Category: Nieuwe Muziek

The Staves – Tired As Fuck

Ontdekt door Tom Jones en beroemd gemaakt door Bon Iver. Het kan raar lopen in de popmuziek, vraag maar aan The Staves. Zingen met Jones was een leuke entree, maar het contact met Justin Vernon resulteerde in een lange en vruchtbare relatie. Niet alleen nam hij de zusjes op in zijn live-entourage. Ook produceerde hij hun laatste twee albums. Met nieuwe single Tired As Fuck breken Emily, Jessica en Camilla Staveley-Taylor een beetje met hun folktraditie. De track is bluesy, heeft meer bite dan we van hen gewend zijn en eindigt met een gitaarsolo, die maar een paar decibellen verwijderd is van hardrock. We noemden The Staves net beroemd, dat is lichtelijk overdreven. De meiden hebben nog een flinke weg te gaan, maar met sterk nieuw werk als Tired As Fuck komt de roem steeds meer naderbij.

The Lemon Twigs – I Wanna Prove It To You

Er zijn ouders, die hun kinderen opvoeden tot topsporters of beauty queens. Alles moet wijken voor dat doel. Niet zelden zijn pa of ma zelf mislukte sporters of modellen en gebruiken ze hun nageslacht om alsnog hun gelijk te behalen. Misschien niet zo fanatiek, maar wel met een vergelijkbaar doel zijn Brian en Michael D’Addario door hun vader geprest om de muziek in te gaan. Pa had zelf ambities in die richting, heeft ook platen gemaakt, maar zag zich gedwongen zijn gitaar in de wilgen te hangen toen bleek dat zijn faam beperkt bleef tot de bekende fools, friends en family. Senior kan trots zijn, want het debuut van zijn zonen, ze noemen zich The Lemon Twigs is in zeer goed aarde gevallen. Aan de ene kant is er een markt voor de seventies powerpop van het duo naar model van Paul McCartney’s Wings, de vroege Elton John en Todd Rundgren, maar minstens zo belangrijk zijn de flair en muzikaliteit, die Brain en Michael etaleren. Beiden spelen diverse instrumenten. I Wanna Prove It To You komt net als These Words van het door Foxygen geproduceerde debuutalbum, Go Hollywood. Op 7 april staan The Lemon Twigs in Paradiso Noord.

 

45ACIDBABIES – Problems.

45ACIDBABIES is zonder enige twijfel een van de beste live bands, die je momenteel kunt gaan zien. Je moet wel tegen wat lawaai kunnen en er rekening mee houden dat het feest kan ontaarden in een orgie van bier, zweet en tranen van geluk. De stijl waarmee de band zalen plat speelt is een kartelige combi van pop, punk en elektro. Helaas lukt het de meeste beukbands niet om de prettige chaos, die ze in het veld veroorzaken te recreëren in een stille studio. Met Problems bewijst bewijzen de alumni van de Herman Brood Academie dat hun magie ook werkt zonder publieksparticipatie. De debuutsingle klinkt lekker vuig en vunzig, maar ook poppy en toegankelijk. Voeg daar een zangeres aan toe, die een cursus hypnose met succes lijkt te hebben afgerond en je weet dat we nog veel lol gaan beleven aan en met Sophia, Giorgio, Daniel en Marnix.

Pumarosa – Dragonfly

4 liedjes in bijna 2 jaar is niet veel. Gelukkig zijn het wel 4 topsongs, die Pumarosa tot dusver heeft vrijgegeven. En het debuutalbum is in zicht. Plaat gaat The Witch heten, een zeer toepasselijke titel voor een band, die een stijl beoefend die het best kan worden omschreven als heksenrock. Waren Priestess, Cecile en Honey al behoorlijk spooky, Dragonfly spant de kroon. Als de dochter van Dr John en Siouxie Sioux, die een nachtelijke seance leidt ergens in de swamps van Louisiana, zo klinken miss Munoz-Newsome en haar helpers op het ruim 4 minuten durende epos. Het nieuwe album zal overigens pas op 19 mei uitkomen. Een week of wat eerder (28/4) is Pumarosa te zien in Paradiso Noord.

Interview: De Avantgarde indie van Molino

MolinoEen band van blazers, maar dan geen fanfare band zoals ze zichzelf nog wel omschrijven. Na een moment van lost in translation over wat een fanfare band in het Engels en in het Nederlands is, zijn we eruit. Tenminste, niet helemaal, maar het neigt meer naar de brass bands uit bijvoorbeeld New Orleans, maar dan met een lading electronische invloeden er doorheen. Molino is een totale muzikale verrassing die je omver zal blazen.

