Category: Nieuwe Muziek

Vanavond om 20:00 uur Welcome To The Village Radio #1

Welcome to The Village vindt op 19, 20, 21 en 22 juli 2018 plaats in recreatiegebied de Groene Ster, vlakbij Leeuwarden. De headliners van de zesde editie zijn Mark Lanegan Band, Warhaus, Motorpsycho en Joan As Police Woman. Naast (podium)kunst is er ook dit jaar ruim aandacht voor innovatie in het innovatielab DORP, wordt er met 18 maatschappelijke partners aan het handgemaakte festival gewerkt en is lekker én logisch eten prioriteit. Welcome to The Village wordt onder andere mogelijk gemaakt door Leeuwarden-Fryslân 2018, Grolsch, Fonds Podiumkunsten, Prins Bernhard Cultuurfonds, Provincie Fryslân, Het Nieuwe Stads Weeshuis, Gemeente Leeuwarden.

PLAYLIST WELCOME TO THE VILLAGE RADIO #1 – WOENSDAG 4 JULI:

  1. Mark Lanegan – Nocturne
  2. Warhaus – The Good Lie
  3. Shame – One Rizla
  4. Joan As Police Woman – The Magic
  5. Johan – Tumble And Fall
  6. Jungle By Night – El Miraglo
  7. The Subways – Rock And Roll Queen
  8. Declan McKenna – Isombard
  9. Luke Sital-Singh – Nothing Stays The Same
  10. Strand Of Oaks – Same Emotions
  11. Tune-Yards – Bizness
  12. Warhola – Jewels
  13. Stonefield – Golden Dream
  14. The Mystery Lights – Follow Me Home
  15. Ryley Walker – The Roundabout
  16. Motorpsycho – The Slow Phase Out

Khruangbin – Lady & Man

Khruangbin is bezig met een mondiale zegetocht lang clubs festivals en radio & tv studio’s. Op internet zijn de avonturen van het Texaanse trio van nabij te volgen. De sound waarmee Khruangbin  vrienden maakt is retro en nuevo tegelijk, aards en dromerig, rootsy en exotisch.

Zelden is er een band geweest waarvan de looks zo goed bij de muziek passen als Khruangbin. The Ramones misschien en Bowie ten tijde van Ziggy, maar momenteel komt er visueel geen band in de buurt van Laura, Mark en Donald, die nog het meest lijken op een Thais-Mexicaanse  girl group uit de jaren zestig van de volgende eeuw. En zo klinken ze ook. 

Khuangin maakt niet echt radiomuziek. De band bouwt live en op plaat aan een grotendeels instrumentaal droomlandschap, dat in alle rust dient te worden betreden. Slechts en handvol liedjes van Khraungbin komt tot bloei binnen de tijdsgrenzen van een conventionele popsong, White Gloves is er zo een net als Maria Tambien. Ook Lady & Man, net als Maria een nummer van het meest recente album van het tovertrio, Con Todo El Mundo. Met iedereen betekent dat. Hippies zijn het ook nog.

LIVEDATA: 20/10 Doornroosje, Nijmegen. 21/10 Paradiso, Amsterdam. 22/10 Effenaar, Eindhoven.

YUNGBLUD – Psychotic Kids

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Psychotic Kids met bizarre video van de Engelse ritalinrocker YUNGBLUD.

Geboekt worden op de grotere zomerfestivals terwijl je pas één nummer hebt uitgebracht, dat is zeldzaam. Het overkwam Yungblud afgelopen zomer, het project van de 19-jarige Dominic Harrison. Op o.a. Lowlands en Metropolis liet hij zien dat ook het nog niet uitgebrachte materiaal louter hits zijn zoals Arctic Monkeys ze ook maakten in hun beginjaren.

LIVEDATA 17/08 Pukkelpop, Kiewit (BE) 08/09 Appelpop, Tiel

Ben Howard – Nice Libras At Dusk

Ben Howard debuteerde in 2011 met Every Kingdom, min of meer de juiste plaat op het juiste moment. Folk met Britse roots onderging een renaissance in het begin van dit decennium. Niet alleen Howard, maar Mumford, Sharp en Noah vierden triomfen. Folk is een traditioneel genre dus had het voor de hand gelegen dat Howard het ingeslagen pad was blijven volgen. Net als de collega’s. Die zagen echter hun populariteit weer even snel wegebben als hij was opgekomen. 

