Republican Hair – Fuck A Bomb

Republican Hair is de band van Luke Dick, een wat je noemt kleurrijk figuur. Dick bracht een groot deel van zijn jeugd door in een striptent in Oklahoma waar zijn moeder werkte, sinds haar 15e.

Hij heeft gewerkt als leraar filosofie, bas gespeeld in een metal band en een klein fortuin verdiend als professioneel songschrijver in Nashville. Op dit moment legt hij de laatste hand aan een documentaire over The Red Dog, de beruchte bar waar zijn moeder haar brood verdiende. De muziek voor de docu schrijft Dick samen met Dan Auerbach van The Black Keys. Misschien iets voor de IDFA volgend jaar? Sinds een paar jaar maakt de inmiddels 39 jarige doener furore met Republican Hair, een band die net zo onconventioneel is als de naam. Je zou denken dat de bandnaam een verwijzing is naar Trump en zijn oranje coupe, maar volgens Dick heeft hij de naam gekozen gewoon omdat het lekker bekt.

Republican Hair trekt zich geen reet aan van regels of muzikale wetten. De band kan binnen één songs van funk naar metal hoppen en van pop naar country. Dick doet ook graag aan name dropping. De debuutsingle van Republican Hair heet Miss Prince, een soort van liefdesliedje waarin Dick tegen zijn ex zegt, ik mis je maar niet zoals ik Prince mis om vervolgens allemaal songtitels van Prince op te noemen. In het recente Fuck A Bomb zingt Dick, ‘Why Be A Killer, when You Can Be Steve Miller and Fly Like A Eagle’.

Fuck A Bomb begint met een quote van John F. Kennedy, ‘What kind of peace do I mean and what kind of peace do we seek?’ Daarna volgt een sluipende start stopsong met een vette country twang in de rockende gitaren en ontpopt het nummer zich als een camoufleerde protestsong met een boodschap, die je zou kunnen samenvatten als ‘make music not war’. Misschien is de naam toch niet zo maar gekozen.

Ex:Re – Romance

Ex:Re is de naam van het solo-project van Elena Tonra, de geestelijk moeder van Daughter. Romance is de eerste single van een album dat eveneens Ex:Re heet en afgelopen vrijdag is verschenen.

Het grote zo niet enige verschil van Elana met en zonder band is dat de gitaren zijn vervangen door keyboards. Verder is Romance net zo introspectief, mooi en weemoedig als de deunen van Daughter.

Dat Elana toch de behoefte voelde om buiten de band om te werken heeft alles te maken met haar persoonlijke situatie. Ze is herstellende van een gebroken relatie. Ze noemt haar debuut als Ex:Re dan ook een ‘break-up record’. De naam Ex:Re, dat je uitspreekt uit X-Ray, röntgenstraal verwijst naar de blik die Elana je gunt op haar ziel.

Er bestaan twee versies van Romance, de oorspronkelijke van een kleine zeven en een een radio-edit van iets meer dan vier minuten. Wij draaien uiteraard de lange versie, want een talent als Elena Tonra moet je niet onderbreken, zeker niet als ze het achterste van haar tong laat horen.

Interview Tamino: “Een waanzinnige rollercoaster.”

TaminoGeuren van markten in Egypte, creativiteit uit Antwerpen. Kan dit samengaan? Zeker. Tamino Amir is hier een voorbeeld van.

Tekst Mania | Linda Rettenwander

Ik heb een beetje gekeken naar hoe het bij jou in sneltreinvaart is gegaan. 2016 de uitnodiging om samen te spelen met Het Zesde Metaal bij Radio1, in 2017 won je De Nieuwe Lichting en nu heb je getekend op Communion Records. Hoe is dit voor jou?
‘Een sneltrein. Een waanzinnige rollercoaster. Een droom die uitkomt ook, natuurlijk. Ik kijk met veel dankbaarheid terug op de afgelopen twee jaar. Met heel veel motivatie en zin om te werken kijk ik naar de toekomst.’

In een interview met Radio1 noemde je je ep uit 2017 een visitekaartje, de ep had geen titel. Nu is er dit debuutalbum met een naam. Je hebt het je tweede naam gegeven; AMIR.
‘Ik had het gevoel dat we veel elementen gebruikt hebben die dicht bij mij staan. We hebben niks gebruikt dat niet niets met mij te maken had. Het was dan ook heel vanzelfsprekend om een naam te kiezen die ook dichtbij me staat. Mijn eigen naam. Maar niet alleen daarom. Ik vind het een heel mooi woord en niemand noemt mij Amir. Dus op die manier ook nog een beetje afstandelijk. Het is een Arabisch woord, het betekent prins en ik vond de symboliek ook mooi. Een prins wordt geboren als prins, die kiest daar niet voor maar heeft wel nog veel te leren want is nog geen koning. Ik zie een parallel met hoe ik het gevoel heb geboren te zijn als muzikant, dat er geen andere optie was voor mij.’

