Category: Nieuwe Muziek

Gurr – Hot Summer

Hot Summer is een aanstekelijk zomerliedje, gebracht door een damesduo dat niet onbekend lijkt met het werk van The B52’s en andere Amerikaanse oude new wave en garage acts.

Gurr spreek je waarschijnlijk uit als Goer, want Andreya Casablanca (gitaar en zang) en Laura Lee (drums) komen uit Berlijn. De meiden zijn sinds 2012 samen, hebben in die Heimat al het nodige succes, maar zijn ook daarbuiten geen onbekenden meer, zeker niet in punkkringen. De oogst van 6 jaar Gurr is een album, een EP en een handvol singles, waarvan Moby Dick tot dusver de bekendste is. Grote kans echter dat Hot Summer de vonk in het kruidvat zal blijken en de naam Gurr ook buiten de punkparochie bekend zal maken.

Hot Summer is overigens niet wat het lijkt te zijn. De vrolijke beat maskeert een serieuze tekst over angsten en neuroses in een tijd, de zomer dat iedereen onbekommerd en zorgeloos lijkt, maar ondertussen. Een muzikaal paardje van Troje dus. Jammer dat de Nederlandse festivals al volgeboekt zijn, maar Hot Summer lijkt een liedje dat wel een paar zomers meekan.

Matt Maltese – Misery

‘Morrissey for millennials’ wordt hij wel genoemd, de man die zich Matt Maltese laat noemen. Als je Misery hoort begrijp je wel waarom, en niet alleen vanwege de titel.  

Matt Maltese is een 22 jarige Brit, drager van pakken en pantalons en schrijver-zanger van luxueuze levensliederen soms met een politieke inslag. Misery staat op Matt‘s debuutalbum, Bad Contestant, dat hij maakte samen met producer Hugo White van The Maccabees. Diens invloed is niet erg groot, tenminste Matt‘s muziek lijkt niet op die van The Maccabees. Hij houdt het doorgaans rustig en legt het accent op de tekst.

Misery is een zacht wiegende ballad met lange gitaarlijnen die in de verte wel aan Pink Floyd doen denken. Matt croont zich een weg door een tekst  over het feit dat iedereen wel iets heeft om zich somber door te voelen. Matt Maltese is duidelijk een artiestennaam, maar wel een met een clou. Maltesers zijn namelijk chocolaatjes, perfect troostvoer, bijvoorbeeld ten tijde van Misery.

Goat – Let It Burn

Let It Burn van Goat is een behoorlijk maf nummer van een behoorlijk maffe band. Het is zo’n song die de ene keer indruk maakt en de andere keer irriteert. Liever dan Goat links te laten liggen, willen we Let It Burn een paar keer draaien om te kijken wat de reacties zijn.

Goat komt uit het moderne Zweden, maar klinkt alsof ze met een tijdmachine naar het heden zijn gereisd vanuit het Engeland van 1974 toen de dwarsfluit nog hip was en de Wah Wah pedaal een redelijk recente uitvinding. Even voor de goede orde, de band heet dus Goat, niet te verwarren met Ghost dat ook uit Zweden komt en er vergelijkbaar uitziet met maskers en rare kostuums en dergelijke. Muzikaal lijken de bands totaal niet op elkaar.

Let It Burn is een lied met een verhaal. Dat verhaal grijpt terug op een christelijke traditie met voorchristelijke – lees heidense- wortels. In Gävle, een klein stadje in midden Zweden wordt er jaarlijks rond kerst een beeltenis van een geit gebouwd. Het ruim tien meter hoge, van stro gemaakte gevaarte is al decennia lang onderwerp van conflict. Onbekenden steken het beest in brand of maken het kapot, tot verdriet en woede van de bouwers en bewoners. Wie of wat er achter zit weet niemand. Het kan een vorm van vandalisme zijn of baldadige jeugd, maar men vermoedt dat het het werk is van aanhangers van Odin en ander Noorse goden. De songtitel, Let It Burn verraadt aan welke kant Goat staat.

Een beetje vreemd dus. Dat geldt ook voor de song. Let It Burn laat zich het best omschrijven als  heksenrock met voornoemde dwarsfluit en gitaarsolo’s, tribale drums en getormenteerde (waarschijnlijk) dameszang. 

De platen van Goat worden internationaal uitgebracht door Sub Pop. Sinds 2012 heeft Goat 5 studio en 1 live-album uitgebracht. Let It Burn is nieuw. mogelijk de voorbode van een nieuw album.

