Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Met op maandag zeer toepasselijk Hallo Maandag van Spinvis! Na 5 jaar is Erik de Jong terug met nieuwe muziek. En hoe! Op 28 april komt het nieuwe album Trein Vuur Dageraad uit.
Een kleine 10 jaar geleden bracht Ty Segall zijn eerste album uit, op cassette. Er zouden er nog velen volgen. Als we Ty’s werk als gastmuzikant en bandlid voor het gemak even vergeten, (niet echt verstandig gezien zijn werk met Fuzz en Mikal Cronin) dan verschijnt binnen kort zijn 9e solo-album. Natuurlijk zijn niet alle albums even goed, maar ze zijn wel allemaal interessant en sommigen zijn mijlpalen en ijkpunten van de Californische punk/garage/psychedelic rockscene van de jaren 10 van deze eeuw. Break A Guitar is Ty op zijn best, stem en gitaarsound hebben wel iets weg van John Lennon ten tijde van The Plastic Ono Band (Cold Turkey), terwijl de toon lekker laconiek is en aan Dinosaur jr doet denken. Maar Ty Segall staat vooral zijn eigen mannetje en rijgt 50 jaar rockhistorie aaneen tot een puntig werkje met de klassieke popsonglengte van 3 en halve minuut. Nieuwe album, Ty Segall (de 2e die naar hem is vernoemd), opgenomen met de legendarische Steve Albini is fysiek te koop bij de betere platenzaken en digitaal via iTunes, maar schittert vooralsnog door afwezigheid op de steamingssdiensten.
Net als Ed Sheeran brengt Mac Demarco twee singles tegelijk uit. Terwijl de dubbelrelease van Ed een snood marketingplan is, waar de hele muziek wereld met open ogen intuimelt, brengt Mac gewoon twee liedjes uit, omdat hij niet kan kiezen en ook omdat zijn laatste release alweer een jaar geleden is. Mac, geboren als -hou je vast- Vernor Winfield McBriare Smith IV komt uit een goed nest. Zijn overgrootvader, naar wie hij is vernoemd was iets hoogs in de regering van de Canadese deelstaat Alberta. Maar liever dan gebruik maken van het gespreide bed koos Mac voor de rock ‘n’ roll. Als tiener speelde hij in diverse bandjes, experimenteerde hij met videokunst en bracht hij in eigen beheer zijn eerste plaat uit, onder de naam Makeout Videotape. Dat was in 2008. Na zijn verhuizing van Vancouver naar Montreal besloot hij het solo te proberen. Nu is de 26 jarige singer-songrocker een GROTE naam van Indie-land en samen met Drake en Arcade Fire een van de populairste acts uit Canada. De dubbelsingle My Old Man/This Old Dog is de voorbode van soloalbum numero tres, This Old Dog. Beide nummers zijn van die typische Mac Demarco songs: net niet onder-geproduceerd, prettig kabbelend en gezongen in een stijl die het midden houdt tussen neuriën en mompelen. Release datum van het This Old Dog album is nog niet bekend, maar heel lang zal het niet meer duren.
“Cross-linx is een jaarlijks, reizend indie-classical festival, opererend vanuit het hoofdkwartier in Eindhoven/Noord-Brabant, waarin avant-garde pop en hedendaagse gecomponeerde muziek elkaar ontmoeten, inspireren en beïnvloeden in spannende concertformules. Het festival vertrekt vanuit Eindhoven naar Rotterdam, Amsterdam en Groningen en kijkt daarbij niet alleen figuurlijk buiten de gebaande paden; het festival presenteert het muzikale avontuur ook op onverwachte plekken binnen de concertzalen”.
Zo staat te lezen op de site van Cross-linx en daar hebben we weinig aan toe te voegen. Wie dat wel heeft is Neil Wallace, programma directeur van De Doelen in Rotterdam en een van de drijvende krachten achter Cross-linx. Neil kan mooie verhalen vertellen over legendarische eerdere edities van Cross-linx, waar koptukken als Mark Lanegan, Spinvis en The National acte de présence gaven, maar ook hoe de line-up van Cross-linx 2017 tot stand is gekomen.
Dit jaar zijn er -onder veel meer- speciale optredens van de Noorse Anne Brun met strijkerskwartet Zapp4, uitvoeringen van de indie-opera Leaves door de Deense band Efterklang en The Happy Hopeless Family en concerten van de muzikale bruggenbouwer Shara Nova a.k.a. My Brightest Diamond. Cross-linx 2017 vind plaats van 2 t/m 5 maart (zie www.cross-linx.nl).
Het interview van Bazz met Neil Wallace is zaterdagavond te beluisteren tussen 19:00 en 21:00 uur en wordt herhaald donderdag a.s om 22:00 uur. Deze onderstaande bands zullen te zien zijn op Cross-linx 2017 en zijn aangevuld met Neils favo tracks. Deze zijn natuurlijk de hele week te horen op Pinguin Radio.
