Black Pistol Fire is een tweekoppig no nonsense/old skool rockmonster uit Austin, Texas. Kevin McKeown en Eric Owen komen oorspronkelijk uit Toronto, maar hebben de trek naar het zuiden gemaakt vanwege het muziekklimaat aldaar. Kevin zingt en speelt gitaar, Eric slaat woest om zich heen.
No nonsense betekent in geval van Black Pistol Fire, geen gedoe, geen onnodige uitwijdingen, old skool houdt in heavy, maar niet echt metal. M.a.w. geknipt voor Pinguin On The Rocks.
Level is bluesy & grungy & poppy. Als Arctic Monkeys uit de delta van de Mississippi zou komen in plaats van Noord Engeland, zou de band ongeveer zo klinken als Black Pistol Fire. Wat je ook hoort is dat de band zich waarschijnlijk op de bühne als een vis in het water voelt. Dus hierheen halen die hap voor een festival. Of twee.
Niet dat het nodig is, wie regelmatig Pinguin Radio luistert hoort vaak vrouwenstemmen, maar met het oog op de opmerking eind vorig jaar van een zogenaamde deskundige op tv, dat er weinig goede vrouwelijke artiesten zouden zijn, leek het ons een goed idee om het nieuwe IJsbreker-seizoen te vervolgen met de nieuwe single van een supersterke vrouw, een die in de afgelopen periode niet alleen een kind heeft gekregen, maar ook een studie psychologie heeft gedaan, haar eerste stappen gezet op het acteursvlak, en alsof dat allemaal niet genoeg is ook nog eens een compleet nieuw album heeft geschreven.
We hebben het over Sharon Van Etten. Sharon is vooral bekend van de indie-evergreen Every Time The Sun Comes Up, maar ze heeft inmiddels een heel oeuvre opgebouwd, dat dus zeer binnenkort wordt uitgebreid met een nieuwe, vijfde album, Remind Me Tomorrow.
Seventeen is het derde en misschien wel smakelijkste voorproefje van Sharon Van Etten’s nieuwe langspeler. En dat terwijl Comeback Kid en Jupiter 4 ook niet te versmaden zijn.
Na drie singles is wel duidelijk dat Sharon niet de makkelijkste weg heeft gekozen, of beter de gladste weg. Oneffenheden zijn bewust niet weggelakt en ook blijft Sharon met haar zangpartijen lang niet altijd binnen de lijntjes. De rauwe sfeer past prima bij het onderwerp van nieuwe single Seventeen, haar hometown de stad New York. De moraal van haar verhaal; ze is niet meer de jonge dromer die ze was toen ze zeventeen was, maar ook de stad is veranderd.
Seventeen doet niet toevallig denken aan punk-poet en collega native New Yorker Patti Smith, die in Sharon Van Etten een waardige troonopvolgster zal herkennen.
Dit najaar verscheen ‘Gracias Señor’ van The Sore Losers, alweer het vierde album van de Belgische rockers sinds het ijzersterke gelijknamige debuut uit 2010. De combinatie van vooral op gitaargeoriënteerde stijlen waarin stevige rock, vuige garage, 70s psychedelica maar ook verfijnde pop en dansbare rhythm & blues is terug te vinden, valt goed in de smaak bij een steeds groter wordende fanbase in de Lage Landen en ver daarbuiten. Vooral sinds ‘Skydogs’ dat hiervoor werd uitgebracht, lijkt het viertal stevig te hebben doorgepakt op de internationale podia. De uitstekende live-reputatie is een belangrijk wapenfeit gebleken maar het kwam natuurlijk mooi uit dat de populaire Amerikaanse televisie-host Conan O’Brien plotseling een helpende hand bood, Guitar World de band in de armen sloot en daarnaast zouden ook de sterke optredens tijdens South By Southwest in Austin, Texas niet helemaal zonder gevolgen blijven. Hoog tijd dus om even een korte tussenbalans op te maken.
