Nieuwe Muziek Archieven - Page 554 of 1021

De Staat – Phoenix

Een nieuwe week, een nieuwe single van De Staat. Of twee eigenlijk, want terwijl Phoenix online opdook kregen we per mail van de platenmaatschappij weer een ander nummer opgestuurd, een duet van Torre Florim met Luwten. Afgelopen vrijdag is overigens het hele Bubble Gum album uitgekomen.

LEES HIER ONS INTERVIEW MET TORRE VAN DE STAAT

Het duet van Torre en Tessa van Luwten is waarschijnlijk de meest hit-potente track van De Staat tot nu toe. Maar toch niet zo goed als Phoenix, een song die de boeken in kan als één van de eerste ballads van de band uit Nijmegen.

Torre’s zang is gevoelig zo niet teder en het tempo een stuk relaxter dan we van de band zijn gewend. Phoenix is dan ook een liefdeslied, of eigenlijk een lied over een liefde die niet meer is.

Maar, het was goed zolang het duurde. ‘We set the world on fire’, zingt Torre. En er is hoop, want de mythologische vuurvogel, Feniks herrees telkens weer uit eigen as.

Phoenix mag dan ballad zijn, op een easy listening track zal je De Staat niet snel betrappen. Het intro alleen al staat er borg voor dat de collega’s van Sky Radio ook deze single van De Staat nog niet met een tang zullen aanraken.

Phoenix begint met een geluid dat nog het meest lijkt op de misthoorn van een mammoettanker, of drie. (en in de verte wel doet denken aan het intro van Storm & Thunder van Earth & Fire). Vervolgens begint Torre aan zijn romantische relaas op gepaste momenten gesteund door een stemmig mannenkoor. Halverwege doemen de tankers weer op en begint de reis naar het einde.

Hoe anders Phoenix ook klinkt, het is wel weer een song die alleen maar door De Staat had kunnen worden gemaakt. De band heeft een sound die volstrekt uniek is. De nederpopgeschiedenis kent maar een paar andere voorbeelden van bands met een volledig eigen sound, Focus en Urban Dance Squad bijv. De Staat bevindt zich dus in een select gezelschap.

LIVEDATA
01 februari Muziekodroom, Hasselt
02 februari De Casino, Sint-Niklaas
03 februari De Kreun, Kortrijk
16 maart AFAS Live, Amsterdam (w/ Mozes and the Firstborn)
19-21 april Paaspop, Schijndel
30 mei Dauwpop, Hellendoorn

Bubbels v.s. realiteit op 5e plaat van De Staat

Je eigen bubbel. De realiteit van jezelf of die van een ander. Het is de rode draad van het nieuwe album van De Staat, ‘Bubble Gum’. Zanger Torre Florim deelt zijn fascinatie voor waarheden van zichzelf en anderen, verpakt in elf rockende nummers. Het vijfde studioalbum van de band wordt vandaag gereleased in de Vera in Groningen.

Tekst Nadieh Bindels

Online trollenlegers, de bubbel der liefde, realiteit verbuigen, politici die nepnieuws verspreiden, stuk voor stuk thema’s die Torre inspireerden tijdens het schrijven van Bubble Gum. Het nummer ‘Kitty Kitty’ is misschien wel het duidelijkste voorbeeld, waarin de campagne van de Amerikaanse president Trump, de hoofdrol speelt. Torre: “De periode dat Trump opkwam, leek net een film. Ik vond het zo bizar wat er gebeurde, ook in de media. Ik heb gespeeld met allemaal woorden die voorbij kwamen over zijn campagne en heb er een soort collage van gemaakt. Met de bedoeling dat het in combinatie met de muziek een soort dreiging oproept.” Het gaat de zanger niet per se om een maatschappijkritische boodschap en of die eruit wordt gehaald. “Het is tof als mensen opmerken wat ik bedoel. Maar als ze er iets anders in zien, is dat ook prima. Ik vind het juist zo vet van muziek dat iedereen er iets anders bij voelt. Het is wel altijd het doel dat we tracks maken met meerdere lagen. Dat als je een nummer voor de derde keer luistert, je er iets anders uithaalt dan de eerste keer.”

