na de scheiding. In 2018 ging Fitzsimmons naar Nashville om het album opnieuw op te nemen met producer Adam Landry. Mission Bell is het eerste album van Fitzsimmons dat hij analoog opnam. Het geluid is rauw, echt en tastbaar.

Het proces en resultaat van Mission Bell is zowel pijnlijk als helend, met begrip van de complexiteit van de mens, vooral in slechte periodes. Maar het is geen goed versus slecht album geworden of een poging om empathie te krijgen. Mission Bell gaat over verraad, maar ook over verzoening en vergiffenis. Het gaat over mensen die hun best doen, maar elkaar toch vaak pijn doen.

“Having to let go of the first version of this record was incredibly strange and something I’ve never done before. But it was the right thing to do. That record was made at a time when nearly all involved, including myself, were living dishonestly and selfishly and poorly, and it was clear in the results. When I was forced to see the truth of how rotten things had become inside and around me, I deleted every note and every word. My dear friend and manager, Rishon, connected me with producer Adam Landry, and together the two of us spent weeks upon weeks breathing back life into a project that I thought was lost for good. By the time we finished, I felt like I had reclaimed something that was taken from me and I remain terribly proud of this work as a result” -aldus Fitzsimmons.

LIVEDATA 31/08 Into The Great Wide Open, Vlieland 14/10 Paradiso, Amsterdam 16/10 Botanique, Brussel (BE)

Nothing But Thieves – Forever & Ever More

Nothing But Thieves -dat zijn Nederlandse podiumdebuut maakte op Pinguins in Paradiso- is enomr populair geworden, maar met behoud van ballen. Dat wordt wel duidelijk als je de nieuwe single hoort van het Britse vijftal.

Zoals meestal brak de band door met een ballad. Nothing But Thieves zou niet de eerste band zijn geweest, die de formule van hun doorbraak hit Sorry had uitgemolken, maar daar past de band dus voor. Gelukkig maar en verstandig, want hoe saai moet het niet zijn om avond aan avond de zelfde riedeltjes af te draaien. 

De verbindende factor tussen Sorry en nieuwe single Forever & Ever More is de direct herkenbare stem van Conor Mason. Verder houden alle overeenkomsten op. In Forever & Ever More beuken de drums, beest de bas en knokken de gitaren om aandacht met voornoemde Mason. De winnaar is Nothing But Thieves dat met de nieuwe single een link legt naar de late jaren zestig toen voorgangers als Cream, Led Zeppelin en Free de blues een boost gaven door de versterker op elf te zetten en de boel op stelten.

Er zal zeker een hitgevoelige ballad op de nieuwe EP staan van de band uit Southend On Sea, maar het is een blijft een bende van het rockende soort. De What Did You Think When You Made Me This Way EP telt vier nieuwe tracks en verschijnt op 19 oktober.

LIVEDATA: 15/11 AFAS Live, Amsterdam. 16/11 013, Tilburg.

Scram C Baby – Elephant

Waarom Scram C Baby na 8 jaar stilte plotseling weer de geest heeft? Geen idee. Maar wat maakt het uit zolang de hoofdstedelijke rockers met sterk nieuw werk komen als de single Elephant. Het is gelukkig niet zo dat de band doet alsof de tijd stil is blijven staan. In het laatste decennium van de vorige en het eerste van deze eeuw maakte Scram C Baby naam met begeesterde rammelrock van het soort dat we nu garage noemen. Soort van tijd vooruit dus, als je bedenkt dat garage nu een populair genre is bij de jongste generatie Neder-rockbands.

Vergeleken met uitslaande bermbrandjes als Kisses Suziki (1996) en Earstruck (2010) is de nieuwe single Elephant het toonbeeld van beheersing, een in een Berlijnse Bowie saus gedipte bolero, een slowburner met een gradueel opgevoerde spanning en de dreiging van een naderend onweer.

Het zou kunnen zijn dat de verandering van stijl is ingegeven door het besef dat de veteranen als het gaat om onstuimige energie het zullen moeten afleggen tegen de jeugdige overmoed van jonge hondenbands als Korfbal en Canshaker Pi (waarin de zoon van de zanger SCB speelt). Scram C Baby is  ouder, wijzer, anders en terug. En dat is goed nieuws.

Self Esteem – Wrestling

Iemand die zich Self Esteem noemt, heeft de tong ferm in de wang geplaatst en loopt waarschijnlijk juist niet over van het zelfvertrouwen. Of is een fan van Offspring, dat zou ook kunnen. Na beluistering van Wrestling kunnen we dat laatste echter nagenoeg uitsluiten.

Wrestling is de tweede single van Self Esteem, een naam waarachter de Britse Rebecca Lucy Taylor schuil gaat. Tot voor kort gebruikte Rebecca haar pseudoniem alleen voor haar werk als grafisch vormgever en videomaker. Muziek maakte ze als helft van het duo Slow Club, dat zich na tien jaar tijdelijk heeft opgeheven. Net als Slow Club maakt ook Self Esteem trage mooi vormgeven luisterpop, maar waar Slow Club folk-roots heeft, maakt Self Esteem mondiale muziek, dat in geval van Wrestling met zijn Indiaans/Afrikaanse refrein een etnisch tintje heeft.

