Harlea heeft een nieuwe single uit, de opvolger van de Graadmeter hit, Miss me. Met genoegen kunnen we rapporteren dat de Britse zangeres het rockpad niet heeft verlaten. Integendeel, zware gitaren stutten een song waarin de dame duidelijk maakt wat haar verdwenen vriendje allemaal mist. En geloof ons, je wilt haar niet als vijand hebben. Bij de introductie van Miss Me schreven we dat we helaas geen persoonlijk gegevens konden verstrekken, want niet te vinden. Het gordijn van mystiek staat nu op een kier. We weten nog niet of Harlea haar echte naam is of een artiestennaam. Een achternaam weten we ook niet. Wel is nu duidelijk dat ze 24 is en geboren is Birmingham. Op haar 16e verhuisde Harlea naar Londen voor een klus als model. Dat liep zo lekker dat ze haar school nooit heeft afgemaakt. Misschien is dat wel de reden dat ze zo zuinig is met persoonlijke info, ze wil niet op haar uiterlijk worden beoordeeld of dat haar verschijning afleidt van de muziek. Op basis van twee hard rockende singles kunnen we vaststellen dat Harlea wel wat meer is dan just another pretty face.
Category: Nieuwe Muziek
IJsbreker: Indian Askin – Drinkin Time
We vervolgen onze ruk naar rock door ook deze week weer een IJsbreker te kiezen waar de gitaren je om je oren vliegen. Makers van de tweede Pinguin schijf van 2017 is een kwartet uit de hoofdstad, dat zich afgelopen jaar drie slagen in de rondte heeft getoerd. Met alle goede gevolgen van dien. Niet alleen heeft Indian Askin -want over hen hebben we het- zich in de spanne van slechts één jaar en één album dicht in de buurt van de top genesteld, het constante toeren heeft de band ook artistiek vleugels gegeven. Nieuwe single Drinkin’ Time giert heerlijk uit de speakers, heeft een drive die bergen kan verzetten en meer hooks dan geadviseerd door de hitdokter. En dat allemaal zonder enige concessie te doen aan de commercie of wat dan ook. Nog even voor wie vorig jaar heeft doorgebracht bij de pinguïns in Antarctica. Indian Askin is een Amsterdams kwartet onder aanvoering van Chino Ayala dat sinds 2012 stevig aan de weg rockt en die inspanningen sinds begin eind 2015 beloond ziet met een behoorlijke mate van succes. Het debuutalbum van Indian Askin telt meer dan een handvol supertracks waarvan er drie los zijn verschenen en inmiddels opgenomen in de Hollandse rockcanon. Het net opgeleverde Drinkin’ Time (not thinkin’ time) is een nieuw juweel aan de kroon van een van beste Nederlandse bands van dit tijdsbestek.
Clip van de Dag: Cherry Glazerr
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. We gaan het weekend in met de nieuwe single Nuclear Bomb van Cherry Glazerr; de Amerikaanse female fronted indie band die onlangs de IJsbreker scoorde met Nurse Ratched. Het nieuwe album Apocalipstick is bijna uit en om dat te vieren maakt het trio een humoristische clip. Frontvrouw Clementine Creevy heeft nogal een intieme relatie met haar gitaar. Daar houden wij wel van!
Powered By BelBernard.nl
Temples – Strange To Be Forgotten
Tot nu toe hebben we nog geen enkele Temples single overgeslagen en dat gaat ook deze keer niet gebeuren. De tweede single van het tweede album (Volcano) van de Britse psychonauten is er weer een om je vingers bij af te likken. Strange To Be Forgotten is zo’n typische Temples track, ambitieus maar niet opdringerig, retro, maar niet ouderwets en met een refrein dat bestand is tegen misbruik. Het is tegenwoordig druk op het psych-rockveld, maar Temples weet zich positief te onderscheiden met hun gecontroleerde gekte en stijlvolle presentatie. Wie op zoek is naar de bronnen van Temples moet vrij ver terug in de tijd, naar de eerste golf muzikale geestverruimers zoals de vroegste albums van The Gee Gees en The Moody Blues en uiteraard het werk dat The Beatles in 1967 uitbrachten. De release van het Volcano album van Temples staat voor begin maart, maar de band zal al eind deze maand (27ste) te zien zijn in de Ekko in Utrecht.