Toen Pixies eind jaren, begin jaren negentig furore maakten, bleef hun faam grotendeels beperkt tot Europa. De V.S. haakte eigenlijk pas in toen de band weer bij elkaar kwam begin deze eeuw. Toen was ook wel duidelijk hoe invloedrijk de band uit Boston is. Geen grunge zonder Pixies en ook bands van Radiohead tot The Strokes en van Pavement tot en met U2 hebben de ideeën van Frank Black nauwkeurig bestudeerd en waar mogelijk toegepast in hun eigen muziek. Dat iedere generatie rockers Pixies weer ontdekt als een bron van lering ende vermaak blijkt wel uit de nieuw single van The Orwells. Black Francis is een van de bijnamen van Charles Michael Kittridge Thompson IV a.k.a. Frank Black a.k.a. Black Francis. Na oud-IJsbreker They Put The Body In The Bayou is de nieuwe single van The Orwells weer een schot in de roos, Nog even wachten en dan verschijnt album drie, Terrible Human Beings en komt de band ook spelen. 23 feb is het bal in De Helling in Utrecht en een dag later is Paradiso Noord aan de beurt.
Jo Goes Hunting is een van de beste live-acts, die je momenteel kunt gaan zien. Dat de band rond Jimmi ‘Jo’ Heuting ook in de studio zijn draai begint te vinden blijkt uit nieuwe single Confusion. Het is opmerkelijk hoe hard het gaat met de band uit Nijmegen.
De naam Jo Goes Hunting dook begin 2015 voor het eerst in onze boeken op, aanleiding was de EP Glow. Jo’s debuut viel op om 3 treden op 1) de overtuigende muziek 2) het feit dat Jo alle instrumenten zelf had gespeeld en 3) de familieconnectie. Jo bleek broer van Rocco van De Staat. Dat laatste is allang niet meer relevant, als Jo Goes Hunting iets heeft bewezen is het wel op eigen benen te kunnen staan. Punt 2 speelt nog wel een rol, los van wat Jo uitspookt in de studio is het een lust voor oog en oor om de bevlogen multi-instrumentalist op de bühne bezig te zien.
Resteert punt1, de muziek. Die is gaandeweg steeds beter geworden, zonder aan eigenzinnigheid te hebben ingeboet. De muziek van Jo Goes Hunting is vreemd maar behapbaar, futuristisch en retro tegelijk. Barok met een beat. Zelfs ervaren hokjesgeesten als wij hebben moeite een vlag te vinden die de lading van nummers als Confusion dekt. De term smartrock past misschien nog wel het best. Over smart gesproken zorg dat je Jo & co zo snel mogelijk live gaat zien voordat de band de sprong maakt naar groet zalen, of nog erger wordt weggekaapt door een van de vele buitenlanden die nu al lonken.
LIVEDATA 18/02 AFAS Live, Amsterdam (Support van De Staat) 16/03 Merleyn, Nijmegen 17/03 V11, Rotterdam 18/03 Paradiso, Amsterdam
Drive Like Maria maakte een sterke start in 2009 met het debuutalbum Elmwood. Met de hit I’m On A Train bulderde de band gelijk de radio op en stonden ze op verschillende grote podia. In 2012 was het weer raak met hun gelijknamige album Drive Like Maria. En nu, vijf jaar later, keert de band terug met een drieluik: Creator Preserver Destroyer.
Tekst Sven Veldhuizen
Lowlands, Canada of in voorprogramma’s staan als die van AC/DC of ZZ Top, Drive Like Maria heeft dit allemaal voor elkaar weten te boksen. Hoe kan zo een band, die in ieder geval de Nederlandse rockscene in ere houdt, zo lang op zich laten wachten met een nieuwe plaat?
Drietrapsraket
“Begin 2014 lag de plaat eigenlijk al klaar, maar hadden simpelweg geen tijd om hem te gaan mixen. Daarnaast wilde we écht de tijd nemen om het onderste uit de kan te halen”, legt Nitzan uit. In 2015 is de band wel begonnen met het mixen van de drietrapsraket. De reden om het nieuwe album in drie delen de wereld in te sturen is duidelijk. “Wij wilden natuurlijk de andere platen overtreffen en dat zou middels deze manier het beste lukken. Zo hebben wij ruim de tijd voor elk deel van de plaat genomen. Zo konden wij plaat na plaat alles geven wat we in huis hadden”, vervolgt ze.
De eerste delen van het album werden maart en september 2016 uitgebracht door Caroline en wordt dus deze maand samengevoegd met nog eens vier nummers, onder de naam Destroyer. De cyclus van het creëren, bouwen en weer afbreken is de kern van het album. Op de vraag of de fase ‘afbreken’ ook vier slopende(re) nummers met zich meebrengt, reageert Nitzan lachend: “Wij hebben die vraag al vanuit meerdere hoeken gekregen en hebben er nooit zo over nagedacht. Misschien hadden dat wel kunnen overwegen.”
