De Nijmeegse band De Staat blijft zich ontwikkelen. Met hun vorige plaat O bevestigde De Staat zich als dé indieband van Nederland. En met de viral single Witch Doctor tilden ze hun live-reputatie naar een nóg hoger level. Aanstaande zaterdag speelt de band op Lowlands en dan kan je natuurlijk niet zonder nieuwe single aankomen. Als voorproefje op een nieuw album is daar Kitty Kitty. En WTF? Waar komen de heren nu weer mee aan? Luister zelf maar. De Staat had het nummer best wel een tijdje op de planken liggen, maar gelukkig delen Torre en zijn vrienden ’em nu dan eindelijk. Bassen aan en springen maar!
Wat in eerste instantie alles weg had van een one hit wonder begint steeds meer te lijken op een welkome aanwinst. Superorganism debuteerde vorig jaar met Something For Your M.I.N.D., een opvallend speelse productie. die ons verleidde om het uit te roepen tot IJsbreker. Daarna was het de stem des volk, die dicteerde dat we ook de opvolger Everybody Wants To Be Famous moesten gaan draaien. Het zelfde geldt voor Night Time. En nu is er een geweldige videoclip bij The Prawn Song.
Thomas Azier releast zijn gloednieuwe4-track EP S t r a y. Thomas schreef en produceerde alle tracks op S t r a y zelf. De EP borduurt voort op het geluid dat Thomas eerder neerzette op zijn eerdere albums Hylas en Rouge, die beide beloond werden met een Edison.
Thomas: “Ik heb het hele album geschreven in hotelkamers op verschillende plekken ter wereld, onder meer in Tokyo, Kyoto, Abidjan, Berlijn en Parijs. Bijna alles is opgenomen op slechts een laptop en een USB-microfoon. Er zijn ook veel omgevingsgeluiden te horen, wat de muziek heel een heel aanwezig en ‘echt’ karakter geeft. Elke liedje is gevangen in een plek en een tijd.”
Echoes De videoclip van de single ‘Echoes’ ging onlangs in première. In de videoclip – die Thomas zelf maakte – zien we een poppenspeler genaamd Rob Kaufmann, met wie Thomas bevriend raakte in Berlijn. De performance van Rob in de video onderstreept de schoonheid van het liedje en de DIY boodschap ervan: “The biggest lakes have never been too clear, time to see the signs and leave it all behind, Stars are stones that keep falling from the sky.”
Al vijftien jaar lang verrijkt het Duitse super-duo Âme de elektronische muziekscene als geen ander. Met een intense afkeer voor herhaling innoveren Frank Wiedemann en Kristian Beyer er lustig op los; de technogoeroes zijn op geen enkel genre vast te pinnen. Na anderhalf decennium hebben de heren besloten hun eerste album uit te brengen en opnieuw een opvallende uitstap te maken. Geen muziek voor de club, maar voor thuis op de bank. “Ik kan er na drie jaar aan gewerkt te hebben in ieder geval nog steeds naar luisteren.”
Voor degenen die Âme, de Franse vertaling van ‘ziel’, enkel kennen van de immens populaire technosingle Rej of grijsgedanste remix van Howling, komen op het debuutalbum Dream House bedrogen uit. De titel is wat dat betreft een eerlijke voorbode en Beyer verpulvert bij dezen alle illusies: “Wij zijn bekend om onze dancetracks, maar daar geven we geen ruimte aan op het album. Dancetracks horen op een 12-inch en niet op een plaat. Een plaat luister je dan ook thuis en niet in de club. Tenminste, zo luister ik ze.”
Wat er dan wel te horen is op Dream House? “Moderne spacerock met een romantisch tintje. Frank en ik gingen op zoek naar ons gemeenschappelijk muzikale terrein: het Duitse erfgoed van spacerock waarin we zijn opgegroeid. We wilden dezelfde atmosfeer van bands als Neu!, Harmonia en Cluster uit de jaren ’70 creëren. Geen replica, maar een versie met een elektronische basis, gemaakt met moderne technieken. Het gaat om de transfer naar het hier en nu.”
