Category: Nieuwe Muziek

Jazz Middelheim 2017: expeditie van vrijheid & avontuur

Lies SteppeLies Steppe, medewerkster van Klara (de klassieke radiozender van de VRT), kruipt tijdens Jazz Middelheim opnieuw in het kleed van presentatrice-gastvrouw. Een prima gelegenheid om te polsen naar haar favorieten op de affiche en een verbindende babbel over het fenomeen jazz dat dit jaar zijn honderdste officiële verjaardag viert.

Tekst Ruud Van Der Locht Foto Joris Vermost

Naar parels in de koffer van Jazz Middelheim 2017 moet Lies Steppe niet lang zoeken. “Joshua Redman brengt drummer Brian Blade mee, een fantastische muzikant die met Daniel Lanois en het Wayne Shorter Quartet werkte. Ongetwijfeld één van de meest fenomenale muzikanten die ik ken. Charles Lloyd & the Marvels begeestert mij vooral met de specifieke saxgeluiden die vrij spiritueel klinken. Charles beleeft zijn derde renaisssance; na een blitzcarriere in de sixties, (hij had een soort van rocksterstatus) ontvluchtte hij letterlijk het succes, kreeg ernstige gezondheidsproblemen en schenkt vandaag al zijn toewijding aan zijn muziek. Maar ook op vrijdag, wanneer de Nu jazz hoogtij viert, belooft het erg boeiend te worden. Ik verwacht veel van Mark Guiliana die dit jaar ‘artist in residence’ is. Hij is één van de meest beloftevolle actuele drummers en speelde o.a. mee op het laatste album van David Bowie. Tot slot kijk ik ook met veel interesse uit naar het Clubpodium dat steeds groter en interessanter wordt.”

Horizontaal ‘jazzen’
Jazz Middelheim is dit jaar aan zijn 36ste editie toe en lijkt over bijzonder sterke festivalgenen te beschikken. Daar zijn een aantal redenen voor, vindt Lies. “Naast de eigenzinnige, doelgerichte programmatie vindt het fesitval plaats op een fantastische locatie met het kasteel op de achtergrond en de prachtig uitgelichte bomen. Festivalgangers kunnen er heerlijk in het gras liggen terwijl ze naar livemuziek luisteren. Bovendien beschikt Jazz Middelheim over een erg rijke traditie en een podium waarop een resem jazzgrootheden stonden. Bovendien trekt het festival op een verstandige manier zijn register open. Vorig jaar stond Patti Smith op de affiche, dit jaar komt Van Morrison op bezoek waardoor ook de niet-pure jazzfans worden geprikkeld. Tot slot zendt de VRT een aantal concerten integraal uit en doet dat op een erg bedreven wijze. Sommige artiesten, zoals John Zorn en Stefano Bollani brachten de opnames van hun concert zelfs uit op een album.”

De laatste jaren staken een heleboel jonge, alternatieve jazzbands de kop op; Stuff, Black Flower, BadbadNotGood, De Beren Gieren,…  En er lijkt maar geen eind te komen aan de vloedstroom. “De golf die Stuff mee ontketende, doet me wat denken aan de dEUS-periode een dikke twintig jaar geleden. In hun voetspoor ontrolden zich destijds een heleboel alternatieve rockbands. Wie weet vormt Stuff vandaag een inspiratiebron voor veel jonge muzikanten om met jazz aan de slag te gaan. Maar vergeet niet dat ook de jazzconservatoria veel volwassener zijn dan pakweg vijftien jaar geleden. Het niveau ligt er vandaag erg hoog.”

Een jazzmeisje van 13
Dat Lies Steppe anno 2017 de rol vervult van ‘madame jazz’ bij de VRT is niet toevallig. Blijkbaar vloeit er een hoop improvisatie doorheen haar DNA. “Als dertienjarig kind ontleende ik reeds cd’s van Billie Holiday en Coltrane uit de plaatselijke bibliotheek. Dat vind ik nu wel cool want op dat moment luister je nog heel puur en onbevooroordeeld naar muziek, zonder beïnvloed te worden door tijdelijke hypes. Vooral de vrijheid en het avontuur die jazzmuziek uitstraalt, spreken me enorm aan. Jazzmuzikanten vormen een groep bij uitstek die zich in het diepe stort. Figuren die bij voorkeur over de nodige humor en zelfrelativering beschikken. De pretoogjes en telepathische communicatie, die ik bijv. ervaar bij muzikanten als Wayne Shorter en Brian Blade, stralen puur spelplezier uit. Dat is ongetwijfeld ook dé reden waarom jazzmuzikanten zich op late leeftijd nog steeds rot amuseren op een podium. Kijk naar Randy Weston die intussen de negentig gepasseerd is, maar nog steeds de eer van Afrika vertegenwoordigt met een glimlach van oor tot oor. Als je dergelijke mooie muziek maaakt, moet je ook wel een mooi mens zijn. Het klinkt misschien klef, maar het is wel de waarheid…”

LIVEDATA 03-06/08 Jazz Middelheim @ park Den Brandt, Antwerpen.