Productie
Voor de nieuwe plaat was de band voor het eerst met z’n drieën tegelijk in de studio te vinden. Waar ze eerst het grootste gedeelte zelf in handen namen, hebben ze ditmaal hulp van bevriende muzikanten ingeschakeld. Op deze manier kon de driemansformatie op volle kracht aan hun nieuwe nummers werken – een manier die ze nooit eerder hebben gedaan. Het resultaat? “De nummers hebben een veel duidelijkere, eigen sound.”
Samen met muzikanten als: Job van Summeren (De Staat), Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers) en Remko Kühne (Milow, Alain Clark) is Drive Like Maria hun ondergrondse studio in Italië ingedoken. Voor het mixen van de plaat zijn ze richting New York gevlogen om daar de laatste hand aan de cd te leggen. “Voor het mixen van onze plaat wilden we weer in zee gaan met John Congleton. Helaas kon hij ons niet helpen omdat hij het vrij druk had na het binnenslepen van een Grammy”, vertelt Nitzan.
“Wij hadden Congleton gevraagd of hij iemand wist die voor ons zou kunnen mixen en bracht ons met John Angnello (Kurt Vile, Dinosaur Jr., Sonic Youth, The Kills) in contact. Dit bleek een succesformule. Het was mooi om te zien hoe hij zijn ervaring over onze plaat uitstortte. Binnen de kortste keren was de plaat gemixt en zelfs wij, die de nummers al honderd keer hadden gehoord, werden opnieuw verrast door het eindresultaat.”
De rockers brengen het album 27 januari op de markt en reizen door heel het land om het live aan je te laten horen. Want één ding is zeker: Drive Like Maria is een live band! Check hieronder of ze bij jou in buurt komen!
LIVEDATA 23/02 Paard Van Troje, Den Haag 24/02 Doornroosje, Nijmegen 25/02 VERA, Groningen 02/03 Tolhuistuin @ Paradiso Noord, Amsterdam 03/03 Het Burgerweeshuis, Deventer 04/03 Effenaar, Eindhoven 09/03 De Helling, Utrecht 11/03 Rotown, Rotterdam
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Met vandaag een protestsong van de Britse rapster Kate Tempest; Europe Is Lost. Kijk en luister.
Chaz Bubdick Meets The Mattson 2 het klinkt een beetje als de titel van een slechte pornofilm, maar is de naam van een nieuw samenwerkingsverband van ..inderdaad Chad Bubwick en The Mattson 2. Om met die laatste te beginnen, The Mattson 2 zijn Jonathan en Jared Mattson, een eeneiige tweeling uit San Diego, die enig aanzien genieten in de jazzwereld. Jonathan is een hoogbegaafde gitarist, zijn broer is net zo goed, maar dan op de drums. De stijl van de Mattson 2 is een mix van sixties surf en seventies fusion a.k.a. jazzrock (denk Dick Dale meets Weather Report). Chaz Bubdick is de echte naam van Toro Y Moi, een man die furore maakte met experimentele maar behapbare elektronica. De combi van de digitale en analoge stijlen werkt als een tierelier. Star Stuff is een psychedelische jam met een sterk seventies gevoel dat nog eens wordt versterkt door de sfeervolle clip. Ook Chaz en de broertje waren blijkbaar blij met het resultaat, want ze hebben een compleet album opgenomen dat eind maart uitkomt. Helemaal mooi zou het zijn als het collectief deze zomer hun gezicht laat zien BKS, DTRM, LL, NSJ maakt niet uit, ze passen overal.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Met vandaag de clip van de heerlijke nieuwe single Do You Still Love Me? van Ryan Adams! Muzikale veelpleger Ryan Adams kondigt zijn 16e solo-album aan met de release van een solide powerballad. Adam’s hartenkreet verschijnt op zijn eigen PAX-AM label, dat onlangs een distributiedeal tekende met legendarische jazzlabel Blue Note. Deze wisseling van de wacht heeft geen invloed gehad op de stijl van Adams, de deuren naar North Sea Jazz zullen niet plotseling voor hem open gaan. Do You Still Love Me? is wat je noemt een classic rocksong, die zonder veel aanpassingen ook 30 jaar geleden gemaakt had kunnen zijn, in de tijd dat Tom Petty, Bob Seger en baasje Bruce de stijl introduceerden. Wat Adams veel meer maakt dan een volgeling is zijn temperament, zijn feel voor dramatiek en niet op de laatste plaats die fantastische stem. Adam’s nieuwe album gaat Prisoner heten en werd geproduceerd door Don Was, die president is van Blue Note maar ook gevierd producer met cliënten als The Rolling Stones, Van Morrison, John Mayer en andere classic rockers.