Wispelturige kameleon
De Duitse meesters zijn niet bang dat ze met deze nieuwe richting luisteraars afschrikken. Beyer drukt op het hart dat Âme nog lang niet uitgetechnoot is. “Je niet bang te zijn dat we nooit meer dance-nummers maken; alleen op dit album vonden we dergelijke muziek niet op zijn plaats. Er zullen vast een aantal mensen teleurgesteld zijn, aangezien zij bepaalde verwachtingen hebben. Maar ik haat verwachtingen en artistiek gezien is het gewoon saai om dezelfde formule te blijven hanteren, hoe succesvol die ook moge zijn.”
Die leus sluit aan op de zorgvuldig geboetseerde carrière van Âme. Beyer en Wiedemann ontmoetten elkaar begin deze eeuw in Karlsruhe en besloten hun dancevaardige handen ineen te slaan. Die samenwerking leverde een beperkt aantal daverende singles en remixes op, waarbij de stijl net zo veranderlijk was als een kameleon met een identiteitscrisis. Detroit techno, Chicago house of tunnelvisie-trance: het passeert allemaal de revue.
“De essentie van ons karakter is om nooit verveeld te raken”, verklaart Beyer de wispelturigheid in genre. “We willen altijd geïnteresseerd en opgewonden blijven. Gezien onze brede muzikale achtergrond is dat misschien niet de makkelijkste taak. Daarom stappen we regelmatig uit een bepaald genre. Ook Dream House reflecteert die ontwikkeling.”
Grabbelton
Een liveshow van Âme heeft daarom bijzonder veel overeenkomsten met een grabbelton: je hebt niet alleen geen idee wat je voorgeschoteld krijgt, maar ook niet eens wíe. “Een aantal jaar geleden hebben we samen besloten de shows op te delen. Frank kwam er destijds namelijk achter dat DJ’en niet helemaal zijn ding was; zijn passie lag bij het live spelen van materiaal. Mijn liefde voor de draaitafel is echter gebleven. Daarom kan een optreden van Âme bestaan uit een liveset van Frank of een DJ-set van mij. We spelen verschillend materiaal op onze eigen manier, maar integreren allebei Âme in het optreden.
“Alleen bij shows van Âme II Âme spelen we daadwerkelijk met zijn tweeën, rug tegen rug. Het is een hybride vorm van live met een DJ-set. Feitelijk doe ik wat ik normaal ook doe: ik mix mijn muziek, alleen nu in die van Frank. En andersom rommelt Frank met mijn nummers tijdens zo’n set. Het is wat uitdagender, maar we kennen elkaar ondertussen goed genoeg om dit te kunnen uitvoeren. We reageren makkelijk op datgene wat de ander doet omdat we elkaars voorkeuren en favoriete richtingen kennen. Een soort blind begrip.” Op Lowlands valt dit jaar van een dergelijke set te genieten.
Stroomstoring
De hechte vriendschap tussen de twee hielp aanzienlijk tijdens het proces van Dream House. Toch is het niet altijd pais en vree geweest: vlak voordat Wiedemann en Beyer besloten hun optredens te splitsen, barstte er een bommetje tijdens een optreden op Ibiza. “Ik sloot toen aan het einde van een show Franks stroomvoorziening af, want ik was het niet eens met wat hij speelde. Dat was op een hectisch moment waarin we elkaar minder spraken, terwijl onze directe omgeving enorm veranderde. Er sluimerden wat onuitgesproken negatieve gevoelens jegens elkaar, en dat explodeerde tijdens die show in Ibiza. Sindsdien zijn we alleen maar hechter met elkaar geworden. Omdat we zulke goede vrienden zijn, weten we inmiddels hoe we ruzie moeten maken. Op een gezonde manier. Er zit geen onoprechtheid tussen ons. We kunnen elkaar eerlijk vertellen wat we mooi of niet mooi vinden; daardoor zijn we altijd allebei tevreden met het resultaat. Dat geldt ook zeker voor Dream House. We hebben hiervoor nooit echt de tijd of inspiratie gehad om een album te maken. Maar nu vragen we ons af of we niet gewoon meteen aan een tweede moeten beginnen.”