 

 

 

Nieuw op Pinguin Radio: Someone – Say Something

Someone is het nieuwe project van de Amsterdamse singer/songwriter Tessa Rose Jackson en lijkt een vervolg op haar elektronische samenwerking met Pitto op het nummer Let’s Do It Again. Someone gooide al hoge ogen met debuutsingle The Deep, die vergezeld ging van een prachtige clip en in onze Graadmeter genoteerd stond. In het buitenland beginnen ze Someone ook al op te pakken.

Zo primeurde het Britse muziekblog The Line Of Best Fit eerder deze week haar nieuwe poppy, energieke single Say Something, met wederom een geweldige clip.

Verwacht een zelfhulpgoeroe, geweldige dansmoves en natuurlijk een kneiter van een track. Een kruising tussen Metronomy en ons eigen Sue the Night.

LIVEDATUM 17/11 Paradiso-Noord, Amsterdam

Videoclip van de melancholische zangeres Torres

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de videoclip van de nieuwe single Three Futures van de Amerikaanse singer/songwriter Torres. Zo’n twee jaar geleden stond ze wekenlang in de Graadmeter met het nummer Sprinter en was het hardere Strange Hellos de IJsbreker. Nu is de droevige zangeres nog wat droeviger, met een melancholische videoclip.

Nieuw op Pinguin Radio: Nothing But Thieves – Sorry

De vorige single Amsterdam was niet voor tere zieltjes. Op de tweede track Sorry van het aanstaande album Broken Machine laat Nothing But Thieves juist haar gevoelige kant zien. “Sorry is about getting older and the difficulties associated with it. It’s about looking inwards and facing your demons.”, aldus gitarist Joe Langridge-Brown. Het vijftal uit Southend-on-Sea lijkt geen last te gaan hebben van het moeilijke-tweede-album-fenomeen. Sorry wordt misschien wel de grootste hit van Nothing But Thieves tot dusver en het album belooft veel goeds met Mike Crossey achter de knoppen. Als producer werkte hij al met Foals en Arctic Monkeys. 8 september verschijnt het tweede album Broken Machine.

LIVEDATA 15/08 Sziget, Boedapest 18/08 Lowlands, Biddinghuizen

Eilen Jewell – Down Hearted Blues

Op Pluche volgen we al jaren de Amerikaanse singersongwiter Eilen Jewell. Sinds haar debuut “Songs from sinners & strangers” in 2007 heeft een aantal fijne albums afgeleverd. Ze mixt country, blues en folk in haar songs en weet die met haar flexibele stem beeldend tot leven te wekken. Nu is er een nieuw album, dit keer zonder dat haar schrijverskwaliteiten aangesproken zijn, want het is een album met covers. “Down hearted blues” heet het album, en de focus ligt dus deze keer op blues. Maar denk niet dat het een tussendoortje is: dit is een heel fijn album. Met het geweldige gitaarspel van Jerry Miller en de perfecte timing van Eilen zijn alle nummers tot grote hoogte gebracht. Je zult dus zeker nummers van het album terughoren op Pluche de komende tijd.

Wil je weten wat er wekelijks aan nieuwe nummers op Pluche gedraaid wordt? Bezoek de facebook pagina van Pluche met allemaal nieuwe muziek…..

Veel mannelijke zangers in de Clip van de Dag!

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de videoclip van de nieuwe single Boys van popster Charli XCX. In de clip zien we heel veel boys, zoals Mark Ronson, Ezra Koenig en Rostam van Vampire Weekend, Flume, Carl Barat van The Libertines, Barns Courtney, Mac DeMarco, Tommy Cash, Diplo, Frank Carter, Portugal. The Man, Vance Joy en een hele hoop rappers.

Muziek van Charli XCX hoor je natuurlijk op Pinguin Pop!

 

 

Leprous – From The Flame

Leprous werd in 2001 gevormd in Notodden, Noorwegen. In 2006 brachten ze hun eerste full-album Aeolia uit. Noorse media bespraken dit album bijzonder positief waarna de band hun tweede album Tall Poppy Syndrom opnam, waarmee ze een label zochten. Het album werd in 2009 uitgebracht door Sensory Records. Hun bekendheid beperkte zich de eerste 10 jaar vooral tot Scandinavie. In de herfst van 2010 startte er een Europese tour waarna de band ook Europese bekendheid kreeg.