In Zweden staat Goat binnekort in het voorprogramma van Foo Fighters, Hun vooralsnog enige show buiten Scandinavië vindt op 15 juni plaats op het Citadel festival in Londen. 

Honeymoan – We

Honeymoan komt uit Zuid Afrika. Bij Zuid Afrika denk je wellicht aan Soweto beat, Die Antwoord of de acts die Paul Simon gelanceerd heeft met zijn Graceland album. Vergeet dat alles, want Honeymoan is hele andere koek.

Het vijftal uit Kaapstad maakt funky shoegaze. Ja dat bestaat dus. We is de debuutsingle van de band die koud een jaar bestaat. Honeymoan is begonnen door een stel vrienden en vriendinnen die eerder in andere bands speelden. Geen van die bands bracht het tot buiten de scene van Kaapstad, maar Honeymoan heeft de potentie mondiaal te gaan.

We is een onthaast, Tame Impala-achtig werkje met als extra’s een vernuftig basloopje, gestoorde gitaren en de heerlijk coole zang van. Tja namen moeten we je voorlopig schuldig blijven zo pril is het nog allemaal. Hun Facebook geeft geen details, net als hun Soundcloud. De enige site waar we iets van informatie over Honeymoan konden vinden is Spaanstalig, maar ook daar wordt niemand met name genoemd. Echter, als Google-translate geen fout maakt, zou de componist van We in Amsterdam wonen. Mocht hij/zij dit lezen, graag even melden bij de redactie.

#307 Ghost

Het nieuwe album van Ghost is uit en dat mag een heugelijk feit worden genoemd. De Zweedse band heeft namelijk met Prequelle niet alleen zichzelf, maar ook de stoutste verwachtingen overtroffen. In theorie klinkt het bizar. Op de nieuwe plaat mixt Ghost klassieke hardrock met satanische metal en Scandinavische pop. In de praktijk klinkt het gewoon geweldig.

Het zijn dan ook niet alleen de metalfanaten, shockrockers en andersoortige liefhebbers van volumerijke rock die de oren moeten spitsen. Iedereen die zijn muziek graag een beetje verrassend, vernieuwend en fantasierijk heeft is nu een potentiële prooi voor Tobias Forge en zijn gekostumeerde kameraden.

Even een korte samenvatting van wat er aan Prequelle voorafging.

Ghost zag in 2006 het licht in het Zweedse Linköping. Vier jaar later trad de band voor het voetlicht met het album Opus Eponymous, het begin van een muzikale reis die Ghost internationale prijzen en uiteindelijk een miljoenenpubliek zou brengen.

Zoals veel Scandinavische metalbands flirt ook Ghost met de duvel en zijn ouwe moer. Anders dan de collega’s doet Ghost dat met een dikke knipoog. Hun shows zijn een combinatie van een eredienst, een horrorfilm en een rockconcert met Forge als voorganger. De albums vormen de bijpassende soundtrack.

In de loop der jaren werden de shows van Ghost steeds theatraler, maar hun muziek minder extreem. Die ontwikkeling heeft nu geresulteerd in het Prequelle album, waarmee Ghost definitief uit de metalband springt en toetreedt tot de mainstream. Okay, okay, in ons enthousiasme overdrijven we misschien een beetje. Er staan geen liefdesliedjes op Prequelle, maar songs over heksen, ratten en verschrikkelijke ziektes. Maar toch. Ghost is uit de fles.

LIVEDATA 21/06 Graspop Metal Meeting, Dessel (BE) 14/07 Dynamo Metal Fest, Eindhoven

Onze Bazz trok de stoute schoenen aan en belde met Ghost zanger Tobias Forge en vroeg hem naar oorzaak en gevolg, naar heden en verleden van zijn mysterieuze band.

Het interview zenden we zaterdag (2/6) uit om 19.00 uur en herhalen we donderdag a.s. Om 22.00 uur.

De (verrassende) Top 20 van Tobias Forge van Ghost:

  1. Blondie – I Am Always Touched By Your Presene Dear
  2. Emmylou Harris – Sorrow In The Wind
  3. Diamanda Galas – Let My People Go
  4. The Cardigans – Hanging Around
  5. Marissa Nadler – I’ve Got Your Name
  6. Kim Wilde – Water On Glass
  7. Runaways – Cherry Bomb
  8. Paula – Girl Above The Candystore
  9. Coven – Blue Blue Ships
  10. Léon – Body
  11. Charlotte Gainsbourg – Songs That We Sing
  12. Patti Smith – Dancing Barefoot
  13. Robyn – Bum Like You
  14. Eva Dahlgren – Ängeln I Rummet
  15. Eurythmics – The Miracle Of Love
  16. Anna Ternheim – Shoreline
  17. Indila – Derniere Danse
  18. Kate Bush – Army Dreamers
  19. Tori Amos – Spark
  20. Iiris Viljanen – Farväl Utan Läppar

