Ook de tweede single van het nieuwe Villagersalbum stelt niet teleur. Fool is een bitterzoete ballad door Connor O’ Brien gezongen met net de juiste mengeling van hoop en verdriet.
De kracht van Villagers is tijdloze songs eigentijds te laten klinken. De band van de sympathieke en zoetgevooisde O’Brien is een product van de lange en rijke Ierse folktraditie, maar zijn songs lenen zich niet voor de haak maar in en brul maar mee manier waarop die traditie leeft in Ierse pubs. Eenzaam op de rand van je bed is een betere omgeving om de muziek van Villagers te ondergaan met een glas Ierse whiskey i.p.v. een pint Guinness.
Meer van dit moois vanaf 21 september op het album The Art Of Prfetending To Swim. Die week ook is Connor O’Brien onze Stationschef!
De naam Nashville duikt steeds vaker op in het Nederlandse muzieklandschap. Nederlandse singer-songwriters met een hart voor country of americana reizen steeds vaker af naar het mekka van de country om daar aan hun muziek te schrijven. Wij spraken met JW Roy, die inmiddels wel de aartsvader van de Nederlandse americana genoemd mag worden, en met Judy Blank, hét grote Nederlandse talent dat met haar nieuwe plaat – Morning Sun – een parel heeft afgeleverd die garant moet staan voor internationaal succes. Wat is Nashville en wat betekent het voor deze artiesten?
Volgens Judy Blank is het het ‘Disneyland voor muzikanten’ en JW Roy beaamt dat; “Wat LA is voor film, is Nashville voor de muziek.” Nagenoeg iedereen in Nashville is eigenlijk singer-songwriter, volgens de beide muzikanten die er regelmatig naar toe op reis gaan om daar aan hun muziek te werken.
Judy Blank verwierf voor het eerst bekendheid met haar deelname aan De Beste Singer-Songwriter Van Nederland, waarbij ze uiteindelijk tweede werd. Daarna bracht ze haar album When The Storm Hits uit in 2014, om vervolgens te toeren. In 2016 speelde ze op de Popronde, waarbij ze de piano al grootendeels had omgeruild voor de gitaar. Met een piano ben je heel gebonden aan een vaste plaats op het podium, maar met de gitaar kun je echt een connectie met je publiek maken, aldus Judy. Hierna raakte ze een beetje in een writer’s block.
Toen Judy voor het eerst naar Nashville trok leerde ze er al snel goede singer-songwriters en muzikanten kennen en ontstonden er spontaan mooie samenwerkingen. Zo is ze ook terecht gekomen bij producer Chris Taylor, die zelfs een band geregeld heeft om mee te spelen op haar nieuwe plaat Morning Sun. Deze spontaniteit die je in Nashville bij veel muzikanten terug vindt, is ook te horen op haar plaat in Who’ve You Been Loving Lately, waar de band spontaan doorspeelt terwijl de song al klaar is, om vervolgens tot een echt hoogtepunt te komen, wat de song nog veel sterker maakt, concluderen Judy en ik samen.
In Nashville loop je ook eenvoudig hele goede collega’s tegen het lijf. Zo ontmoette Judy haar helden van The Wood Brothers, en JW Roy heeft gewerkt met Marc Beeson, een songsmid die minstens tien nummer 1 hits heeft geschreven. Een andere collega van JW is Femke Wijdema, een Nederlandse dame die hier nagenoeg onbekend is, maar in Amerika de ene na de andere hit schrijft.
Judy Blank gaat later dit jaar als special guest mee op tournee met JW Roy en ziet hem een beetje als haar muzikale vader. Volgens JW klikte het meteen heel goed tussen beiden en heeft Judy op haar 23-jarige leeftijd al zo veel meer kwaliteit in zich dan hijzelf. Ik proef hier een beetje jaloezie! JW Roy: “Judy heeft het in zich om het écht te maken in Amerika. Iets wat je vaak hoort over artiesten, maar zij heeft het écht.” Een groter compliment kun je bijna niet krijgen, toch?
‘Southern Ground easing my southern soul’, is een regel uit een liedje dat JW en Judy samen geschreven hebben. Southern Ground is een regio in Nashville en tevens de studio waar Judy haar nieuwe plaat opnam met Chris Taylor (eveneens de engineer/producer bij haar helden van The Wood Brothers). Opnemen in Nashville is voor JW Roy ook nog een onvervulde wens.