LIVEDATA 19/08 Lowlands, Biddinghuizen
—
De zomereditie van LiveGuide is nu overal in het land verkrijgbaar. De krant heeft hierin de festivalzomer van 2018 centraal staan en presenteert een imposante fictieve line-up van de 150 tofste acts die de komende maanden naar Nederland komen.
Het gratis blad heeft de line-up onderverdeeld in tien categorieën, zoals hiphop, elektronica, headliners, Nederlandse acts en het zwaardere gitaarwerk. Het heeft geleid tot een zeer diverse lijst namen met alleen acts die deze zomer naar de Nederlandse festivals komen. Van Pinkpop tot Best Kept Secret en van Vestrock via Down the Rabbit Hole en North Sea Jazz naar Zwarte Cross en Lowlands: allen zijn ze goed vertegenwoordigd.
In de 42e uitgave van LiveGuide zijn verder interviews te lezen met de opstandige artpunkers van Parquet Courts, de culty hardrockgiganten van Ghost, de Franse indierockact Theo Lawrence & The Hearts en het Duitse duo Âme, dat na vijftien jaar opereren aan de frontlinie van de dance plotseling een debuutalbum met een ook nog eens zeer verrassende sound uitbrengt.
Verder deelt het Smèrrig-duo Nixus & MC Jordan hun veeleisende tourrider (o.a. een Volkswagen Polo uit 2005 met Katja Schuurman en Kim Holland erin…), durft het Brabantse Bear’s Den-bandlid Christof van der Ven het aan quizvragen over Beyoncé te beantwoorden en tipt PR & Marketing-dame Laetitia Abbenes van het Into the Grave-festival de beste metalalbums van het moment.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Midnight van onze goede bekenden Black Honey die zich in een wereld van jaren ’70 glitter & glamour wanen.
Tijd voor een experiment. Je hoort wel vaker Franse acts op Pinguin Radio, zoals onze huidige zomerhit Arc en Ciel van Polo & Pan en natuurlijk Jain. Maar de Franse popact Christine and the Queens is nog nooit op onze reguliere playlist gekomen, naast wat Stationschef-uitzonderingen. Er is een trouwe luisteraar die haar vorige single Damn, dis moi constant als tip geeft voor de Graadmeter, maar die is naar ons inziens te slick voor Pinguin. Christine’s nieuwe nummer Doesn’t Matter heeft daarentegen wat hardere synthesizers en is daarmee wat meer pop met een randje.
Liefhebbers luisteren natuurlijk ook naar Pinguin Pop!
Het is (gelukkig) niet meer te horen, maar Foxing begon ooit als emo-band. Dat was in 2013. Nu bijna 3 albums verder is er geen hokje meer waarin de band zich laat duwen. Foxing anno 2018 is artistiek, maar niet gekunsteld. Amerikaans, maar niet typisch. Complex, maar meeslepend.
Foxing is de band van Conor Murphy, maar een dictator is hij zeker niet. Murphy gelooft zelfs zoveel in het harmoniemodel dat hij zijn bandleden alle ruimte biedt voor inspraak. Zozeer zelfs dat er als kop boven een oud interview stond; ‘Foxing can’t agree on anything’. De rol van producer is dus belangrijk. De muzikale mediator die het opnameproces van Nearer My God, het nieuwe album van de band uit St Louis in goede banen leidde, was Chris Walla, die tot voor kort deel uitmaakte van Death Cab For Cutie. De albumtitel betekent overigens niet dat de band in den Here is. Nearer My God To Thee is de titel van het laatste nummer dat het orkest speelde op de Titanic voordat het schip onder de golven verdween.