Eerder dit jaar zong Self Esteem mee op en was ze te zien in de clip van Surface To Air van de Django Django.  Django’s Dave McLean retourneert de gunst door nu als producer op te treden.  Van plannen over album tours e.d. is nog niets bekend.

Cat Power – Woman (feat. Lana Del Rey)

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Met vandaag een sterrenteam. De vrouwen Cat Power en Lana Del Rey bundelen de krachten op Woman, hoe kan het ook anders met zo’n titel. De nieuwe single verschijnt 5 oktober op Wanderer, het aanstaande album van Cat Power. Het is het eerste werk van de indiezangeres sinds 2012.

LIVEDATUM 26/10 Ancienne Belgique, Brussel

BC Camplight – I’m Desperate

BC ‘Brian Christinzio’ Camplight is al een tijdje bezig, 16 jaar om precies te zijn. Dat hij in die periode slechts vier albums heeft uitgebracht – inclusief het recente Deportation Blues- heeft alles te maken met de moeite die het hem kost om zijn geest gezond en zijn lichaam rein te houden.

BC debuteerde in 2005 met een bijna traditioneel singer-songwriter album met ogenschijnlijk vrolijke pianoliedjes over donkere onderwerpen. Ook de een jaar later verschenen opvolger vertoonde  een discrepantie tussen vorm en inhoud. Het zou 8 jaar duren voordat BC weer iets van zich liet horen. In de tussentijd was hij mede door de verandering van omgeving – hij was van New Jersey naar het Engelse Manchester verhuisd- er in geslaagd om af te kicken en de draad van zijn carrière weer op te pikken.

In die tijd ook speelde hij met Sharon van Etten een leden van The War On Drugs. Op zijn derde album stonden vooral meerstemmige songs in het verlengde van The Beach Botys van Brian Wilson, iemand die net als BC worstelt met depressies. Op het nieuwe BC Camplight album hebben we ‘slechtst’ drie jaar hoeven te wachten.

Het eerste dat opvalt aan Deportation Blues – de titel is ingegeven door het feit dat BC Engeland moest verlaten omdat zijn visum was verstreken- is de verandering van stijl. De songs hebben rafelige randjes en de ‘olijke’  piano is vervangen door duistere synthesizers. Meer Nick Cave dan Elton John zeg maar. Ongewijzigd is de sterke falsetto waarmee BC zingt en ook is er nog steeds plaats voor meerstemmige koortjes. Tekstueel is BC zo helder als hij maar zijn kan, zie titels als Am I Dead Yet, I’m In A Weird Place Now en het op single verschenen I’m Desperate.

I’m Desperate is een licht donkere track met een gedreven tempo en een door de elektronica eighties aandoende sfeer. BC zingt deels in zijn spreekstem en deels in falset waardoor het effect ontstaat alsof  hij een duet zingt met zichzelf. Het geheel krijgt een poppy cq radiovriendelijke kick door het opzwepende woo hoo refrein. Een hit zal I’m Desperate echter niet snel worden. Maar mensen die meer zoeken in muziek dan een liedje om mee te zingen of een beat om op te dansen hebben aan BC Camplight een goede.

Active Bird Community – Baby It’s You

Brooklyn brengt ons Active Bird Community, een powerpopband met een New Yorkse tic. Na tien jaar en drie albums wordt het tijd dat Active Bird Community ook eens aandacht krijgt aan deze kant van de oceaan.

Baby It’s You zou wel eens de song kunnen zijn waarmee het kwartet voet krijgt aan onze grond. De nieuwe single is een luie meezinger, ingekaderd door gitaren en voorzien van een simpel doch doeltreffend refrein. Het puntje op de i is een saxsolo die opduikt vlak voor de breaks.

Active Bird Community werd opgericht toen de vier leden nog op de middelbare school zaten. Het babyvet is er inmiddels wel af evenals de emo trekjes die de band in den beginnen vertoonde. Anno nu klinkt ABC als een kruising tussen Pavement en Replacements, laconiek maar puntig.

Baby It’s You is de tweede track die ABC dit jaar heeft uitgebracht wat het vermoeden voedt dat een album niet lang meer op zich zal laten wachten. Toeren doet het viertal vooralsnog alleen in de V.S. Hier zou een showcase op London Calling een goede eerste stap kunnen zijn.

Courtney Barnett – Charity

Na haar twee essentiële EP’s ging het snel met de carrière van Courtney Barnett. Desondanks nam ze onverstoorbaar de tijd voor deze tweede langspeler. Vorig jaar verscheen nog wel het uitstapje Lotta Sea Lice met Kurt Vile, in wie ze hoorbaar een gelijkgestemde vond.

Met een reeks bekende musici uit de Australische scene was dit album wel even anders van aanpak dan bij haar eigen werk, maar op Tell Me How You Really Feel maakt ze weer gewoon gebruik van haar vaste begeleiders en co-producer Burke Reid.

LIVEDATUM 10/11 Sonic City Festival, Kortrijk (BE)