Meer ruimte voor creativiteit
Bubble Gum werd voor het grootste deel gemaakt in De Basis, de oude locatie van poppodium Doornroosje in Nijmegen, dat nu dienst doet als broedplaats. De Staat heeft er een eigen studio, waar Torre en zijn band het grootste deel van het opnameproces zelf konden doen. Torre: “De eerste keer dat we dat deden, was met de vorige plaat, ‘O’. Toen was het nog heel erg experimenteren. Bij deze plaat was het doorzetten en alles wat ik had geleerd, meenemen. Het werkt super fijn om meteen zelf op te kunnen nemen, in plaats van dat je eerst repeteert en uitwerkt en dan in een studio alles snel achter elkaar moet gaan doen. Het verbetert het creatieve proces en geeft meer vrijheid.”

Ook de kleine 1 miljoen euro die de band sinds 2017 in vier jaar tijd krijgt van het Fonds Podiumkunsten, zorgde voor meer creatieve vrijheid tijdens het maken van ‘Bubble Gum’. Het geld is bedoeld voor de live shows, maar gaf ook tijdens de productie meer ruimte. Torre: “Er zat minder druk op de ketel, omdat we niet de hele tijd bezig hoefden te zijn met tourrekeningen die we moeten betalen. We hadden meer tijd om aan het album te werken, wat ervoor zorgde dat we meer konden uitproberen. Ik denk heel visueel en vind de visuele uitwerking van shows echt belangrijk. We hebben door dat geld in een veel eerder stadium mensen kunnen betrekken bij de visuele aanpak rondom het album. Wat ook zorgt voor meer creativiteit en een beter resultaat.”

Met de nieuwe plaat en visuele aanpak gaat De Staat de komende tijd op clubtour door Europa met als kers op de taart een show op 16 maart in de AFAS live. De officiële release is vrijdag 18 januari in de Vera in Groningen.

Starcrawler – Hollywood Ending

Je moet ze tegenwoordig met een lampje zoeken, maar ze zijn er nog wel, bands die nog stevig rocken en aan de vriendelijk kant van de metalgrens blijven. Het Californische Starcrawler is zo’n rockorkest met 2×6+4 gevoelige snaren, een timmerende ritmesectie en een frontman, of in dit geval frontvrouw, die niet bang is om een keel op te zetten.

Net als die andere jonge hongerige rockband Greta van Fleet gaat Starcrawler retro voor inspiratie. Met name de glamrock van de vroege seventies brengt de band op goede ideeën. Met zijn riant rockende gitaren en sexy zang had Hollywood Ending niet misstaan op een classic album van T-Rex of Bowie ten tijde van Ziggy.

Starcrawler bracht begin dit jaar hun debuutalbum uit, geproduceerd door Ryan Adams. Van dat album hebben wij I Love L.A. veelvuldig gedraaid. Het kwartet onder aanvoering van miss Arrow De Wilde is inmiddels alweer materiaal aan het verzamelen voor een tweede album. Het duurt echter nog wel even voor dat er twaalf hoogwaardige liedjes zijn geschreven en opgenomen. Zo lang wil de band niet wachten dus hebben ze als troef tussendoor een nieuwe single uitgebracht. Producer van het welluidende Hollywood Ending is Nick Launay, een legendarische producer met een punkverleden en een staat van dienst waar je U tegen zegt. Onder andere Lou Reed, Arcade Fire, Nick Cave, Talkimg Heads en Yeah Yeah Yeahs hebben zijn studio van binnen gezien. En nu dus ook het jonge vonkende Starcrawler.

Fontaines DC – Too Real

Fontaines DC was een van de namen die rond gonsden tijdens ESNS, zijnde de nieuwe punksensatie uit Dublin, Ierland. De band had eerder al indruk gemaakt op de herfsteditie van London Calling.

Met succesvolle bands als Shame, IDLES en Parquet Courts lijkt er sprake van een opleving van punk.