De song die de weg van de release van het nieuwe Foxing album moest effenen was de ex-IJsbreker Slapstick. Nu is de titeltrack van het Nearer To God album (release 19 augustus) ook op single uitgebracht. Het leuke aan deze single is dat Foxing ’em ook in andere talen heeft opgenomen, zoals het Japans, Duits, Spaans en Frans. Er is trouwens alweer een derde single, Gameshark.
Op 21 september verschijnt Living The Dream van Slash ft. Myles Kennedy & The Conspirators een krachtige collectie van 12 tracks. De eerste single van het album: Driving Rain is deze week de Breekijzer op Pinguin On The Rocks. Slash kennen we natuurlijk van Guns N’ Roses en Myles Kennedy van Alter Bridge.
Living The Dream is het vierde studioalbum van Slash. Kort na de release van zijn eerste solo album, Slash, vormde hij zijn huidige band Slash ft Myles Kennedy & The Conspirators. Dit is het derde studioalbum van de band.
A Camping Flight To Lowlands Paradise of zoals wij veteranen liefkozend plegen te zeggen De Lowlands is de wijn die geen krans behoeft, het pantheon van de pop, het festival der festivals.
Lowlands is het enige muziekfestijn in de lage landen waar je je tegelijkertijd ver van de wereld waant en in het centrum van het universum.
We schrijven muziekfestijn, maar Lowlands is natuurlijk veel meer dan een popfestival, het is een interdisciplinair cultuurevenement met een sociaal-ecologisch geweten. Alsjeblieft.
Het is jammer dat elk jaar weer de sporen worden gewist, dat het festivalterrein grondig wordt schoongeveegd, want wat zou het leuk zijn als er over een paar honderd jaar archeologische opgravingen worden verricht in de polder bij Biddinghuizen waarbij de resten van de drie dagen feest naar boven komen. Net als bij de aanleg van de Amsterdamse Noord-Zuid Lijn.
Bij langdurige droge perioden zouden dan misschien de plekken zichtbaar worden waar de tentpalen de grond in gingen en de looproutes van ten naar tent en de slijtplekken van de mosh-pits.
Op een tentoonstelling zouden onze verre nazaten zich kunnen vergapen aan half vergane glow sticks, weggeworpen plectrums, losse polsbandjes, verloren drankmunten, verdwenen schoenen en verlaten tenten.
Met ‘augmented reality’ zou het festivalterrein kunnen worden gerecreëerd en met oude audio en video-opnamen een impressie gepresenteerd van het tegen die tijd welhaast mythische festival, dat hun voorvaderen in zulke grote getallen op de been bracht.
Terug naar de realiteit. En dat is dat Lowlands 2018 weer zo’n beetje elke vorm van kunst, vermaak en muziek op het programma heeft staan. En dat iedereen, die geen ticket heeft weten te bemachtigen baalt als een stekker. En dat er gelukkig uitgebreid verslag wordt gedaan op radio en tv en op onze site.
De Lowlands-special hoor je zaterdag 11 augustus op 19:00 uur en donderdag 16 augustus op 22:00 uur.
Dit zijn de 25 tips van de organisatie van Lowlands:
De dreampop band Wild Nothing rondom Jack Tatum heeft twee nieuwe singles uit. Het voor ons iets te gladde Letting Go en het iets minder gladde Partners In Motion, die laatste hoor je nieuw op Pinguin Radio. Parners In Motion is een heerlijke kabbelende zomerse synthipoptrack die je steeds vaker wil horen. Het zijn twee voorlopers van het op 31 augustus te verschijnen vierde album Indigo. Wild Nothing is een act die we al lang volgen bij Pinguin Radio. Afgelopen week zagen we een reactie van een luisteraar op de player dat hij Shadow van Wild Nothing zelfs het beste nummer van 2012 vond!
Al vijftien jaar lang verrijkt het Duitse super-duo 
De zomereditie van 