Tekst: Jeroen Bakker
In de Benelux heeft inmiddels iedere club of festival de heren al eens op de planken gehad maar er is nog altijd veel terrein te winnen zo laat zanger/gitarist Jan Straetemans weten. “De huidige tournee verloopt uitstekend. Het nieuwe materiaal wordt heel goed ontvangen. Je bent iedere keer weer benieuwd hoe men daar op reageert tijdens een optreden. We zijn halverwege oktober in de clubs begonnen met de Gracias Señor Tour maar afgelopen augustus tijdens Pukkelpop speelden we al vijf nieuwe tracks in onze set. We hebben al vaker op het festival gespeeld maar het is toch best spannend hoor wanneer de eerste keer ‘Dark Ride’ of ‘Little Baby (Doughboy)’ worden ingezet als je nagaat dat er in een volle Marquee-tent zo’n tienduizend mensen kunnen.”
Na het eerste optreden dat 13 oktober in Hengelo plaatsvond zullen vrijwel alle uithoeken in Nederland en België tijdens deze tournee worden bezocht maar tussentijds wordt ook even uitgeweken naar Frankrijk en Zwitserland. Via de Brusselse Botanique op 10 februari zal deze eerste serie optredens eind maart worden afgesloten in Frankrijk. Gekeken wordt nog of er daarbuiten optredens geboekt kunnen worden. Het viertal heeft inmiddels zelfs goede connecties aan de andere kant van de oceaan.
“Iemand heeft ons gezien tijdens een optreden en die bleek ons tof te vinden. Het gevolg was dat er voor ons in Amerika een weg naar binnen werd geopend. Plotseling konden we de spullen pakken om daar optredens te doen”, aldus basgitarist Cedric Maes. “Het is daarna snel gegaan. We hebben een optreden gedaan in New York voor voornamelijk mensen uit de muziekindustrie en voordat we het wisten had Conan O’Brien ons op zijn radar. Wij waren plotseling te vinden op Team COCO, zijn populaire YouTube online-platform. Kon het dus zomaar gebeuren dat je daarop de track ‘Nightcrawler’ tegenkwam en dan te bedenken dat er ruim drie miljoen Facebookvolgers zijn en ook nog eens vijf miljoen abonnees op YouTube zitten.”
Kort daarna viel een uitnodiging voor het beroemde showcasefestival in Texas op de deurmat. Na eerdere ontmoetingen met de Amerikaanse band White Denim in Europa, voor wie The Sore Losers ook het voorprogramma verzorgden, werd daar in Austin afgesproken met de bandleden James Petralli en Steve Terebecki om samen te werken aan het nieuwe album. “We hebben die jongens voor de eerste keer ontmoet tijdens Down The Rabbit Hole in Nederland en we bleven elkaar daarna steeds weer tegenkomen. Wij zijn bij ze thuis geweest en zij boden zelf aan om hun diensten te verlenen toen wij vertelden over het plan om een vierde album te gaan maken.”
De samenwerking met producer, en Grammy-winnaar, Dave Cobb voor ‘Skydogs’ was niet alleen prettig maar daarnaast ook nog eens succesvol. Cobb heeft in Amerika veel succes in de country-hoek, hij was bijvoorbeeld grotendeels verantwoordelijk voor enkele Rival Sons-albums. Zou toch logisch zijn om, evenals de Amerikaanse rockers, ook met hem aan een opvolger te werken? The Sore Losers kiezen er echter voor om iedere keer met een ander deze klus te klaren. “Het is een bewuste keuze. Het is niet alleen leerzaam maar daarnaast ook nog eens verfrissend en vooral ook verrassend. Voor ‘Skydogs’ wilden wij een rauwe rocksound, een geluid zoals dat bijvoorbeeld ook op ‘Some Girls’ van The Rolling Stones te beluisteren viel. Voor ‘Gracias Señor’ wilden wij mooie popliedjes waarin de rock iets minder prominent aanwezig was. Naar onze mening is dat goed gelukt”. De track ‘Denim On Denim’ schijnt overigens niets met White Denim te maken te maken en helaas, die prachtige dame in de clip bij ‘Dark Ride’ is geen vriendin, groupie of zelfs niet eens een bekende van de band. Voor het filmpje was de sfeer belangrijk. Het moest goed bij de muziek passen. Niets werd in scene gezet.