Frank Carter & The Rattlesnakes
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Met vandaag veel rock ‘n roll! Frank Carter zat eerst in de hardrockbands Gallows en en Pure Love. Al veel punkervaring, en dus ook veel tattoos! Het nieuwe album verschijnt deze maand via V2 Records.
Powered By BelBernard.nl
Paceshifters – Draw A Blank
Met zijn laagvliegende gitaren, Cobain-esque zang en tomeloze energie is Draw A Blank een ideale opener van het nieuwe seizoen van Paceshifters. Paul en Seb Dokman en Jesper Albers hebben met Draw A Blank hun beste single tot dusver afgeleverd en er is alle reden om aan te nemen dat er op het nieuwe album nog veel meer sterk nieuw werk zal staan. Voor de opnamen van album 4 is het trio naar Austin gevlogen om gebruik te maken van de diensten van producer Chris ‘Frenchie’ Smith, die in het verleden goede resultaten heeft geboekt met o.a. Dandy Warhols, Slayer en Jet om drie uiteenlopende bands te noemen. Begin maart komt het nieuwe album officieel uit, onder de titel Waiting To Derail. En al heeft Paceshifters zijn draai in de studio gevonden, hun natuurlijke habitat is en blijft de bühne. Dus komt er een tournee langs de belangrijkste zalen van ons land en ook zal de band te zien zijn op menig festival, te beginnen met een show op Noorderslag.
Interview Navarone: “It Shall be louder”
We hebben er een tijdje op moeten wachten, maar dan heb je ook iets: het nieuwe album Oscillation van Navarone. En gadverdamme, wat klink het toch weer lekker. De eerdere albums A Darker Shade of White (2012) en Vim and Vigor (2014) kregen al veel lof en uitstekende reviews. De vraag of deze plaat nog harder rockt, heeft de band met een teaser als Snake al wel een beetje beantwoord. Maar knalt de rest van het album net zo?
Tekst Sven Veldhuizen
Deze middag zitten wij met de heren van Navarone aan tafel in het Backstage Hotel te Amsterdam. We hebben het genoegen om met Bram (basgitaar), Merijn (zang) en Robin (drums) over hun nieuwe creatie te praten. Want zoals de meeste al wel zullen weten, presenteert Navarone op 20 januari het nieuwe album in Doornroosje te Nijmegen.
Willen jullie iets met de nieuwe plaat overbrengen?
“We zijn niet zo’n geëngageerde band. We hebben allemaal onze eigen gedachtes, geloofsovertuigingen, principes en smaken. Het is mooi om hiermee met elkaar te sparren en daarnaast is het tof om juist dit met het publiek te delen.”
“De ene keer komt iemand met een rifje, de andere keer is het echt een ‘band-ding’, en soms staat een liedje al helemaal in de stijgers”, vertelt Bram. Het verschilt dus per ‘liedje’ en zeker op deze plaat, laten ze alle drie weten. “De nummers van deze plaat hebben we misschien meer vanuit de tekst georiënteerd. Deze keer hebben we de gefocust veel meer op het schrijfproces en vormgeven van onze nummers gelegd”, vervolgt hij.
Hoe lang hebben jullie in studio gezeten?
“We hebben een heel voortraject gehad. Dit houdt in dat we samen met onze producer Joost van den Broek in de repetitieruimte aan onze liedjes werkte. Daarnaast hebben we met Soundwise (red. studio’s van Eric van Tijn en Jochem Fluitsma) per instrument gecheckt wat het beste voor de plaat zou zijn. Op deze manier probeerden we alles te tackelen zodat we in studio gelijk konden knallen”, legt Bram uit.
“Maar terugkomend op jouw vraag. Ik denk dat we bij elkaar 22 dagen in de studio hebben gezeten”, antwoordt Robin. En dat is niet gek. De heren hebben samen met de producer gekozen om meer ruimte te laten voor extra kleuring. Deze ruimtes worden op de nieuwe plaat ingevuld door onder andere: synthesizers, percussie, strijkers, blazers en een orgel. “Het orkestrale is iets wat wij met z’n alle mooi vinden en wat dicht bij ons ligt.”
En ja, het orkestrale hebben we al terug kunnen zien in de akoestische sessies van de band. Of ze bij de release van het nieuwe album (zéker niet akoestisch) met verassingen gaan komen, is een ding dat zeker is. Maar hoe of wat, dat houden ze nog lekker voor zich.
