Category: Nieuwe Muziek

Georgie is een nieuwe ontdekking van Matthew E. White, de eigenzinnig Amerikaanse platenmaker, die we kennen van songs als Big Love en Rock ‘n’ roll Is Dead. White tekende de 21 zangeres op zijn Spacebomb label en produceerde haar eerste single. Dat White een koning is op de knoppen weten we sinds zijn productie van het debuutalbum van Natalie Prass. Van recenter datum, maar niet minder mooi is het nieuwe album van het Franse Cocoon, waar White zijn stempel op drukte. De lat ligt dus hoog en daar blijft hij, want de eerste kennismaking met Georgie uit het Britse Nottingham is een aangename. Zoals de meeste acts die opereren onder White’s hoede is ook Georgie fan van de seventies, Fleetwood Mac, Carole King, CSNY, van die dingen. En dat hoor je, zij het dat Company meer aan Amy Winehouse doet denken dan aan genoemde namen. Georgie loopt momenteel stage als voorprogramma van Jake Bugg en/of Blossoms en lijkt ons een perfecte act voor Eurosonic.

Pip Blom is een jonge Amsterdamse zangeres/tekstdichter/rocker. Het vreemde verschijnsel doet zich voor dat Pip vooralsnog meer succes heeft Engeland dan in eigen land. Dat moet zowel een enorme kick zijn als een lichte teleurstelling. De reden voor de verschil in receptie kan zijn dat Pip’s muziek tekstgericht is. Wij Nederlanders luisteren niet zo vaak naar teksten. Voor ons is de Engelse taal onderdeel van het fenomeen popmuziek, net als de elektrische gitaar. Als het maar lekker klinkt zijn wij al snel tevreden. In Engeland echter, waar ieder woord wordt gehoord, liggen de zaken heel anders. Daar kom je moeilijk aan de bak als je onzin uitkraamt, maar kan je ook succesvol worden juist vanwege je teksten (theoretisch kan je zelfs de Nobelprijs voor literatuur winnen ;). Voorwaarde is wel dat je een beetje fatsoenlijke muziek maakt en dat doet Pip, een soort talking rock met echo’s van PJ, Lou R, en Bob D. Pip Blom is 20 en kind van ouders, die bekend zijn met de muziek en mediawereld. Zij is dan ook niet zonder bagage en begeleiding aan haar avontuur begonnen. Pip doet verslag van haar avonturen op Tumblr onder de titel, ‘the road to Glastonbury’, een leuk, leesbaar en leerzaam feuilleton. Op 27 oktober presenteert Pip haar nieuwe (vinyl) single in Paradiso. Gaat dat zien, gaat dat zien voordat ze een omgekeerde Brexit doet.

Miss Me is de debuutsingle van Harlea, een 22 jarige rockette uit Birmingham U.K. De gitaren vliegen laag en luidruchtig in Miss Me, in een stijl die door Britse blogs een mix wordt genoemd van Arctic Monkees en The Kills. Miss Me is een liefdeslied waarin bezongen wordt hoe liefde kan verworden tot obsessie. Internet is karig met info over Harlea, waarvan we dus eigenlijk allen maar haar (artiesten?) naam en leeftijd weten en plaats van residentie. Maar, afgaande op dit eerste levensteken gaan we nog veel horen van Harlea en zal het steeds moeilijker worden om haar identiteit geheim te houden.

Er wordt wel geopperd dat de songs van Bazart best veel op elkaar lijken. De repliek is dat de Belgische band een eigen stijl heeft, een unieke stijl mogen we wel zeggen, want er is geen enkele band die klinkt of klonk als Bazart. Onze zuiderburen vielen vrijwel meteen voor de woord en toonkunst van het vijftal. Hier in Holland hadden wat we langer nodig. Het Nederlandse label van Bazart dacht dan ook dat het een fanclubactie was toen de single Goud begin dit jaar de top bereikte van onze Graadmeter. Het was echter puur enthousiasme van onze luisteraars, waardering voor de mooie melodie, de intrigerende tekst en de verfijnde productie. In minder dan een jaar is Bazart uitgegroeid van vreemde eend in de bijt tot festivalattractie van de eerste orde. Vorige week is het debuutalbum uitgekomen van Matthieu, Simon, Oliver, Daan en Robbie met daarop meerdere melancholieke meerstemmige meesterwerkjes zoals Tunnels, Chaos, Goud en de nieuwe single Nacht.