Category: Nieuwe Muziek

Sharon Van Etten – Jupiter 4

Sharon Van Etten is terug, new and improved zouden ze in Amerika zeggen. Natuurlijk is de zangeres, die ons eigentijdse classics schonk als Every Time The Sun Comes Up en Our Live direct herkenbaar, wat wil je met zo’n stem.

De interval tussen doorbraakalbum, Are We There (2014) en Sharon‘s vijfde, die begint volgend jaar uitkomt, is niet ingegeven door luiheid of gebrek aan inspiratie. Allesbehalve. Ze is in de tussentijd moeder geworden en heeft hard gewerkt aan haar nevencarrière als actrice. Sharon is te zien in de Netflix serie The OA en op het toneel in een adaptatie van Twin Peaks. O ja. Ze is ook weer gaan studeren, psychologie. Tussen de bedrijven door heeft de moeder/actrice/student toch nog tijd gevonden om songs te schrijven voor haar nieuwe album, songs die bewust een beetje schuren.

LIVEDATA 29/03 Paradiso, Amsterdam 30/3 Orangerie @ Botanique, Brussel

 

Panda Bear – Dolphin

Het ritme-instrument op Dolphin is een lekkende kraan. Mensen met een zwakke blaas kunnen de nieuwe single van Panda Bear misschien beter links laten liggen. Voor alle anderen is hij zeer aan te raden.

Grote kans dat je nooit eerder een track hebt gehoord met een druppelbeat. Wij kunnen in ieder geval niet zo snel een andere song bedenken met een hydraulisch ritme. Wie weet dat Panda Bear zich heeft losgeweekt van Animal Collective zal niet echt verbaasd zijn over het ongebruikelijke karakter van Dolphin. Het woord ongewoon schiet te kort om de klankexperimenten van het collectief te omschrijven.

Het is trouwens wel warm water wat er drupt. Dolphin is het muzikale equivalent van een warm bad, dat verder is gevuld met een zacht getik op een hihat, een hint van een synth, een akoestische gitaar en de fijne falsetstem van de zich Panda Bear noemende Noah Lennox, die hier en daar smaakvol wordt uitgerekt met hulp van auto-tune. Bijzonder.

Het is misschien niet eens zo vreemd, dat een muzikant die Noah heet experimenteert met water. Hoe dan ook. Dolphin komt van het nieuwe Panda Bear album dat op 9 februari verschijnen zal. De titel ‘Buoys’, reddingsboeien duidt op meer waterige werkjes. 

BEA1991 – v4

BEA1991 is een Amsterdamse singer-computermuziekkante, die vier jaar geleden voor het eerst van zich liet horen. Haar vroege tracks genereerden een golf aandacht, hier en in Engeland waar haar ouders woonden voordat ze een Brexit deden en zich in onze hoofdstad vestigden.

In 2015 verscheen een mini-album van BEA1991 vol droevige discotracks, nummers met een beat, maar qua sfeer geschikter voor gebruik  binnenskamers dan in de club. Carrièrematig zou het verstandig zijn geweest als BEA1991 geen drie jaar had gewacht met een opvolger, maar ze is getuige nieuwe single v4 haar Mojo gelukkig niet kwijt geraakt.

v4 is misschien wel BEA’s mooiste. De zachte beat en de bubbel-bas maken dat v4 met één voet op de dansvloer staat, het heldere refrein is echter puur pop, terwijl de als een gitaar klinkende synth het nummer een smakelijk rocksausje geeft. Als het zusje van Daft Punk, zo klinkt BEA1991 een beetje op v4. Nu maar hopen dat er snel meer van dit moois volgt.

White Lies – Believe It

Believe It is de single na de geweldige ex-IJsbreker Time To Give.

Vorig jaar nog verscheen er een nieuw album van White Lies, maar dat was vooral minder van het zelfde en ook geen succes. De platenmaatschappij van White Lies verloor het vertrouwen en liet de band vallen. Misschien was dat net de schop onder de kont, die de band nodig had. Daar lijkt het in ieder geval wel op. Time To Give getuigt van een nieuw elan, van een hernieuwde drang om te bewijzen dat er nog wel degelijk leven zit in de band.