Wie zijn jullie voorbeelden of waar putten jullie je inspiratie uit?
“Het gaat alle kanten op. Het is niet echt één ding. Van ouwe rock tot progressief. Zo gebruiken we voor deze plaat bijvoorbeeld synthesizers. We hebben het heel open benaderd en hebben alles een kans gegeven. Daarom ook de titel keuze – Oscillation – voor het album. Zo heb je het middelpunt wat wij zelf zijn, en daaromheen heb je heel verschillende smaken en voorbeelden. Maar toch blijft het Navarone”, legt Merijn uit.
De studio laten de rockers even voor wat het is. Ze willen gewoon grúwelijk veel gaan spelen. Zo staan ze binnenkort op Eurosonic, hebben ze natuurlijk het release concert en geven ze nog een speciale albumproeverij. Eén ding is zeker: ze willen hun muziek aan het publiek laten horen. “Het is gewoon zo tof – en misschien klinkt het een beetje suf – maar door het publiek kunnen wij gewoon blijven spelen”, vertelt Merijn. “Daarnaast is het zo mooi om iets te delen wat je vet vindt en dat je zoiets samen kan doen. Zowel met de band als met het publiek”, vervolgt hij.
‘It Shall be louder’
De bovenstaande uitspraak ging gepaard met de teaser Snake, Het eerste nummer van het nieuwe album. “Wij zijn na het uitbrengen van het eerste album een beetje in een ‘classicrock’ hoekje gedrukt werden”, vertelt Robin. Maar als je de drie albums achterelkaar luistert, hoor je duidelijk de verschillen. Of het volgende album nog ‘louder’ gaat zijn, laten ze nog helemaal open. Maar wij durven te stellen, het rockt! En stevig ook.
LIVEDATA 13/01 Eurosonic Air, Groningen 20/01 Doornroosje, Nijmegen 21/01 Monsters of Mariaheide, Erp 03/03 Vera, Groningen 04/03 Rotown, Rotterdam 09/03 Effenaar, Eindhoven 10/03 Patronaat, Haarlem 11/03 De Helling Utrecht
Clip van de Dag: Sundara Karma
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Met vandaag de catchy Britse rockband Sundara Karma. Eindelijk is hun debuutalbum Youth is Only Ever Fun in Retrospect uit. We volgen het viertal al zo’n twee jaar met Flame als één van de eerste singles op de playlist. Een paar weken geleden is daar ook een nieuwe clip bij geschoten en om te vieren dat het album in de wereld is geslingerd is-ie speciaal vandaag de Clip van de Dag!
Powered By BelBernard.nl
The Moonlandingz – Black Hanz
Black Hanz is de debuutsingle van The Moonlandingz, een gelegenheidsband c.q. supergroep met leden van Fat White Family en The Electronic Research Counsil. Laatstgenoemde is een obscuur gezelschap dat zich vooral ledig houdt met met remixen van werk van anderen. Fat White Family heeft een flinke schare volgelingen weten te strikken met ontregelende rammelrock. Voor een opname waar Fat White Family bij betrokken is klinkt Black Hanz vrij conventioneel en toegankelijk. De debuutsingle van het illustere gezelschap is schaamteloos retro (Joy Div. meets Laibach) en met zijn ‘spoken word’ passage ook nog eens flink kitscherig, maar dat mag de pret niet drukken. Integendeel. Gelukkig is Black Hanz geen one off, maar is er ook een album (Planetary Class Classic) op komst. Co-producer van single en album is Sean Lennon, mixer is Dave Fridman die soortgelijk werk verrichtte voor o.a. Tame Impala en Flaming Lips. Gastrollen op het album zijn er voor Phil Oaky van Human League, Randy Jones a.k.a. Cowboy van The Village People en Sean’s moeder, de inmiddels 83 jarige Yoko Ono.
Clip van de Dag: Dirty Projectors
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Vandaag zetten we de nieuwe video van Dirty Projectors voor je klaar. Na Keep Your Name is Little Bubble het nieuwe, aparte nummer van Dirty Projectors. De songs is het eerste muzikale werk sinds 2012. Wij moeten nog even wennen, de beelden zijn sowieso prachtig!
Powered By BelBernard.nl