Of dat de reden was dat Ben Howard het over een ander boeg heeft gegooid, is niet duidelijk. Feit is dat hij zijn immens populaire debuutalbum opvolgde met I Forget Where We Were, een plaat die totaal anders was in sound en sfeer. De gitaren waren ineens versterkt en het accent van de songs was grotendeels verschoven van structuur naar ambiance. Desondanks of misschien wel dankzij de transformatie werd ook dat album een gigantisch succes.

Nu zijn nieuwe album uit is, Noonday Dream kunnen we vaststellen dat Ben Howard wederom een nieuwe weg is ingeslagen. Dit keer heeft de elektronica de overhand en is Howard‘s rol meer die van reisleider dan verteller geworden. Hij neemt je mee langs muzikale landschappen, die niet mijlenver verwijderd zijn van die van Pink Floyd of  Radiohead. Noonday Dream telt negen lange songs, die je eigenlijk in één luisterbeurt moet ondergaan. Het album als integrale luisterervaring. Het bestaat nog/weer.

Toch kunnen we het niet laten om er een nummer uit te plukken waarvan we denken dat het ook in isolatie zijn kracht behoudt en  tevens een goede introductie is tot het bijbehorende album.  Zoals sfeerballad Nice Libras At Dusk. De track begint redelijk conventioneel met een akoestische gitaar, maar zodra Howard begint te zingen hoor je dat we niet rechtstreeks van A naar B zullen gaan, maar dat we tussen intro en outro een aantal boeiende zijpaden zullen bewandelen. Of  Ben Howard met zijn nieuwe album weer een miljoenen publiek zal aanspreken, zal de tijd wijzen. Dat hij zich daar niet om lijkt te bekommeren is een groot pluspunt want gaat in tegen de tijdsgeest.

LIVEDATA: 6/7 Rock Werchter, België. 7/7 AFAS Live, Amsterdam. 20/11 TivoliVredenburg, Utrecht.

The Smashing Pumpkins – Solara

Smashing Pumpkins is terug van weggeweest. Hoe lang je de band hebt moeten missen hangt af van je bewondering voor Billy Corgan. Als je diehard fan van de man bent, heb je nog geen jaar hoeven te wachten, want eind vorig jaar bracht Billy nog een soloalbum uit. Als het je gaat om Smashing Pumpkins dan valt de wachttijd ook nog wel mee. Het meest recente album van de band stamt uit 2014.

Maar als je hebt zitten smachten naar een comeback van de oorspronkelijke band dan heb je 18 jaar in de wacht gezeten. En dan nog hangt je blijdschap af van hoe hoog je D’Arcy hebt zitten. Zij schittert namelijk door afwezigheid bij de reünie. Waarom? Dat weten waarschijnlijk alleen zij en Billy.

Het goede nieuws is toch dat drie kwart van de oorspronkelijke bands weer bij elkaar is. Bij de aanstaande tournee schijnt D’Arcy’s plaats te worden ingenomen door Jack Bates, de zoon van Joy Division/New Order bassist Peter Hook.

Billy Corgan heeft dus eindelijk zowel James Iha als Jimmy Chamberlain zover gekregen om de strijdbijl te begraven en opnieuw met hem in zee te gaan. De reünie stond nog enige tijd op losse schroeven, want Corgan had als voorwaarde gesteld dat de kaartverkoop van de Amerikaanse tournee, die volgende maand moet beginnen goed moest zijn. Storm loopt het nog niet, maar de kaartverkoop is bemoedigend. Er is nu zelfs sprake van een tour door Europa.

Ook is Smashing Pumpkins 3.0 (of is het 4.0?) weer de studio ingedoken, met als eerste resultaat de single Solara. Het is het eerste opname sinds het Machina/The Machines Of God album uit 2000 waarop Billy, James en Jimmy weer samen te horen zijn. De bassist is Jeff Schroeder die in 2007 werd aangetrokken als vervanger van James Iha. Producer van de comeback single is niemand minder dan Rick Rubin.