LIVEDATA 18/2  Paradiso, Amsterdam 19/2 Doornroosje, Nijmegen 21/3 Effenaar, Eindhoven

Clipprimeur! Vic Willems – We Hebben Nog Even

Wat wil ik? Het is de simpelste vraag, en het moeilijkste antwoord. Keuzestress, twijfel en besluiteloosheid liggen op de loer als er geen conclusie volgt. Vic Willems neemt dan de pen en gitaar ter hand. Soms een uurtje, af en toe een hele avond, met twaalf coupletten tot gevolg. Zolang het maar orde schept in zijn hoofd. Gebeurtenissen krijgen betekenis op papier, bieden perspectief, richting en zingeving. Zo worden het liedjes, geïnspireerd door Eels, Tom Waits en Douglas Coupland.
Vic Willems brengt vijf liedjes over twijfel, verdriet en vreugd, over ouder worden en identiteit. De identiteit van hemzelf, van zijn generatie, van mensen in het algemeen. Kleine liedjes, grote vragen, met een flinke boog om overdaad, effectbejag en holle emoties heen.
Er zijn weinig artiesten die zo doeltreffend, direct en oprecht kunnen schrijven zonder pathetisch te worden. Hij laat niemand onberoerd, zo is te zien bij zijn optredens. “Mooie woorden zijn leuk, maar ik word enthousiast van zinnen die heel goed een bepaald gevoel vangen. Ik moet de woorden begrijpen, en voelen wat het verhaal is dat ik vertel. Dan pas kan ik het overbrengen.”
Dat blijkt. Fink verstaat geen snars van wat Vic zingt, maar is direct geraakt. Ook Henny Vrienten, Daniël Lohues en Spinvis zijn te spreken over de muziek van die blonde jongen. Ze zijn niet de enigen. Niemand is immers ooit de enige, zoals Vic zingt in Ik Zie Je, de openingstrack van de EP. Met zijn muziek wil hij mensen laten voelen. Ze laten weten dat het oké is om emoties te ervaren, door verhalen te delen en een kijkje te bieden in zijn ziel. En Vic, Vic doet wat hij leuk vindt.
Quote ‘We Hebben Nog Even’
Over ‘We Hebben Nog Even’ schrijft Vic het volgende:
“Het is geen geheim, maar is ook niet makkelijk om over te praten: mijn moeder lijdt aan uitgezaaide borstkanker. Omdat ik nooit zo goed ben in dingen in het normale leven zeggen, maar dat in liedjes toch beter lijkt te lukken, schreef ik een nummer voor haar. Niet over hoe zwaar en hoe kut het allemaal is, maar over hoe ze daar, ondanks alles, op zo’n dappere en inspirerende manier mee om weet te gaan. Doen wat je leuk vindt is zoveel makkelijker als je iemand hebt die laat zien hoe het moet.”
De animatie is gemaakt door Mark Lohmann van Moon Moon Moon.

Starcrawler – Hollywood Ending

Je moet ze tegenwoordig met een lampje zoeken, maar ze zijn er nog wel, bands die nog stevig rocken en aan de vriendelijk kant van de metalgrens blijven. Het Californische Starcrawler is zo’n rockorkest met 2×6+4 gevoelige snaren, een timmerende ritmesectie en een frontman, of in dit geval frontvrouw, die niet bang is om een keel op te zetten.   

Net als die andere jonge hongerige rockband Greta van Fleet gaat Starcrawler retro voor inspiratie. Met name de glamrock van de vroege seventies brengt de band op goede ideeën. Met zijn riant rockende gitaren en sexy zang had Hollywood Ending  niet misstaan op een classic album van T-Rex of Bowie ten tijde van Ziggy.

Starcrawler bracht begin dit jaar hun debuutalbum uit, geproduceerd door Ryan Adams. Van dat album hebben wij I Love L.A. veelvuldig gedraaid. Het kwartet onder aanvoering van miss Arrow De Wilde is inmiddels alweer materiaal aan het verzamelen voor een tweede album. Het duurt echter nog wel even voor dat er twaalf hoogwaardige liedjes zijn geschreven en opgenomen. Zo lang wil de band niet wachten dus hebben ze als troef tussendoor een nieuwe single uitgebracht. Producer van het welluidende Hollywood Ending is Nick Launay, een legendarische producer met een punkverleden en een staat van dienst waar je U tegen zegt. Onder andere Lou Reed, Arcade Fire, Nick Cave, Talkimg Heads en Yeah Yeah Yeahs hebben zijn studio van binnen gezien. En nu dus ook het jonge vonkende Starcrawler.

De Jeugd Van Tegenwoordig – Let The Tits Out

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag bewandelen het lollige pad met de nieuwe single Let The Tits Out van De Jeugd Van Tegenwoordig. DJVT stond onlangs maar liefst 5 keer achter elkaar in de Melkweg.