Fontaines DC past in die trend, maar heeft duidelijk een eigen kijk op de erfenis van Ramones/Clash/Sex Pistols. Nieuwe single Too Real, de vierde in totaal, en afkomstig van de binnenkort te verschijnen debuutlangspeler is met zijn vier minuten bijna twee keer zo lang als de punk standaard en heeft een instrumentale inleiding die bijna de helft van de track in beslag neemt. Wel des punks is de in een vet accent gescandeerde tekst en de beschuldigende toon. Daar staat weer tegenover dat Too Real is geïnspireerd door het werk van dichter/filosoof TS Eliot. Deze punks hebben duidelijk hun school afgemaakt, maar daar geen nadelige effecten van ondervonden.

LIVEDATUM. 18/1 Cinetol, Amsterdam. 18-20/4. Motel Mozaique, Rotteram.

Beirut – Landslide

Beirut heeft iets met steden. Niet alleen heeft Zach Condon de naam van de hoofdstad van Libanon geadopteerd als artiestennaam, een belangrijk deel van zijn songs heeft een stadsnaam als titel, Perth, Nantes, Santa Fe zijn allemaal nummers van Beirut.

Er is dus sprake van een formule. Ook muzikaal heeft Beirut een methode ontwikkeld, een eigen sound. Nou ja eigen. De gepatenteerde Beirut sound heeft zijn wortels in de Balkan, waar veel zigeunerorkesten actief zijn die gebruik maken van blaasinstrumenten, blaaskapellen dus. De Balkan fanfares hebben een eigen geluid en een energie die je alleen daar treft. Beirut heeft de muziek een wereldwijd podium gegeven, zoals Paul Simon met zijn Graceland album de Zuid/Afrikaanse muziek op de kaart heeft gezet en Ry Cooder met de Buena Vista Club de Cubaanse.

In de videoclip van de nieuwe single Landslide zien we mooie landschappen en Game of Thrones-acteur Ian Beattie.

Het nieuwe Beirut album zal op 1 februari verschijnen. Het wordt Beirut album #6, het eerste in drie jaar. Beirut komt de plaat introduceren middels een optreden in TivoliVredenburg op 8 april.

Garbage feat. John Doe & Exene Cervenka – Destroying Angels

Nieuwe platen van oude helden moeten altijd met enige voorzichtigheid worden benaderd. De kans op teleurstelling stijgt evenredig aan het aantal dienstjaren. Dus toen we een nieuw nummer aangekondigd zagen van het aloude Garbage (geboortejaar 1993) liepen we niet over van enthousiasme.

De wetenschap dat Exene Cervenka en John Doe van de in de VS beroemde, maar hier nauwelijks bekende Amerikaanse punkband X aan de opname hadden meegewerkt schepte eerder verwarring dan verwachting. Het feit dat je nu een stukje leest over de nieuwe single van Garbage geeft natuurlijk al aan dat we de plaat goed genoeg vinden om hem te draaien.

Een song als Destroying Angels was zo’n beetje het laatste wat we van Garbage & co verwachtten. De nieuwe Garbage single is een murder ballad van het Ierse stempel , die niet zou misstaan op het repertoire van Nick Cave. Something completely different dus, zoals Monty Python placht te zeggen. Waarschijnlijk zijn de Schotse roots van Shirley Manson boven komen drijven. Mag ze vaker laten gebeuren.

Helaas duidt de release niet op een nieuwe, interessante artistieke wending voor Garbage. Destroying Angels verscheen vorig jaar in een beperkte oplage als vinyl single in het kader van World Record Store Day met op de b-kant een geslaagde cover van Bowie’s Starman. In ieder geval goed nieuws dat beide songs nu ook online staan.

Black Pistol Fire – Level

Black Pistol Fire is een tweekoppige no nonsense/old skool rockduo bestaande uit Kevin McKeown en Eric Owen. De heren komen oorspronkelijk uit Toronto, maar hebben zich genesteld in Austin, Texas. Kevin zingt en speelt gitaar, Eric slaat wild om zich heen.

No nonsense betekent in dit geval geen tierelantijnen of andere onnodige uitwijdingen en old skool heavy, maar geen metal. Level is bluesy, grungy en poppy tegelijk. Als Arctic Monkeys uit de Mississippi Delta zouden komen in plaats van Noord Engeland, zo klinkt Black Pistol Fire‘s Level ongeveer. Wat je ook hoort is dat de bühne de natuurlijke biotoop is van het duo, en dat ze om die reden een aanwinst zijn voor (vrijwel) elk festival. En als ze hier dan toch zijn, kunnen ze er gelijk een clubtourtje aan vastplakken.

