Category: Nieuwe Muziek

Jeangu Macrooy is een singer-songwriter van het type Maarten Luther. Hij staat er, want hij kan niet anders. Net als verre voorganger John Lennon werd hij er door zijn naasten op geattendeerd dat zo’n gitaar allemaal leuk en aardig is, maar dat je er moeilijk brood mee op de plank krijgt. En net als Lennon dacht hij ‘dat zullen we wel eens zien!’ Jeangu pakte zijn gitaar verhuisde van Suriname naar Twente om zich daar te verder te verdiepen in de theoretische en praktische aspecten van het muzikantenvak. Niet lang daarna kwam hij producer en platenbaas Pieter Perquin tegen, die hem hielp met zijn eerste EP. De Brave Enough EP verscheen een half jaartje geleden en is een van de meest geslaagde debuten van 2016. Wat Macrooy redelijk uniek maakt is het spectrum van zijn onderwerpen, uiteraard zingt hij over liefde, maar ook over angst en respect. Ook al kan je Jeangu Macrooy zien als traditionele singer-songwriter, zijn arrangementen zijn vrij onorthodox en de zes songs op zijn EP zijn uiterst gevarieerd. Jeangu Macrooy tourt dit najaar door Nederland als deelnemer van de Popronde. De goede verstaander weet genoeg.

De eerste paar keer klinkt Car van Porches als een oude diesel, die maar moeilijk op gang lijkt te komen. Pas na een paar proefrondjes blijkt de Car van Porches een hybride bolide met de wegligging van een four-wheel drive en de pit van een Porsche. Porches is een band met één vast lid, Aaron Maine uit New York en een erelid, zijn vriendin Greta Kline, die zelf muziek maakt als Frankie Cosmos. Maine, die ook muziek heeft uitgebracht onder de namen Ronald Paris en Ronnie Mysterie is nu zo’n zes jaar muzikaal actief met stijgend succes mogen we wel zeggen. Zeker na tussenkomst van het succesvolle Domino Recordings (o.a. Arctic Monkeys/The Kills) zit Maine’s loopbaan in een stroomversnelling. Zijn ( 2e) album Pool heeft met Be Apart en Underwater al twee van de beste tracks van popjaar 2016 opgeleverd en Car lijkt een zelfde lot beschoren. Car is een afwijkend nummer voor Porches. Meestal zijn het keyboards en computers die de sound bepalen. In Car zijn het de gitaren die regeren, een verandering van spijs die doet smullen. Op 29 oktober zal Porches te zien zijn in Paradiso onder de vlag van London Calling.

Bon Iver heeft de midas touch, of zoals wij zeggen gouden handjes. Alles wat Justin Vernon en zijn bandgenoten aanraken wordt een succes. Het meest recente succesnummer waaraan Bon Iver hun medewerking verleenden is de nieuwe single van Francis & The Lights. Terwijl Bon Iver internationale faam geniet is Francis voor velen nog een onbekende grootheid, met de nadruk op onbekend. Francis is Francis Farewell Stalite -niet zijn echte naam vermoeden wij- een alternatieve rocker uit New York, die in de loop van zijn nu vier albums omspannende carrière steeds meer de r&b kant is opgeschoven, niet uit opportunisme maar uit liefde voor de beat. Francis heeft een stem die doet denken aan die van Peter Gabriel, ook zijn verzorgde producties met een late 80’s saus doen denken aan de Real World sound van Gabriel. Voor sommigen zal het een minpunt zijn dat de autotune niet is gespaard. Aan de ander kant geeft die manipulatie Vernon’s stem net die diep melancholieke ondertoon, die van Friends een potentiële evergreen maakt . Over een half jaar is Francis misschien nog steeds geen grootheid, maar onbekend zal hij ook zeker niet meer zijn.

Emo is de term voor een punkvariant, waarin de zanger durft te zingen over zijn diepste gevoelens. De term zou veel beter op zijn plaats zijn om de muziek te omschrijven van Agnes Obel en veel haar haar regiogenoten. Op de een of andere manier hebben songs uit Scandinavië bijna allemaal een melancholieke ondertoon. Zelfs de hits van Abba zijn zelden helemaal onbezorgd. De gebruikelijke verklaring voor de collectieve weemoed van de nazaten van de Vikingen is de korte of non-existente zomer in de Noordelijke regionen. Een Deense zangeres als Agnes Obel zou minder last moeten hebben van zwaarmoedigheid. Het Deense klimaat is niet heel anders dan het onze, maar juist zij is de Koningin der Weemoed. Het is echter niet zo dat je sterk behoefte krijgt om een hulplijn te bellen bij het beluisteren van haar muziek. Integendeel, het effect is juist troostend, lauwerend. De wereld is een ondermaans tranendal, maar samen slaan we ons er wel doorheen. Zoiets is de uitwerking van de muziek van miss Obel. Ook van haar nieuwst release, het de single Familiar. Agnes is een relatieve laatbloeier, ze was al bijna 30 toen ze debuteerde en veel haast lijkt ze ook niet te hebben. Familiar is het voorafje van album nummer 3 dat nog geen titel of releasedatum heeft. Waarschijnlijk zal het album in de herfst uitkomen, een jaargetij dat prima bij past de muziek. Begin november komt ze weer spelen in de Paradiso. Mocht je daar bij willen zijn, bestel dat nu alvast je kaarten, want wij zijn lang niet de enigen die zich wel voelen bij de typisch Scandinavische klanken van Agnes Obel.