En hoe klinkt de nieuwe single? Solara is solide, maar niet spectaculair. Drummer Chamberlain steelt de show met zijn drilboor fills en tomeloze energie. Ook de muur van gitaren maakt indruk net als baasje Billy, die als vanouds grauwt en snauwt. Het enige minpuntje is de compositie, die wat doorsnee is, goed maar niet geweldig. Desondanks kunnen we niet anders dan blij zijn dat Smashing Pumpkins weer terug is. Al is het maar voor driekwart.

Mozes And The Firstborn – Hello

Hello, de nieuwe single van Mozes is weer een nummer om over naar huis te schrijven, een edele rocksong met elementen van vier decennia gitaarmuziek. Afhankelijk van je instapmoment en referentiekader herken je sixties beat, seventies punk, eighties collegerock en nineties grunge.

Niet dat de Eindhovenaren een Leo Blokhuisje uithalen, hun muziek heeft niks belerends, maar is het werk van vier talentvolle muziekfreaks, die kennis combineren met goede smaak. Ook is te horen dat de band al een tijd bij elkaar is.  Waar in het begin het enthousiasme het nog wel eens won van de instrumentbeheersing is de boel nu in ballans met zelfvertrouwen als toegevoegde waarde. Dat is de reden dat de naam Mozes And The Firstborn tot ver buiten onze landsgrenzen leeft.  Als je de bandnaam googelt zie je dat het kwartet bekend is van Tokyo tot Berlijn en van London tot L.A.

Mozes And The Firstborn lijkt het idee om albums uit te brengen te hebben losgelaten. Hello is de derde single die de band dit jaar heeft uitgebracht zonder zicht op een langspeler. Wel is het nummer net als Sad Supermarket Song en Baldy uit op cassette. Waarom met name zanger Melle Dielesen iets heeft met deze niet echt gangbare geluidsdrager is niet duidelijk, maar kan te maken hebben met het feit dat de muziekcassette een uitvinding is van Philips, dat net als Mozes and the Firstborn uit Eindhoven komt.

#311 – Festival van de Week: Metropolis

Vraagje, wat hebben The Smashing Pumpkins, The Black Keys en Interpol gemeen? Het antwoord zal je misschien verbazen, maar deze bands hebben alle drie min of meer hun podiumdebuut gemaakt op Metropolis in Rotterdam. Er zijn meer festivals in Nederland die zich ten doel stellen vers en aanstormend talent te programmeren, maar er zijn er maar weinig met zo’n klinkende staat van dienst als het gratis toegankelijke indie-evenement, dat elke zomer plaatsvindt in het Zuiderpark in Rotterdam.

De lijst Grote Namen is nog veel langer dan bovenstaande drie, maar laten we ons net als Metropolis op de toekomst richten. Metropolis 2018 heeft -traditiegetrouw dus- weer een aantal hete ijzers in het vuur. Uit binnen en buitenland en van divers pluimage. We kunnen niet alles en iedereen noemen, maar een paar tips willen we wel geven.

Zorg dat je er bij bent als Lewsberg optreedt. De band speelt een thuiswedstrijd, want komt uit de havenstad, maar kan rekenen op gewillige oren tot ver buiten onze landsgrenzen dankzij hun hypnotiserende grote stadsrock naar model van The Velvet Underground. Ook zeer de moeite waard is Tamino, een Vlaams-Egyptische bard die luidruchtige festivaltenten stil krijgt met zijn betoverende woestijnfolk. Gegarandeerd feest wordt het bij Bad Sounds, een reggaeband met een rock tic of andersom, die opvallend sterke songs brengt met typische Britse branie. En dan zijn er nog de Duitse diva Alice Merton, die inmiddels wel meer pijlen op haar boog heeft dan hitsingle No Roots, het Australische Confidence Man dat net zo gek is als goed en Kraantje Pappie die de boel op stelten komt zetten.

Als we een poging wagen te voorspellen wie er van Metropolis lichting 2018 kans maakt ooit op het erepodium te komen, gokken we op Luka, een zeer innemende singer-songwriter van eigen bodem, Petit Biscuit een beatmaster van Franse origine en het Hollandse Feng Suave, dat koele beats koppelt aan hete songs.