“Veel tijd voor het maken van een nieuw album na ‘Skydogs’ was er eigenlijk niet. Alles moest tussen de optredens gedaan worden. We hebben wel een plaats waar we samen kunnen komen om te schrijven maar iedereen heeft ook ideeën die thuis afzonderlijk kunnen worden uitgewerkt. Op een bepaald moment komen we dan bij elkaar en maken het af. Het ging deze keer razendsnel. Onze producers hadden een engineer meegenomen die dan de spullen op de juiste plaats neerzet. Wanneer wij zelf eens een keer iets heel anders dachten te gaan doen dan pakten we slechts een andere gitaar. Maar deze gast was echt fantastisch en zeer bepalend voor het geluid zoals dat op het album terecht is gekomen. Kijk, je kunt zelf de duurste spullen kopen die er zijn maar dan ben je er nog lang niet. Het gaat er toch voornamelijk om dat je er het beste geluid uit weet te halen.”
“Het grote verschil met de voorganger is dat wij als muzikant zijn geëvalueerd. We zijn niet alleen twee jaar ouder geworden maar hebben ook behoorlijk meer ervaring opgedaan in de tussenliggende periode. We hebben daarnaast, zoals gezegd, weer met andere producers samengewerkt maar waarmee we nu ook een persoonlijke connectie hebben. Een bepaald idee over het geluid was er deze keer niet maar we wilden in ieder geval geen trucjes, een minimum aan overdubs, en niet te veel effecten gebruiken. Het moest zo natuurlijk mogelijk en met zo weinig mogelijk franje. Electronica? Een gitaar-stem-apparaatje en een wah-wah-pedaaltje maar dat was het dan wel.”
Naast Amerika is ook Japan inmiddels geen onbekend terrein meer voor The Sore Losers. Wederom werd een trip gemaakt naar het land van de rijzende zon. “In Japan woont een Belg die daar een festival organiseert, en ja er is zelfs Belgisch bier verkrijgbaar! We zijn er inmiddels 2 keer geweest. De eerste keer konden we het niet geloven toen we de mail lazen van een voor ons vreemde gast. Onze boeker attendeerde ons op het bericht en de vraag was of we daar interesse in hadden. We reageerden nogal achteloos geloof ik. Zoiets als ja doe maar. Alles leek in orde, alles was betaald. We hoefden slechts ‘de vlieger op te stappen’. De eerste keer waren we daar in Tokio met Triggerfinger, de tweede keer met Balthazar. Beide optredens uitsluitend voor Japans publiek. Japanners die Belgische cultuur komen opsnuiven. Snap je dat? Het was niet voor weinig mensen ook. We hebben er voor een paar duizend man gespeeld. Is het niet idyllisch dat die Japanners interesse toen in onze cultuur? We hebben toen wel de smaak te pakken gekregen. De shows die we daar hebben gedaan zijn ons goed afgegaan. We hebben er mensen leren kennen en we zouden er graag eens een tourtje doen. Als je het via YouTube terugkijkt wat we daar gedaan hebben… Man dat ziet er waanzinnig uit.”
Staat er nog iets op de bucket-list? “We hebben veel grote festivals gedaan maar Lowlands moeten we nog eens ‘kapot maken’. Een plan om de wereld zo snel mogelijk te veroveren is er nog niet. We proberen ons beetje bij beetje te concentreren op enkele landen in Europa zoals Frankrijk en Duitsland. Kijken hoe de kansen daar liggen. Je kunt ook niet overal tegelijk zijn. Wij hebben geen uitgekiende promotiemachine waarmee we alleen de grote steden in Europa kunnen doen. Het is per keer uitzoeken en bekijken of we zieltjes kunnen winnen en een volgende keer eventueel een grotere zaal in dezelfde stad kunnen vullen. In Nederland wordt bijvoorbeeld werkelijk in alle uithoeken gespeeld. Wij gaan meer in de diepte. Zelfs in Vlaanderen proberen we in iedere provincie een optreden te doen. Verschillen per regio zijn er duidelijk. We merken dat zeker. We spelen soms voor een uitzinnige menigte maar een andere keer denk je aanvankelijk een wat stug publiek te treffen met een ietwat afwachtende houding. Ik vind dat je daar respect voor moet hebben. Laat het maar zien en overtuig ze maar. Het gaat er om dat je je daar als persoon en als band niet door laat afschrikken. Het hoeft bij ons niet allemaal heel snel te gaan maar het is heel gaaf om te horen dat je mensen ontmoet die al vaker naar onze optredens zijn gekomen. Ik vind het persoonlijk heel tof als iemand iets in onze muziek hoort zoals wij het indertijd bedoeld hebben toen we het maakten. Dan heb je iets overgebracht zoals je dat graag wilde. Wij hebben een trouwe aanhang maar na iedere tournee breidt het zich weer uit.”