Als ik naar jouw album luister, dan neem je de luisteraar heel erg mee. Je vertelt als het ware een verhaal, een robuust rijk verhaal.
‘Als ik schrijf dan denk ik niet, dan voel ik. Op den duur had ik een hoop nummers en keek naar welke elementen erin zitten en op welke wil ik een nadruk leggen? En zo begon ik wat meer te denken en bewust te worden van dat wat ik had geschreven. Voor de productie hebben we vanuit een concept gewerkt waarin we hebben gekozen om de nadruk te leggen op dat grootse, dat majestueuze. Die open klanken, een groot gevoel. Een combinatie van bepaalde traditionele aspecten uit de Arabische muziek en elektronische muziek en het contrast daartussen. Mijn ep was een visitekaartje en dit album is mijn identiteitskaart. Voorlopig althans. Het is een samenkomst van al die invloeden, van alles wat ik tot nu heb meegemaakt.’

Als we wat meer kijken naar de content op jouw identiteitskaart, dan komen je roots zowel Egypte als België naar boven. Zo is er bijvoorbeeld So It Goes, hierin komt het Egyptische sterk naar voren. In hoeverre was het belangrijk om ook die roots te laten klinken?
‘Het was iets dat ik niet echt kon controleren. Je weet niet wat er gebeurd tijdens het schrijven. Tijdens So It Goes had ik kunnen kiezen om dit niet op de piano te schrijven, alleen had je dan niet dit grootse gevoel gehad dat ik zo belangrijk vond. Ik vond het daarom ook belangrijk om hiervoor een Arabisch orkest hun arrangementen te laten spelen, ik wilde die Golden Age sound. Alle focus gaat hierin naar het ritme en de melodie waarin iedereen dezelfde melodie speelt als de zanger. Dat geeft dat grootse gevoel terwijl het maar twaalf mensen zijn.’

Je sluit het album af met een track die de naam draagt van de Griekse godin van de onderwereld. In hoeverre maken wij als buitenwereld, kennis met jouw onderwereld?
‘In dat nummer zie ik de onderwereld als het onderbewuste waarin ik mezelf heb verscholen achter een karakter, ik leg paralellen met die mythe. Het is een ander nummer dan bijvoorbeeld Habibi dat meer to the point is. Persephone is open voor interpretatie waarin het meer een nummer is van iedereen in plaats van alleen van mij. Het liefste schrijf ik nummers met een grijze zone in de tekst zodat die door iedereen anders ingevuld kan worden.’

LIVEDATA
14 december Paradiso, Amsterdam (Sold Out)
28 februari Motel Mozaique Concerts / Annabel, Rotterdam
01 maart De Oosterpoort, Groningen
02 maart TivoliVredenburg, Utrecht

 

Ciao Lucifer – In While I Out

Een naam als Ciao Lucifer doet een band vermoeden die in metal handelt. De meeste duivelaanbidders vind je immers in de metal. Maar nee. Ciao Lucifer is de naam van een duo, bestaande uit twee Hollandse jongens van het aardige en muzikale soort, Marnix Dorrestein en Willems Wits.

Beiden heren timmeren ook solo aan de weg, Marnix maakt smart-pop als IX en Willem Nederlandstalige neuro-rock onder eigen naam. Inmiddels al weer lang geleden vormden ze samen met Jelte ‘Jett Rebel” Tuinstra het veel te vroeg overleden Metro Mortale. In de videoclip gaan de kleren uit..!

Indian Askin – Keep It To Myself

Indian Askin gaat ons binnenkort trakteren op een nieuw album, de opvolger van Sea Of Ethenol uit 2016. Er zijn nu vier voorproefjes verschenen, die onze trek hebben aangewakkerd tot een flinke honger. 

Hoofdstuk twee van de Indians Askin story gaat ‘Another Round’ heten en op 25 januari uitkomen. De wat fantasieloze album titelt maskeert de flair en ideeënrijkdom, die de nieuwe tracks uitstralen.

Ook op Keep It To Myself rockt Indian Askin weer net iets slimmer dan het gros van de bands die het bier en bands-circuit bevolken. De nieuwe single is een traag opbouwende rocksong met een drassige spanning en een ontlading in de vorm van een refrein dat zo uit het Nirvana songbook lijkt te komen. Noem het polderswamp noem het nedergrunge, wat het is, is headbangmuziek voor mensen met hersens.