Zeal & Ardor – Built On Ashes

Vrij veel zo niet alles is uniek aan Zeal & Ardor. Als je de naam ziet, denk je van doen te hebben met een duo.  Zeal & Ardor is echter een eenmansbedrijf. Eigenaar en uitbater is Manuel Gagneux, een man met zowel Zwitserse als Afro-Amerikaanse roots -wat ook niet alledaags is- maar het meest bijzonder aan Zeal & Ardor is toch wel dat het een blackmetalband is, die absoluut niet zo klinkt.

Wat Zeal & Ardor anders maakt dan alle andere metalbands, black of niet is hun mix van gospel en heavy metal; van Mahalia Jackson en Black Sabbath om het in termen van muzikale voorgangers te zeggen.

Het barst natuurlijk van de metalbands met christelijke, lees duivelse invloeden, maar die beperken zich altijd tot de lyrics. De kerkelijke invloed op Zeal & Ardor is dus ook muzikaal. Het is op zijn minst spraakmakend, de fusie Afro-Amerikaanse kerkmuziek met de muziek van de duivel. Zeal & Ardor heeft vorig jaar dan ook heel wat stof doen opwaaien met hun debuutalbum, Devil Is Fine. Toen dat stof weer was neergedwarreld, bleef er vooral bewondering over. Ook omdat Zeal & Ardor live vrij sensationeel is. Gospel is namelijk een stijl die in ons DNA zit. Het is een oergenre waar niemand die van muziek houdt ongevoelig voor is, net als rock overigens. Het werkt dus, en hoe!

Built On Ashes is nieuw, maakt deel uit het het tweede Zeal & Ardor album, Stranger Fruit dat volgende week op ons zal worden losgelaten. Dat is vlak voordat Gagneux en zijn huurlingen het woord weer live gaan verspreiden en o.a. diensten zullen houden op Graspop, Dour en Lowlands.

LIVEDATA: 22/6 Graspop. Dessel, België. 14/7 Dour festival, België. 19/8 Lowlands, Biddinghuizen.

Vistas – Tigerblood

Vistas is een energieke nieuwe band uit de Schotse hoofdstad Edinburgh. Er zijn vier Vistas. Ze beoefenen een genre dat niks meer en niks minder is dan indierock. In geval van Tigerblood betekent dat een stevig rockend nummer met enerverende leadzang, dikke lagen keyboards en gitaren en mooie  meerstemmige refreinen. Omdat Vistas wel iets wegheeft van zowel Biffy Clyro als Franz Ferdinand zou je kunnen spreken van een typisch Schots geluid.

De meerwaarde van de achtste single van de Schotse band zit hem in de tomeloze energie. Een ander pluspunt is het prettige stemgeluid van zanger Prentice Robertson. Al is Tigerblood al de achtste single van Vistas, toch treffen we de band redelijk vroeg in hun carrière. Ze hebben net hun eerste tour als headliner door Schotland achter de rug en hebben nu hun zinnen gezet op het land ten zuiden van de muur van Hadrianus. Voor hun eerste test, een optreden op ontdekkingsfestival The Great Escape zijn ze met vlag en wimpel geslaagd. Hopelijk zijn wij later dit jaar aan de beurt. Een show van Vistas op London Calling zou een goed begin zijn.   

Peach Kelli Pop – Black Magic

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Black Magic van Peach Kelli Pop.

Peach Kelli Pop is een van oorsprong Canadese band, die de zon heeft opgezocht en zich genesteld in L.A. waar niet alleen het meteorologische maar ook het punk klimaat beter is. Dat is trouwens punk in de ruimste zin des woord’s. De enige punkband met  wie het dameskwartet verwantschap vertoont is The Ramones. Verder zijn het vooral de girlgroups uit de vroege jaren zestig en de Japanse Anime cultuur, die hun invloed doen gelden.

Baas van Peach Kelli Pop is Allie Hanlon uit Ottawa. Zij begon de band in 2010 en heeft sindsdien drie albums en een stel singles uitgebracht. Erg succesvol kan je haar onderneming niet noemen en dat is jammer, want Peach Kelli Pop maakt sprankelende bubblegum punk met een schalkse lach en een snaakse knipoog. Gelukkig laat Allie zich niet uit het veld slaan en gaat ze gesteund door haar label, Burger Records gewoon door met haar strijd.