The Sore Losers is volgens Cedric een serieuze zaak geworden. “De financiele kant heeft nooit de artistieke kant in de weg gestaan. Ruzies, of beter: hevige meningsverschillen, zijn er zeker geweest maar de muziek heeft altijd bij alle vier voorop gestaan. Daarom werkt het bij ons ook goed. Stel dat Jan iets beters heeft geschreven dan ik, prima. Als dat de plaat beter maakt dan moet het ook. Dat is nog altijd niet veranderd. We zijn behoorlijk direkt tegen elkaar. Er mag ook ruzie gemaakt worden. Een uurtje ‘hardgaan’ in de boksring is niet erg. Alle randzaken veroorzaken meer dreiging dan het samen muziek maken. Mensen onderschatten al die zaken. Daar moet je mee kunnen omgaan. We zijn allemaal geen twintig meer en hebben intussen al veel meegemaakt. Er zijn ons veel auto’s en zwembaden beloofd maar die zijn waarschijnlijk nog steeds onderweg.”
Alle info over Pinguin Radio Showcases 16 t/m 18 jan 2019
*Deze informatie zal continu updates krijgen ivm de laatste vrije spots in het schema. Alles onder voorbehoud.
Bovenstaand vind je de Pinguin Radio Showcases Gids met alle info. Zowel digitaal en deze week ook verkrijgbaar als papieren variant in de Drie Gezusters, Groningen.
Net als voorgaande jaren, maar nu onder eigen vlag, presenteren we weer drie avonden/nachten lang op zes podia binnen één locatie -het inmiddels toch wel legendarische Grand Café De Drie Gezusters- bij elkaar toch zo’n band/act of honderd.
Volg ons op instagram.com/pinguinradio voor alle updates en exclusieve beelden van Pinguin Radio Showcases.
WOENSDAG 16 JANUARI
klik om te vergroten
DONDERDAG 17 JANUARI
klik om te vergroten
VRIJDAG 18 JANUARI
klik om te vergroten
edit: Jan Terlouw 01.00 – 02.00
Oostblok 02.30 – 03.30
Dus als je in Groningen bent, kom even langs voor een biertje en een bandje. Of twee. En misschien zijn onze gratis Showcases een reden om noordwaarts te trekken en daar te zijn waar het allemaal gebeurt.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Catfish and the Bottlemen uit Wales is terug met (eindelijk) een nieuw nummer: Longshot! En weer heerlijk zoals je van de band gewend bent, aanstekelijke gitaarpop. De band had hun Nederlandse liveprimeur op de eerste editie van Pinguins in Paradiso. Catfish gaat weer op tournee, maar Nederlandse data zijn er nog niet. Ook een releasedatum van het nieuwe album is nog onbekend.
Het heet een single, maar op een ouderwetse vinyl 7” staan altijd twee nummers. Online is een single meestal gewoon een alleenstaande track, wat vroeger de A-kant zou worden genoemd. Alleen acts met een hang naar het vinyl-tijdperk brengen nog twee nieuwe songs tegelijk uit, een A en een B-kant.
Jack White is zo’n artiest die -als hij het voor het zeggen had- zijn muziek het liefst alleen fysiek zou uitbrengen. Gelukkig doet hij beiden, online en op vinyl. Dat betekent dat als er een nieuwe single van The Raconteurs verschijnt, die bestaat uit twee tracks. Een 7′ release moet immers twee kanten muziek hebben.
De nieuwe Raconteurs single heeft echter geen A en B-kant, maar een dubbele A-kant. Beide songs zijn een hit! Dat geeft ons de kans om eerst het ene nummer uit te roepen tot IJsbreker en de week daarna het andere. In de laatste week van 2018 zetten we Now That You’re Gone in het winterzonnetje, want redelijk rustig ook met het oog op de donkere dagen rond kerst. Deze eerste week van het nieuwe jaar gooien we ons gewicht achter Sunday Driver, een uitstekende rocker en geknipt om de draad weer op te pikken.
Sunday Driver wordt afgetapt met een riff die op het puntje van de gitaar van Keith Richards moet hebben gelegen. De titel overigens zou wel eens een citaat kunnen zijn uit Day Tripper van The Beatles. Verder is het puur Jack White & The Raconteurs wat de rock slaat; slim, scherp, spannend en sexy.