LIVEDATA: 21/2/19 Het Paard, Den Haag. 22/2/19 Rotown, Rotterdam. 23/2/19 Oefenbunker, Landgraaf. 1/3/19 Ekko, Utrecht. 9/3/19 Merleyn, Nijmegen. 14/3/19 Bitterzoet, Amsterdam. 15/3/19 Effenaar, Eindhoven. 16/3/19 Metropool, Hengelo.

#330 Peter Kwint – Tweede Kamerlid SP

De Stationschef van deze week is iemand, die niet zelf muziek maakt en ook geen festivals organiseert. In ieder geval niet dat we weten. Hij maakt zich echter wel sterk voor de popmuzieksector. Dat doet hij als lid van de Tweede Kamer namens de SP.

Zijn naam is Peter Kwint. De geboren Sliedrechter is met zijn 34 lentes een van de jongste parlementariërs. Je zou Peter kunnen kennen als deelnemer van De Slimste Mens of als het Kamerlid dat berispt werd door de Kamervoorzitter, omdat hij geen jasje droeg. Maar dat is niet waarom we hem hebben benaderd.

We hebben Peter gevraagd om bij zijn partijleiding te melden dat hij een nieuwe tijdelijke nevenfunctie heeft, omdat hij als een van de eersten in verweer kwam tegen de uitspraak van een van zijn collega’s, ene TB, die meende per nachtelijk mail te moeten melden dat iedereen, die een andere muzieksmaak heeft dan hij een kutsmaak heeft. Zijn woorden niet de onze. Sterker nog alles behalve klassiek vindt meneer zwaar klote. Onze woorden niet de zijne.

Aanleiding voor zijn nocturnale oprisping is het initiatief van twee Kamerleden om een Top 150 samen te stellen met de favoriete platen van alle collega’s.

Een leuk ideetje met als doel de sfeer in de Kamer te bevorderen. En toen kwam de empathische TB met zijn mail waarin hij zich verwonderde over het feit dat er geen of in ieder geval weinig werken van Brahms, Beethoven en Debussy in de lijst staan.

Onze verse Stationschef, een punk in hart en een rocker in nieren kon het niet nalaten te reageren en twitterde als repliek, ‘Ik ben in de Binnenhof editie van the Office beland. Stuur hulp’. Pinguin to the rescue!

Bovendien maakt Peter Kwint zich boos over de woekerhandel in concertkaartjes. Via een motie, de ticketwet, probeert hij iets aan de internetoplichting te doen. Veel artiesten (waaronder Blaudzun, De Staat en Tim Knol) steunen het manifest bleek vorige week.

We hebben onze Bazz opdracht gegeven contact op te nemen met Peter -die bekend staat om zijn liefde voor hardcore punk- en hem zendtijd aan te bieden voor zijn vermaledijde muzieksmaak. Daar had hij wel oren naar.

Hij blijkt overigens niet alleen van rebels lawaai te houden, hij heeft ook een zwak voor het soort muziek, dat bij de platenwinkels in de bak Americana staat. Peter heeft dus best een brede smaak, misschien houdt hij zelfs ook wel van klassiek! In ieder geval zal hij zoals echte muziekliefhebbers doen, de smaak van anderen respecteren.

Het interview dat Bazz met onze Stationschef had kan je horen op 01/12 vanaf 19.00 uur, of in de herhaling op donderdag om 22.00 uur. Zijn 25 favoriete songs staan de hele komende week op onze playlist.

De Top 25 van Peter Kwint:

  1. Johnny Cash ft Fiona Apple – Father and Son
  2. Old Crow Medicine Show – Wagon Wheel
  3. Hank Williams III – Dick in Dixie
  4. JW Roy – Building a Dream
  5. Chris Stapleton – Second One To Know
  6. Sam Outlaw – Jesus Take The Wheel
  7. William Elliott Whitmore – There Is Hope For You
  8. Gillian Welch – Tennessee
  9. The White Buffalo – Oh Darling What Have I Done
  10. Hellbound Glory – Hellbound Glory
  11. Terror – Keepers of the Faith
  12. American Nightmare – There’s A Black Hole In The Shadow of the Pru
  13. Undeclinable – 7 Years
  14. Blood for Blood – Some Kind of Hate
  15. Expire – Pretty Low
  16. Hawser – Let The Judas Rot
  17. Incendiary – Still Burning
  18. Modern Life is War – First and Ellen
  19. Have Heart – The Same Sun
  20. No Turning Back – Never Understand
  21. Bad Religion – You
  22. The Distillers – Sick of it All
  23. Gorilla Biscuits – New Direction
  24. Hatebreed – Destroy Everything
  25. Rancid – Old Friend

Isaac Gracie – Broken Wheel

Isaac Gracie werd twee jaar geleden binnengehaald als een van de betere discipelen van Jeff Buckley. Die fase is hij inmiddels al lang en breed ontgroeid.

