Category: Nieuwe Muziek

Tamino – Verses

Tamino is net als marsepein, ongelofelijk lekker, maar in gepaste doses. Niet dat je misselijk wordt van teveel Tamino, maar juist als je zijn muziek op welgekozen momenten tot je neemt in alle rust en met volle aandacht is de bevrediging het grootst. Tamino is een intensieve luisterervaring. Zijn stem vraagt aandacht, kan diep raken als de omstandigheden goed zijn. Voorwaarde is wel dat je een gevoelige snaar hebt voor de muzikale weemoed van de Vlaams-Egyptische troubadour.   

Verses is geen officiële single, maar zou het prima kunnen zijn. De track van Tamino‘s debuutalbum belicht een ietwat andere kant van zijn grote talent dan de hits ‘Habibi’ en ‘Cigar’. Verses beweegt zich meer in de traditionele singer-songwriter traditie, meer in de lijn van de oude Leonard Cohen en de jonge Joni Mitchell. De song en de performance zijn perfect in balans, terwijl de bescheiden productie de juiste accenten legt. Wat Verses vooral laat horen is dat Tamino ook lichtere kleuren op heeft zijn palet. 

LIVEDATA: 14/12 Paradiso (Uitverkocht), Amsterdam. 28/1/19 Annabel, Rotterdam. 1/3/19 Oosterpoort, Groningen. 2/3.19 TivoliVredenburg, Utrecht.

 

The Good, The Bad & The Queen – Gun To The Head

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Met vandaag geen gewone release. Een bescheiden videoclip bij het gloednieuwe nummer Gun To The Head van supergroep The Good, The Bad & The Queen. Het project van Damon Albarn (Blur, Gorillaz) met Paul Simonon (The Clash), Simon Tong (The Verve) en drumlegende Tony Allen. Op 16 november verschijnt er een nieuw album.

Together Pangea – Rats

Together Pangea is een band die al vrij lang op doorbreken staat. Waarschijnlijk is Rats weer niet het nummer dat ze het laatste duwtje zal geven. Maar hij is wel weer zo fijn dat we nog steeds niet kunnen uitsluiten dat het kwartet uit Californië ooit nog eens met een nummer komt dat ze wel zal doen opstoten in de vaart der indie-bands.

Together Pangea begon tien jaar geleden met het onveilig maken van het Amerikaanse garagerock circuit. Dat onveilig mag je letterlijk nemen, want de optredens van het kwartet uit L.A. zijn opruiend, liederlijk en opwindend. De band bracht tot nu toe vier albums uit, op evenzovele labels, een teken dat ook de industrie de band hoog heeft zitten, maar uiteindelijk niet weet wat ze met ze aanmoeten.

Rats komt van de nieuwe EP ‘Non Stop Paranoia’, die uit is op het zelfde label als het meest recente album. Daar heeft men de moed dus nog niet opgegeven, maar het feit dat het om een EP gaat en niet om een heel album bewijst dat ze geen al te grote investeringen willen doen.

De band zelf lijkt het allemaal een worst te wezen. Veel water in de wijn doen ze niet, al is Rats met zijn synthesizers en meidenkoortje misschien iets poppier dan we van ze gewend zijn. Op Rats rockt TP een beetje als The Clash, terwijl het refrein wel iets wegheeft van Ashes To Ashes van David Bowie. Nieuw en leuk zijn de synths en het dameskoortje. Verder is alles bij het oude gebleven. En daar is niks mis mee.

 

Alfie Templeman – Yellow Flowers

Alfie Templeman speelt alle instrumenten zelf. Uiteraard schrijft hij ook zijn eigen songs, die zingt hij met een stem waaraan niet is af te horen dat hij pas 15 is. Alfie is dus nog leerplichtig en zal nog drie jaar moeten wachten op zijn eerste pilsje.

De jonge Templeman heeft het niet van een vreemde, zijn zus speelt piano en trompet en zijn vader is een verwoed verzamelaar van vintage gitaren. Alfie is wel de eerste van zijn familie met de ambitie om zijn talent te verzilveren. Een paar jaar geleden heeft hij zijn slaapkamer omgebouwd tot studio. Daar heeft hij de tracks opgenomen, die op zijn vorige maand verschenen debuut EP, Like An Animal staan.

Alfie is nog te jong om een eigen, uitgekristalliseerde stijl te hebben, maar Yellow Flowers maakt wel duidelijk in welke hoek de doe-het-zelver het zoekt. Alfie Templeman maakt ontspannende huiskamerrock geserveerd met een gitaarsound, die een beetje tropisch aanvoelt. Voer voor fans van Mac DeMarco, Connan Mockasin en Kurt Vile. Diagnose slacker-rock. Prognose, een gouden toekomst.

Westerman – Outside Sublime

Voor liefhebbers van: Arthur Russell, Nick Drake, Amen Dunes

In 2016 bracht Westerman zijn eerste EP uit met ingetogen singer-songwriterliedjes, dit jaar is hij terug met drie nieuwe singles en een onderscheidend, aangescherpt geluid. Neem nou het onlangs verschenen Confirmation, een warm popliedje dat direct opvalt door het gebruik van elektronische invloeden en de hoge falsetstem van de Londense artiest. Minimalistisch geproduceerd en daardoor des te indrukwekkender; Pitchfork nam het niet zonder reden op in de lijst met beste nieuwe tracks.