Hun laatste album Malina is deze maand Album van de maand op Aardschok. Metal Mike schrijft hierover:

Meer dan torenhoog. Denk Mount Everest. Zó hoog waren mijn verwachtingen voor het nieuwe Leprous-album. Voorganger ‘The Congregation’ is namelijk samen met het Arch/Matheos-album ‘Sympathetic Resonance’ uit 2011 mijn favoriete album van het huidige decennium. Toen de eerste aankondiging voor ‘Malina’ (mooie mysterieuze titel trouwens) verscheen, heb ik er alles aan gedaan om mijn verwachting tot ‘formaatje Keutenberg’ terug te brengen. Maar ‘The Congregation’ is nu eenmaal één van die albums die tot een beperkt lijstje van essentiële, progressieve mijlpalen behoort. De vraag is nu of Leprous dat kunstje met het nieuwe album opnieuw flikt. Welnu, ik denk dat ‘Malina’ daarvoor iets te veel in het verlengde van de voorganger ligt. En dat het songmateriaal op ‘The Congregation’ net een tikkie sterker was. Maar toch, wat een geweldig album is het weer. Wat opvalt is dat de nieuwe nummers meer koortjes bevatten en dat de sound opener en lichter is geworden. De gitaren staan beduidend minder zwaar afgesteld. Denk echter niet dat de Leprous nu ineens poppy klinkt, daar is de band veel te eigenzinnig voor. Iets anders dat opvalt, is het gebruik van echte strijkinstrumenten. Cello en viool zijn niet alleen nadrukkelijk aanwezig, maar voegen ook echt iets toe aan de Leprous-sound, vooral in de kerkelijke afsluiter „The Last Milestone”, die uitsluitend bestaat uit strijkers en de hoge zang van Einar Solberg. De nieuwe aspecten komen het mooist samen in „Stuck”; dit nummer stevent de eerste drie minuten af op iets dat op een hitsingle lijkt, maar die gedachte wordt in de tweede helft van de song genadeloos de grond in getrapt na een prachtige break, gevolgd door een weergaloos einde waarin zanger Einar werkelijk alles uit de kast haalt. Opener „Bonneville” en „Mirage” kennen eveneens zo’n prachtige opbouw. Op ‘Malina’ staan echter ook compactere nummers, zoals het beklijvende en tegelijkertijd heerlijk tegendraadse „Captive”. En wat te denken van „Coma”, waarin ongemakkelijk en catchy moeiteloos hand in hand gaan. Niet in de laatste plaats vanwege drummer Baard Kolstad. Deze gast is hard op weg om de Mike Portnoy/Keith Moon van zijn generatie te worden. Tot zover de superlatieven. Doordat instant klassiekers als „Rewind” of „Slave” lijken te ontbreken en de zanglijnen soms wat te lang worden uitgesponnen, geen tien uit tien voor ‘Malina’. Toch is het een beest van een album geworden, dat door het iets toegankelijker geluid weleens vele nieuwe zieltjes voor Leprous zou kunnen gaan winnen.

Manchester Orchestra gaat met The Alien écht doorbreken

Manchester Orchestra is echt zo’n “Pinguin band”. Met hun vorige album Cope scoorde de Amerikaanse alternative band IJsbrekers en we hebben ze zelfs geprobeerd naar Pinguins in Paradiso te halen. Van het aankomende vijfde album A Black Mile to the Surface (die je deze week bij ons kan winnen) heeft het viertal uit Atlanta al een IJsbreker met The Gold te pakken, maar wij denken dat Manchester Orchestra met The Alien wel eens écht kan gaan doorbreken in Nederland. Want? The Alien is een ballad en vaak zijn ballads de grootste hits van artiesten. November Rain, Angie, Nothing Else Matters, Yesterday, etc. De stem Andy Hull is breekbaar en bijna country. Dat wordt een kaarsje opsteken op 2 november in de Melkweg om die vervolgens weer direct uit te blazen met het (oude) hardere werk.

LIVEDATA 2/11 Melkweg, Amsterdam

 

Breekijzer: Death From Above

Heerlijk piano-introotje in het nieuwe Breekijzer op Pinguin On The Rocks: Freeze Me van Death From Above. We kennen de band natuurlijk ook als Death From Above 1979, maar dat getal is weer verdwenen sinds kort. Wel zo makkelijk.

Freeze Me, een song die zich steeds prettiger in je hoofd nestelt, is de voorloper van een nieuw album van Death From Above, dat dit jaar mogelijk nog verschijnt.

Zanger en drummer van de band Sebastien Grainger noemt Freeze Me een liefdesliedje. Niet meer en niet minder.

De song is iets minder vernietigend dan wat we hoorden op het laatste album van Death From Above, The Physical World, uit 2014. Wat toegankelijker vooral, hoewel van een stijlbreuk nog geen sprake is.

Death From Above is het tweetal uit Canada, dat gelijk (wijlen) The White Stripes en het bloedhete Royal Blood slechts gebruik maakt van voornamelijk bas/gitaar en drums, terwijl ook toetsen worden ingezet, hetzij in veel mindere mate. Ernaar gevraagd vertelt Grainger in een interview met NME dat hij de link met Royal Blood niet hoort; hij vindt de muziek van Death From Above vooral subversief, hetgeen hij niet herkent in de sound van Royal Blood.

Death From Above is dan ook een punkrockduo dat sinds de oprichting in 2001 meteen alle virtuele muzikale conventies overboord gooide en heeft het anno 2017 nog steeds mooi voor elkaar: Breekijzer op Pinguin On The Rocks. Wie wil dat nou niet?