Welke platen uit Nashville moet iedereen kennen en waarom? Judy Blank: “Het album van The Wood Brothers – The Muse betekend heel erg veel voor mij. Toen ik dat hoorde wist ik meteen dat dat de muziek is die ik wil maken. Pure en eerlijke americana.”
JW Roy: “Het nieuwste album van John Prine, The Tree Of Forgiveness is een meesterwerk. John vult het gat dat Guy Clark en Townes van Zandt achter lieten met het grootste gemak op.”
JUDY BLANK LIVE IN DE PLATO WINKELS:
15 sep Concerto Amsterdamdam (16:00 uur)
22 sep Plato Deventer (14.30 uur)
22 sep Plato Apeldoorn (16.30 uur)
30 sep Groningen Plato Planet festival
De 23-jarige singer-songwriter Phoebe Bridgers uit L.A. brak dit jaar door met de ex-IJsbreker Motion Sickness. Met fans en vrienden als Ryan Adams en Conor Oberst heeft Phoebe een streepje voor, maar dat is niet de reden dat ze momenteel gaat als een komeet. Dat komt simpelweg omdat ze prachtige songs schrijft, die ze ook nog eens overtuigend weet te brengen. En van de favorieten van de fans is het nummer Scott Street en die heeft nu ook een officiële videoclip. Inmiddels staat ze ook op de playlist met het vrouwencollectief Boygenius.
Na wat losse liedjes bracht Phoebe in september vorig jaar haar debuutalbum uit, Stranger In The Alps. Centraal in alle songs staat Phoebe’s stem, die ze regelmatig dubbel (double track) heeft opgenomen, een effect dat de nummers body en soul geeft.
Maar er is meer. Minsten zo sterk als haar zang en melodieën zijn haar teksten. Haar meeste nummers zijn (semi) autobiografisch, maar soms laat ze ook haar fantasie de vrije loop en duiken er figuren op in haar songs als David Bowie en Lemmy. What’s not to like? Met zijn prominente gitaarriff is Motion Sickness overigens een van de ‘zwaardere’ songs op het Strangers In The Alps album.
In de V.S. is er flink wat ophef over Phoebe Bridges, wat ons betreft is dat helemaal terecht.
Wie TheWombats op LL18 heeft gezien weet dat de band van Matthew Murphy (weer) de geest heeft.
In het verleden deed het trio uit Liverpool toch al gauw een jaar of vier over een nieuw album. Het eerder dit jaar verschenen Beautiful People Will Ruin Your Life is echter nog warm terwijl er nu al weer een nieuwe single voor handen is. Nieuw als in op geen enkel album.
Het kan zijn dat Bee-Sting een overblijfsel is van Wombats album 4, maar zo klinkt het niet. Bee-Sting is Wombats op zijn best, een energieke, enthousiasmerende Britpopsong met een sterke spanningsopbouw, een plakkend refrein en een ton gitaren. Bee-Sting is een van de drie nieuwe tracks, die deel uitmaken van de luxe rerelease van het Beautiful People Will Ruin Your Life album, die begin november moet gaan uitkomen.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de nieuwe single Rebel Heart van de Zweedse zusjes First Aid Kit. De nieuwe track is weer een song zoals we van ze gewend zijn; folky indiepop. Afgelopen januari kwam nog het album Ruins uit, Rebel Heart komt op de EP Tender Offerings te staan dat vrijdag 14 september verschijnt.
Liefhebbers van First Aid Kit luisteren natuurlijk ook naar Pinguin Pop.
LIVEDATA 27/11 De Roma, Antwerpen 29/11TivoliVredenburg, Utrecht
De songs vanWaltzburg zijn geschreven -lezen we op Spotify – ‘door een pessimistische slaapkamerproducer en worden door hem uitgevoerd en tot leven gewekt samen met zijn beste vrienden’. De pessimist is Menno Krivokutya en zijn beste vrienden zijn Luc, Nicole, Jesse, Joost en Timmer.
Als het om de band gaat heeft Menno weinig reden om pessimistisch te zijn. Ze delen een manager met Kensington en hebben tijd lang in de Kytopia studio gebivakkeerd met topproducer Simon Akkermans (Bombay/Dazzled Kid/Blinkbeats). Daarnaast heeft de Nijmeegse band al Popronde gedaan, op Noorderslag gestaan en dit jaar Sziget aangedaan.