De 22 jarige Brit zingt nog steeds de sterren van de hemel op een manier die doet denken aan zijn oude held, maar hij schrijft tegenwoordig songs, die staan als een huis. Niks ten nadele van Jeff, maar hij was een singer en geen songwriters. Isaac is dus wel van beide markten thuis. Het soort songs dat hij schrijft is traditioneel en ambachtelijk met een duidelijke muzikale en dramatische ontwikkeling. De onderscheidende factor is de kracht van zijn melodieën. Waarschijnlijk zingt niemand ze zo mooi en met zoveel gevoel als de auteur, maar je kunt er gif op innemen dat er binnenkort de eerste covers van zijn songs zullen verschijnen. Zijn fans zijn al zover, zie Youtube.

Broken Wheel is een track van het eerder dit jaar verschenen debuutalbum van de singer-songwriter uit Londen, die behalve zijn stem en talent ook nog eens zijn uiterlijk meeheeft. Net als Jeff trouwens.

Within Temptation – Raise Your Banner

Ons land staat bekend om zijn internationaal vermaarde dj’s, maar voordat de knoppendraaiers en plaatjesdraaiers de nationale driekleur lieten wapperen in verre oorden, waren het de symfonische metalbands, ook wel gothic rockbands genoemd, die Hollands Glorie vertegenwoordigden.

Je zou zelfs zover kunnen gaan en zeggen dat symfonische metal een Nederlandse uitvinding is. De band die als eerste patent heeft gevraagd en gekregen is Within Temptation.

Het tekent de status van de band rond Sharon den Adel dat ze na een vier jaar durende stilte hun rentree maakten in een bomvolle AFAS Live, ons allergrootste binnenpodium. Het super succesvolle optreden van Within Temptation in de hoofdstad was het startschot van een nieuwe zegetocht, als onderdeel waarvan nu een gloednieuwe single is verschenen.

Raise Your Banner is de voorbode van het strijdlustig getitelde nieuwe album ‘Resist’, dat begin februari volgt. Muzikaal gezien biedt Raise Your Banner niet veel nieuws onder de zon, maar wat schijnt die zon weer heerlijk fel!

De band neemt gelukkig ook alle tijd om te shinen. Raise Your Banner biedt vijf minuut plus vol gierende gitaren, spooky cello’s, daverende drums, donkere bassen en boven alles uit regeert de Koningin van de Nacht, Sharon den Adel, met gruntende assistentie van de Zweedse metalman Anders Fridén.  Within Temptation heef tussen neus en lippen door laten weten best wel op Pinkpop 2019 te willen staan. Jan Smeets zal wel gek zijn als hij nee zegt! 

The Vaccines – All My Friends Are Falling In Love

All My Friends Are Falling In Love is een fase voor ‘All My Friends Are  Getting Children’. Zo gaan die dingen, The Vaccines zijn ook de jongsten niet meer. Voorman Justin Young is eerder dit jaar de 30 gepasseerd en dan zit je in de leeftijdscategorie dat de geboortekaartjes binnenstromen.

Acht jaar geleden debuteerde The Vaccines met een knal. Wreckin’ Bar (Ra Ra Ra) introduceerde de Britse band als jong, luid en voor de duvel niet bang. Op de vier albums die volgden, bleven het tempo en het energiepeil onveranderd hoog. En zo zal het nog wel even blijven. De beschouwende titel ten spijt is All My Friends Are Falling In Love  weer een beheerste muzikale explosie, een bruisend vuisten in de lucht nummer. Wel is de productie  wat gepolijster dan we van de band gewend zijn. Je ontkomt niet aan de indruk dat All My Friends Are Falling In Love een dikke hit moet worden. De scherpste randjes zijn verdwenen, de lengte van 3 minuut 30 is uiterst radiovriendelijk en het refrein is gesneden op stadion-maat.

De dus niet meer zo jonge honden hebben inmiddels waarschijnlijk ook hypotheken en andere verplichtingen. En misschien zelfs wel plannen voor gezinsuitbreiding. Zo gaan die dingen.