LIVEDATA 28/11 Annabel, Rotterdam 02/12 De Oosterpoort, Groningen 07/12 Trix, Antwerpen 08/12 Het Depot, Leuven 09/12 Vooruit, Gent 14/12 Hedon, Zwolle 19/12 TivoliVredenburg, Utrecht 23/12 Effenaar, Eindhoven 24/12 Paard, Den Haag 27/12 Doornroosje, Nijmegen 29/12 013, Tilburg

 

 

Angelo De Augustine – Time

Angelo De Augustine komt uit Californië en legt momenteel de laatste hand aan zijn derde album, Tomb. Waren de twee voorgangers onder-geproduceerd en lo-fi, Tomb is in full color en living stereo. Onveranderd is de intieme sfeer van De Augustine‘s songs en zijn fluisterende manier van zingen.

Als je meent dat de muziek van Angelo op die van Sufjan Stevens lijkt, heb je gelijk. Dat is ook geen toeval, want de twee zijn dik bevriend en werken regelmatig samen. Het dragende instrument op single Time is een contrabas. De sound daarvan en het gespeelde loopje doen sterk denken aan Lou Reed’s Walk On The Wild Side, maar waar Lou het hectische New York bezingt, produceert Angelo een typisch relaxed West-Coast geluid.

Time is een liefdesliedje van het aller droevigste soort, geïnspireerd door een stuk gelopen relatie, die bij de singer-songwriter pijnlijke herinneringen oproept aan de scheiding van zijn ouders. Nogal persoonlijk dus en je waant je als luisteraar bijna een voyeur. Maar De Augustine‘s verstaat de kunst om zijn persoonlijke misere uit te drukken in songs die invoelbaar zijn voor een ieder, die ook wel eens plotseling afscheid heeft moeten nemen van een geliefd persoon. Voor iedereen dus.

LIVEDATUM
23 februari TivoliVredenburg, Utrecht
24 februari Democrazy, Gent (BE)
26 februari Paradiso, Amsterdam

Disq – Communication

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag een nieuwe ontdekking; Disq uit Wisconsin. Teenagers zijn het nog maar; Isaac De Broux-Slone en Raina Bock. Het jonge duo maakt heerlijke indierock en laat zich inspireren door Weezer, Big Star, Todd Rundgren en The Beatles. Ze hebben al het voorprogramma gedaan van Whitney, Jay Som en Twin Peaks. Klinkt allemaal veelbelovend, net zoals de nieuwe single Communication.

The Avonden – Zacht Rood Licht

Hoeveel mensen zouden weten dat The Avonden zich heeft genoemd naar de debuutroman van Gerard (Kornelis van het) Reve? Hoeveel mensen kennen Gerard Reve? Nooit genoeg denkt Marc van der Horst waarschijnlijk. Hij noemde zijn band The Avonden uit bewondering voor de zelfbenoemde volksschrijver, die in de tweede helft van de vorige eeuw tot de grote drie van de Nederlandse literatuur werd gerekend (samen met Harry Mulisch en Willem Frederik Hermans).

Van der Horst begon ooit met het zingen van teksten van Reve op zelf gemaakte melodieën.  Tegenwoordig is hij een band en schrijft hij zelf teksten. Van der Horst is een beetje een laatbloeier, want de veertig al gepasseerd, maar ook een alleskunner. Hij schrijft naast poëzie ook proza, tekent, speelt toneel, is columnist voor de Volkskrant en dus muzikant.

Wat van der Horst nog meer gemeen heeft met Reve, naast een uitgelezen gevoel voor taal is zijn – naar we aannemen- moeilijke jeugd als inspiratie van zijn teksten. Daarover schrijft hij -wederom net als Reve- met humor. ‘Wat een Cirkel Is’ is het derde album van The Avonden en makkelijk het beste. De band maakt gordijnen dicht kachel aan muziek in een stijl die eveneens gevoed lijkt door van der Holst’s jonge jaren. De goede verstaander hoort invloeden van o.a. Pixies en Lou Reed. De muziek van The Avonden lijkt niet niet op die van Spinvis. De verschillen zijn echter groter dan de overeenkomsten. Single Zacht Rood Licht bijvoorbeeld heeft een minimale begeleiding van bas, drums en gitaar. Als een Lou Reed uit de polder praat-zingt van der Horst op zijn dooie gemak een mooie nostalgische tekst. Extra punten voor de  prachtige tweede stem van drummer Ineke. Zo staan er nog 13 songs op het album, die alle 13 goed zijn. 

LIVEADATA: Café Culturel, Bergen Op Zoom.  12/12 V11, Rotterdam. 13/12 Willem II, ‘s Hertogenbosch.