Van de Kytopia-sessies zijn nu vier nummers verschenen inclusief So Long See Ya. Het nummer laat een band horen, die met een conventionele opstellin; drums, bas en gitaren verrassend eigenzinnige muziek maakt, speels en vol karakter.
Nieuwe single So Long See Ya is een sterk staaltje Waltzburg. De tekst gaat over een jongen die zich groot houdt na een stukgelopen relatie. Op een straffe beat en omringd door bijna Afrikaans aandoende gitaren doet de zanger alsof de breuk hem koud laat en zingt hij met een lekker nonchalante, Amerikaans aandoende drawl, ‘I Don’t Feel A Thing, Not Anymore’. Ja ja.
So LongSee You en de drie andere tracks van de Latest News EP rechtvaardigen een reprise van het optreden van Waltzburg op Noorderslag. En als de band toch naar Groningen gaat, waarom dan niet een paar dagjes eerder vertrekken voor een showcase op Eurosonic?
Ten Tonnes klinkt als een bandnaam, maar is het alias van Ethan Barnett een 21-jarige rocker uit Hertford. Ethan is het jongere broertje is van George Ezra, maar muzikaal zijn ze dus nauwelijks verwant. Waar George de volwassen singer-songwriter uithangt, is Ethan het opstandige broertje.
Vanwege de taalbarrière weten we weinig van Haru Nemuri. Wat we wel weten is dat ze uit Yokohama komt in Japan en muziek maakt, die op zijn minst interessant is.
Haru zingt en rapt op een bed van rock met stevige gitaren en tegen het einde van Kick In The World ook een synthesizerriedel, die verwant is aan het intro van The Who’s Won’t Get Fooled Again. Dat kan toeval zijn, maar ook weer niet. Haru‘s debuutalbum heet Atom Heart Mother, net als een oude de plaat van Pink Floyd. Dus. Waar Haru over rept weten we helaas niet, maar aan haar toon en drive te horen zijn het geen koetjes en kalfjes. Haar attitude is punky en haar mix van gescandeerde lyrics en organische rock geïnspireerd.
De kans dat de Japanse artieste naam zal maken in het westen is nihil. Dat is waarschijnlijk ook helemaal niet haar ambitie, maar om aan te geven dat het verre oosten meer te bieden heeft dan Made in Korea girlgroups en boybands leek het ons leuk om een keer een ander geluid te laten horen. Laat in de player maar weten wat je er van vindt. En mocht je interesse gewekt zijn, Miss Nemuri heeft twee albums uit boordevol met dit soort hard rockende rapsongs.
De 23 jarige Brit -Archy Marschall is zijn echte naam- klinkt als geen ander. Letterlijk. Zijn stem is donker en vaak vervormd, zijn stijl een vreemde melange van indie, hip hop, dub, punk, jazz, rock en al het andere dat in zijn kraam van pas kan komen. Dansen is vrij moeilijk en meezingen vrijwel uitgesloten. Krule‘s teksten gaan veelal over mentale en fysieke ongemakken. Hij zingt ze met een tongval waarin zijn Londense roots doorschemeren.
Ondanks het feit dat King Krule vrij compromisloze muziek maakt, is hij behoorlijk populair aan het worden. Het kan dus wel. Dat er in deze tijd van plastic pop, domme dance en risicoloze rock zo veel bijval is voor de vuurrode Brit met zijn averechtse muziek is opvallend. En bemoedigend.
Na drie wat mindere singles, die sterk de indruk wekken dat Muse muziek voor de massa wil maken is er nu een track, die de fans weer wat vertrouwen geeft.
Ook The Dark Side doet sterk aan Queen denken- de gitaarsolo citeert bijna letterlijk uit A Crazy Little Thing Called Love, maar er is weer sprake van enige spanning en avontuur. En er zijn weer gitaren in beeld.
The Dark Side is een van de 11 nummers, die tezamen het Similation Theory album zullen vormen. Het 8ste Muse album wordt op zijn minst een afwisselend geheel. De band heeft gewerkt met maar liefst vier verschillende producers waaronder hip hop reus Timbaland en de Zweedse hitmachine Shellback. Of The Dark Side het enige lichtpuntje is op het nieuwe album en Muse definitief is overgelopen naar the dark site weten we op 9 november.