Tekst Martje Schoemaker Foto Atsushi Yukutake

“Het is verschrikkelijk moeilijk als je heel bewust eclectisch wil zijn. Gelukkig kwam het ons heel natuurlijk aanwaaien. We komen allemaal van het conservatorium, maar hebben andere achtergronden en voorkeuren. Er is geen moment geweest waaraan we getwijfeld hebben dat wat we doen niet klopt.” Dat het voor hun natuurlijk voelt, kan voor de mensen die het eerste album van Molino hebben gehoord wellicht als een verrassing komen. “Ons eerste album heeft veel meer een klassieke bodem. Waar we nu mee komen heeft veel meer groove.”

Een tweetal liedjes zijn al af, waarvan er eentje mét videoclip al in december voor ons klaar ligt. “De nieuwe nummers zijn echt heel erg goed en we kunnen hiermee ech een ander, jonger publiek bereiken en aanspreken. Je publiek laten meedansen, zingen en springen. Het echte festivalwerk.” Blazers, drum en electronica zijn inderdaad de perfecte ingrediënten voor het betere spring en danswerk waar de band niet heel veel extra’s op het podium hoeft te doen. “Mensen willen graag iets zien, live muziek, ze kijken wel naar een DJ, maar wij hebben echte instrumenten en dat helpt heel erg mee in de live beleving.”Toch imiteren ze geen dance muziek, de basis is echt van zichzelf. “De electronische invloeden die we erover heen gooien zijn ook redelijk over de top. Maar we maken geen dansmuziek, maar hopen wel dat mensen erop gaan dansen.” Avantgarde indie, zo omschrijven ze het zelf. “Je ziet veel in elkaar overlopen muzikaal gezien en het is goed dat wij daar ook onze plek in hebben.” Het is natuurlijk niet nieuw, bands die meerdere invloeden incorporeren en met een genre komen wat (nog) niet te duiden valt. “Björk is daar een goed voorbeeld van toen ze met haar eerste album kwam. Dat hadden we nog nooit gehoord met z’n allen. Gelukkig hebben we ook een IJslander in de band zitten, dus we hopen daarmee de toegang tot die IJslandse muziek magie in huis te hebben.”

Dat er nog zoveel tijd tussen de opnames en het uitkomen van het album zit werkt alleen maar in het voordeel van de band. “We hebben heel duidelijk voor ogen waar we heen willen en hoe het moet klinken. Ieder nummer moet kloppen en op deze manier kunnen we er ook genoeg afstand van nemen om het nog eens goed te beluisteren. De electronica zullen we pas in de postproductie toevoegen om het plaatje compleet te maken.” Voordeel is ook dat ze alles aanwezig hebben in de band aan muzikale kennis, zo is de klarinet speler ook de live electronics expert. Behalve een gitaar dan. “Maar we hebben wel veel speeltjes die we ook gebruiken! We gebruiken telefoons, guiro’s en zelfs een megafoon.”

In een gesprek met een band die bestaat uit leden van bijna over de hele wereld ontstaan er nog wel eens spraakverwarringen. Zo was er nog één lost in translation moment over de naam ‘Molino’. Wat in het Spaans windmolen betekent, maar ook gewoon molen, pepermolen. “Het is vooral omdat we een liedje zo mooi vonden Molino Molero. Snarky Puppy heeft dat nummer ook gedaan, samen met de Peruaanse zangeres Susanna Baca. We vonden dat zo mooi en de titel zo leuk, dat we besloten onszelf zo te noemen. Daarbij staat een molen ook voor een oneindig proces, wat ons erg aanspreekt.”

LIVEDATA 02-05/03 Cross-linx Festival 2017, Eindhoven, Groningen, Amsterdam, Rotterdam 08/04 Cinetol, Amsterdam 30/08 Grote Kerk Gorinchem, Gorinchem

Breekijzer: Incubus

360ict POWERED BY 360ICT.NL

Een nieuwe week, een nieuwe Breekijzer. En wat voor één. De meest gedraaide track deze week op Pinguin On The Rocks is de nieuwe single van…. jawel, Incubus!

De Amerikaanse alternative rockband uit Calabasas, California, is terug met het nummer Nimble Bastard. Heerlijke rechttoe rechtaan gitaarmuziek die teruggrijpt naar hun hoogtijdagen begin jaren ’00.

Het blijft niet bij een single, want op 21 april komt het achtste studioalbum van Incubus uit. Vanaf juli begint een nieuwe Noord-Amerikaanse tournee, samen met een andere grote Amerikaanse altrock band; Jimmy Eat World.