Beirut – Gallipoli

Beirut heeft iets met steden. Niet alleen heeft Zach Condon de naam van de hoofdstad van Libanon geadopteerd als artiestennaam, een belangrijk deel van zijn songs heeft een stadsnaam als titel, Perth, Nantes, Santa Fe zijn allemaal nummers van Beirut.

Er is dus sprake van een formule. Ook muzikaal heeft Beirut een methode ontwikkeld, een eigen sound. Nou ja eigen. De gepatenteerde Beirut sound heeft zijn wortels in de Balkan, waar veel zigeunerorkesten actief zijn die gebruik maken van blaasinstrumenten, blaaskapellen dus. De Balkan fanfares hebben een eigen geluid en een energie die je alleen daar treft. Beirut heeft de muziek een wereldwijd podium gegeven, zoals Paul Simon met zijn Graceland album de Zuid Afrikaanse muziek op de kaart heeft gezet en Ry Cooder met de Buena Vista Club de Cubaanse.

Beirut heeft een nieuwe single uitgebracht die zowel in titel als in sound van niemand anders had kunnen zijn. De track heet Gallipoli, naar een stad in Italië en de toon van het nummer wordt weer gezet door de bekende Balkan blazers. Gallipoli is het titelnummer van een nieuw Beirut album dat op 1 februari zal verschijnen. Het wordt Beirut album # 6, het eerste in drie jaar. Beirut komt de plaat introduceren middels een optreden in TivoliVredenburg op 8 april.

Mitski – Washing Machine Heart

MitskiDe in Japan geboren maar vanuit de VS opererende Mitski brak twee jaar geleden definitief door met het fraaie Puberty 2. Op deze plaat manifesteerde Mitski zich als een eigenzinnige muzikante die op fascinerende wijze aan de haal ging met invloeden uit de indie-rock en indie-pop en het hele palet tussen P.J. Harvey en St. Vincent wist te bestrijken.

Ze doet dit nog net wat overtuigender op haar nieuwe plaat Be The Cowboy. Mitski jaagt er op haar nieuwe plaat maar liefst 14 songs doorheen en heeft hier maar net een half uur voor nodig. In dit half uur sleept Mitski er zoveel bij dat het je soms duizelt.

De songs op de plaat schieten alle kanten op en zitten volgestopt met goede ideeën. Pop domineert dit keer, maar het is pop die lak heeft aan conventies. Alles is even aangenaam en avontuurlijk, zodat je na een half uur vooral veel meer Mitski wilt. Missie geslaagd dus. Tekst Mania | Erwin Zijleman

Matthew E White – No Future In Our Frontman

Meestal bedekken bands onderlinge geschillen met de mantel der muzikale meningsverschillen. Matthew E White niet, die heeft er een liedje over geschreven. Verwarrend is wel dat hij geen band is en als hij wel een band zou zijn was hij de frontman geweest.

Nadere bestudering van de tekst leert echter dat White helemaal niet over de perikelen van een band zingt, maar dat met de frontman van de songtitel niemand minder wordt bedoeld dan de president van de Verenigde Staten.

De titel verwijst naar Ain’t No Future In Yo Frontin’ een rapclassic uit 1991 van MC Breed. No Future In Our Frontman is dus een ouderwetse protestsong. Dat verklaart ook waarom er nog elf andere versies van het nummer bestaan, uitgevoerd door evenzovele artiesten in diverse genres. Waarschijnlijk in de hoop dat er zo zoveel mogelijk verschillende doelgroepen wordt aangesproken. Jammer is wel dat White zelf en zijn protegee Natalie Prass de bekendste namen zijn. De timing is echter uitstekend zo vlak voor de Amerikaanse verkiezingen. Nu maar hopen dat het helpt.

Weakened Friends – Blue Again

Laten we beginnen met een waarschuwing door te zeggen dat Blue Again van Weakened Friends door sommige mensen als hoogst irritant zal worden ervaren. Die irritatiefactor is volledig terug te brengen tot de bibberende vibrato van Sonia Sturino, en haar toch wel hysterische uithalen. Gelukkig is er ruime compensatie in de vorm van zware gitaren, dikke drums en een solide bas. Het nummer zelf is ook bovengemiddeld sterk. En die stem? Dat is gewoon even wennen.

Het FFB trio uit Portland maakt rock van het gruizigste soort, onbehoorlijk rockende gitaarmuziek met teksten over de problemen, die een 20-tiger op haar pad vindt in deze woelige wereld. Als proeve van hun kwaliteit voeren we het feit op dat J Mascis meespeelt op een van de songs van hun debuutalbum.

Blue Again is een van de tien tracks van Common Blah, het supersterke debuut van Weakened Friends. De band heeft een paar jaar proefgedraaid alvorens de studio in te gaan en dat hoor je. Common Blah is een van de sterkste debuutalbums van dit jaar. Weakened Friends was in Europa eind oktober voor twee optredens in Engeland en een op het Pitchfork festival in Parijs. Hopen dat ze bij een volgend bezoek ook onze kant opkomen. Vera, Groningen zou een uitgelezen podium voor ze zijn, en Lowlands een uitstekend festival.