D’Angelo – Unshaken

D’Angelo op de Pinguin playlist? Is dat geen r&b zanger? Jawel, maar als je Unshaken hoort zal je waarschijnlijk wel begrijpen dat de nieuwe single van de soulman aansluit bij wat we normaal serveren.

Misschien moet je dan niet denken aan Queens of The Stone Age of War On Drugs, maar aan U.N.K.LE. met Mark Lanegan of Portishead en Massive Attack. Geen zogenaamde core-artists, maar wel familie. Los daarvan, een goede plaat is een goede plaat en goed is Unshaken absoluut.

Wie D’Angelo niet kent. Hij is een notoire spaarzame platenmaker, die ook nog eens vaak op het allerlaatste moment zijn optredens cancelt. Maar als hij afkomt dan krijgt hij volwassen mannen aan het huilen en vrouwen bereid huis en have te verlaten voor slechts één nacht in zijn gezelschap.

We zouden dus kunnen zeggen dat Unshaken een voorbode is van een nieuw album van D’Angelo– het zou zijn 4e worden in een kleine 30 jaar- maar de kans is groot dat die plaat niet op afzienbare termijn zal verschijnen en mocht hij komen spelen dan is de kans dat je een ticket kan bemachtigen net zo groot als een kans op het winnen van de Staatsloterij, want in minder dan no time uitverkocht. We zullen het moeten doen met wat we krijgen. Wat totaal geen probleem is, zeker niet als zijn presentjes zo mooi en genre-overstijgend zijn als Unshaken.

Pinguin Radio Showcases 2019

Pinguin Radio presenteert Pinguin Radio Showcases in de Drie Gezusters, Groningen. op 16 t/m 18 januari 2019

Net als voorgaande jaren, maar nu onder eigen vlag, presenteren we weer drie avonden/nachten lang op zes podia binnen één locatie -het inmiddels toch wel legendarische Grand Café De Drie Gezusters- bij elkaar toch zo’n band/act of honderd. Allemaal van eigen bodem.

Dat doen we in samenwerking met een heleboel instanties, stichtingen en opleidingen, die net als wij jong en aanstormend talent een podium willen bieden tijdens ESNS, de grote Europese Muziekindustrie jamboree die komende week weer plaatsvindt binnen de stadsmuren van Groningen.

BLOKKENSCHEMA’S PINGUIN RADIO SHOWCASES

WOENSDAG 16 JANUARI

DONDERDAG 17 JANUARI

VRIJDAG 18 JANUARI

Dus als je in Groningen bent, kom even langs voor een biertje en een bandje. Of twee. En misschien zijn onze gratis Showcases een reden om noordwaarts te trekken en daar te zijn waar het allemaal gebeurt.

Catfish & The Bottlemen – Longshot

Catfish & The Bottlemen was een van de bands op onze allereerste Pinguins in Paradiso feest. Toen waren het nog jonge guppy’s, tegenwoordig zijn Van McCann en zijn Bottlemen grote vissen met twee succesvolle albums op hun naam. Die winning streak willen ze natuurlijk vasthouden, daarom heeft de band ruim drie jaar de tijd genomen om aan plaat drie te werken. Kosten nog moeite etc. zou je zeggen. Het eerste zal best, het tweede is niet echt te horen op de eerste single van het nieuwe album.

Longsghot is goed, maar niet echt geweldig. We haasten ons om daaraan toe te voegen dat Catfish op halve kracht altijd nog boeiender is dan menig ander Brits gitaarorkest op volle toeren, maar we hadden gehoopt op wat meer avontuur. Dit gezegd hebbende. Longshot is een sterke midtempo rocker in stijl ergens tussen Miles Kane en oude Arctic Monkeys in.

Over de band van Alex Turner gesproken. Zij kregen een hoop meuk over zich heen door zonder aankondiging met een album te komen dat compleet anders klonk dan wat we van ze gewend waren en nog lang niet beu. Misschien pakken Catfish & The Bottlemen het wat slimmer aan, begint de band voorzichtig en worden we langzaam voorbereid op een album waar de creatieve vonken van afspatten. We gaan het meemaken. Of niet natuurlijk.