Sunday Driver b/w Now That Your Gone, de eerste Raconteurs release in ruim tien jaar luidt een nieuw seizoen in voor de band. De twee tracks zijn een voorbode van een nieuw album dat weer aanleiding is voor een trektocht langs zalen en festivalweides in de hele wereld. Details volgen.
The Dose is een duo dat lawaai maakt voor vijf. Lawaai van het fraaie soort.
Zanger-gitarist Indio Downey en drummer Ralph Alexander rocken retro met een modern randje. Dat doen ze nog niet zo lang, een eerste album is nog in de maak. Nieuwe single Vervain laat horen dat het officiële debuutalbum van The Dose uit L.A. Best wel eens een belangrijke release kan worden. Het tempo van Vervain ligt hoog, de gitaren komen van alle kanten op je af terwijl de snijdende zang doet denken aan Billy Corgan. Halverwege is er plots een Hendrix -achtige gitaaromleiding waarna iedereen weer de zelfde kant op dendert. In nog geen drie minuten gebeurt meer dan in menig song van twee keer de lengte.
Hard rock dreigt een oude mannen hobby te worden, omdat de aanwas van jonge hardrockende bands al jaren lang gering is. Maar hoop doet leven en de jonge honden van The Dose geven de burger weer moed.
10 jaar hebben Brendon Benson, Jack Lawrence en Patrick Keeler moeten wachten op het telefoontje van Jack White, maar een paar maanden geleden kwam toch eindelijk het verlossende woord. ‘Jongens we pikken de draad weer op met The Raconteurs‘.
Op de prangende vraag of het het wachten waard is geweest kunnen we met een volmondig ja antwoorden. De twee nieuwe tracks kunnen we er goed bij hebben, doen absoluut geen afbreuk aan de torenhoge reputatie van de ‘supergroep’ en zijn een uitstekende advertentie van het nieuwe album dat over een paar maanden klaar moet zijn.
Sunday Driver is een tierelantijnen-loze rocksong in de geest van Drive My Car van The Beatles uit welk nummer de titel afkomstig is.
Now That You’re Gone is de betere track van de twee. Het is een met scherpe gitaarerupties doorspekte ballad met lead-zang van Jack White en een uitermate sterk refrein dat met vereende krachten wordt gezongen. Beide songs zijn retro van het tijdloze soort. Sunday Driver zullen we ook zeker oppikken, maar in eerste instantie zetten we alle ballen op Now That You’re Gone, ergo de nieuwe en tevens laatste IJsbreker van het jaar.
En weer een band met Beach in de naam. Beach Tape komt uit Brighton, een van de bekendste Britse badplaatsen. Er is dus een beach in de buurt.
En een uiterst gezonde muziekscene met The Magic Gang, Dream Wife en FUR als recente aanwinsten. Beach Tape klinkt niet bepaald Brits. Het kwartet lijkt met een tijdmachine overgekomen uit begin jaren 90 toen grunge het toverwoord was. Figure It Out zweeft ergens tussen Weezer en Smashing Pumpkins in, lekker veel gitaar dus en de nodige wisselingen in tempo en mood.
Het is de 8ste track in totaal van de boys uit Brighton, die 2017 als geboortejaar noteren. We zijn er dus tijdig bij en hopen dat Beach Tape net zo bekend wordt als al die andere Beach bands. Of misschien moeten we zeggen bekender dan de meeste Beach bands (check Spotify, het zijn er ruim honderd!).
Martha is de naam van een punky popband of vice versa uit het noorden van Engeland. De band heeft er al twee albums opzitten, maar lijkt nu pas op stoom te komen. Of beter heeft nu de balans te pakken tussen pop en punk en pret en serieus goede songs. Ook productioneel zijn er stappen gezet.
Heart is Healing is een up tempo rocker met een positieve boodschap en een schat aan gitaren. Eindelijk weer eens een band die niet kijkt op een gitaarsolootje. Of twee.
De release op de valreep van 2018 dient een drieledig doel, het is een eindejaarsbonus voor de fans, een reminder dat het werk aan een nieuw album in volle gang is en een wake-up call voor iedereen die Martha nog niet kende.
Dit najaar verscheen ‘