Kortom er valt weer veel te halen en veel te beleven op Metropolis, dat dit jaar op 8 juli is. In het Zuiderpark dus, in Rotterdam.

Voor antwoord op al uw vragen verwijzen we je graag naar www.metropolis.nl. Als je weten hoe een en ander klinkt, raden we je aan om zaterdag (30/6) vanaf 19.00 te luisteren naar www.pinguinradio.com voor een muzikale special over het Metropolis festival.

Dead Sara – Unamerican

Dead Sara is een ruig rockend trio uit L.A. bestaande uit zanger-bassiste Emily Armstong, gitariste Siouxie Medley en drummer Sean Friday.

Emily en Siouxie spelen al vanaf high school samen, sinds 2002 reizen ze rond als Dead Sara. Sean is er in 2009 bij gekomen. De naam Dead Sara is een ‘soort van’ eerbetoon aan Stevie Nicks, die beide meiden hoog hebben zitten. (Sara is een liedje van Nicks/Fleetwood Mac). Het grootste succes van Dead Sara tot nu toe is een cover van Heart Shaped Box. Niet onterecht, want het is een zeer geslaagde versie, maar wel jammer, want Dead Sara kan wel wat meer dan Nirvana naspelen. Dat bewijst de band met nieuwe single Unamerican, een punky hardrocksong waarin Emily haar ongezouten mening geeft over de Amerikaanse president.

Unamerican is afkomstig van een nieuwe EP van Dead Sara, Temporary Things Taking Up Space. Na twee albums die in eigen beheer zijn uitgebracht staat Dead Sara nu onder contract bij een groot internationaal label. Dat betekent meer opnamebudget – de EP klinkt stukken beter dan de albums- en betere promotie. Dat laatste zie je af aan de clip die bij Unamerican is gemaakt en die net als de song zeer de moeite waard is

Tash Sultana – Salvation

De nieuwe single van Tash Sultana zal voor sommigen even wennen zijn. Salvation is haar meest gestroomlijnde productie tot nu toe. Maar zodra ze begint te zingen zijn we weer op vertrouwd terrein en haar gitaar die in eerste instantie naar het tweede plan lijkt te zijn geschoven speelt in het slot van Salvation alsnog een glansrol.

Tash Sultana heeft zo’n eigen, direct herkenbare stijl van zingen en gitaarspelen dat je bijna zou vergeten, dat ze nog maar net komt kijken. Haar debuutsingle Jungle is nog maar twee jaar oud. De meeste artiesten doen er eeuwen over om een eigen stijl te ontwikkelen, maar Tash lijkt uit de wieg te zijn gerold met haar sound al helemaal in tact. Maar niet heus natuurlijk. In werkelijkheid heeft ze jaren in alle obscuriteit aan haar stijl geschaafd. Dat deed ze op straathoeken en in winkelcentra van Melbourne, waar ze zichzelf als straatmuzikant zowel de kneepjes van het musiceren als van het performen leerde. Kunst zonder oefenen bestaat niet. Wat ook een rol heeft gespeeld is Tash uit een muzikaal nest komt, zoveel talent komt je niet aanwaaien.

Het was haar opa die Tash haar eerste gitaar gaf, ze was toen 3. Nu is ze 23 en beheerst ze zo’n 20 instrumenten. Als we even de psycholoog mogen uithangen. Tash heeft aan de drugs gezeten en een psychose gehad toen ze 17 was. Muziek heeft haar geholpen om uit het dal te klimmen, dat verklaart wellicht de diepgang en de urgentie van haar songs.

Opvallend is dat Tash Sultana meteen is herkend als bijzonder talent. Ze heeft succes vanaf haar debuutsingle. Eerst brak ze door in thuisland Australië, daarna hier in Nederland. Inmiddels is Tash een fenomeen van wereldformaat. Salvation is de voorbode van de eerste officiële langspeler van Tash Sultana, Flow State die op 31 augustus moet uitkomen.

LIVEDATA 15+16/09 AFAS Live, Amsterdam