Category: Nieuwe Muziek

James Blake bracht in de aanloop naar de release van zijn nieuwe album niet één maar drie singles uit, drie best wel verschillende songs, die de breedte maar ook de diepte van het nieuwe album aangeven. Natuurlijk kunnen we ze alle drie op onze playlist zetten, maar met nieuw werk van Radiohead en de Peppers is het een beetje dringen momenteel. En met de festivals in zicht zal de golf aan belangrijke nieuwe releases voorlopig ook wel niet opdrogen. Dus moesten we kiezen. De keus viel uiteindelijk op het meest emotionele nummer, het bijna kerstmis-achtige My Willing Heart dat door James wordt gezongen in zijn beste falsetstem. Blake lijkt per album een betere vocalist te worden. Het hele album ademt rust en zelfverzekerdheid uit en klinkt ook geluidstechnisch beter dan de twee voorgangers. Zou dat de invloed zijn van co-producer Rick Rubin? Even terzijde. Deze week verschenen er naast de nieuwe van James dus ook nieuw werk van Radiohead en The Red Hot Chili Peppers. De Peppers hebben gewerkt met Nigel Goodrich, de producer van Radiohead terwijl hun vaste producer Rick Rubin in de weer is geweest met James Blake. Het is een kleine wereld die der topacts. Maar goed, James Blake heeft dus een nieuw meesterwerk toegevoegd aan zijn nog niet grote maar wel imposante oeuvre.

The Red Hot Chili Peppers luiden de release van hun 11e studio-album in met de single Dark Necessities, een funky, mid tempo zomerkoninkje van een minuutje of vijf dat voortborduurt op in het verleden behaalde resultaten. Dark Necessities is dus geen spectaculaire single, maar wel een die ons er aan herinnert waarom we ooit en masse zijn gevallen voor de gepatenteerde hutspot van punk en funk en Californische decadentie. Die reminder was even nodig want het is alweer vijf jaar geleden sinds er iets nieuws kwam uit het Peppers kamp. Dat de single bekend in de oren klinkt wil overigens niet zeggen dat het hele nieuwe album een herhaling van zetten wordt. The Getaway is het eerste Peppers album in een kwart eeuw dat niet is geproduceerd door Rick Rubin. Deze keer is de band in zee gegaan gegaan met Danger Mouse en Nigel Goodrich van Radiohead, twee producers met doorgaans een zucht naar avontuur. Op 17 juni weten we meer, want dan verschijnt het album. Een week eerder staan de Peppers op Pinkpop, maar dat wist je al.

Ook single nummer drie van Amber Arcades mag er zijn. Fading Lines grijpt meteen de aandacht met zijn sterke gitaarintro en laat je niet meer los tot Annelotte de Graaf haar zegje heeft gedaan. Amber Arcades trok veel aandacht, in binnen en buitenland met Turning Light. Het is altijd maar afwachten of zo’n innemend debuut een lucky shot is of de voorbode van nog veel meer moois. Het laatste blijkt het geval. Niet alleen heeft Amber Arcades vanaf de eerste zet een eigen sound, ook is er sprake van een stijl die niet direct herleid kan worden tot een of andere voorganger. Wat je wel kunt zeggen is dat de elektrische gitaar Annelotte’s wapen van keus is en dat haar songs zowel dynamisch als subtiel zijn. Op 2 juni vindt in Ekko/Utrecht het releasefeest plaats van het album, dat net als de single Fading Lines heet. Daarna begint de band aan een tournee door Europa om pas eind augustus terug te komen voor een show op het Amsterdam Woods Festival.

Milk Teeth is een punkband, actief sinds begin 2013 en afkomstig uit het stadje Stroud in het graafschap Gloucestershire. Aantal leden 4, Chris, Oli, Billy en Becky. Van een punkrevival is niet echt sprake momenteel, toch trekt Milk Teeth de nodige aandacht. Dat komt omdat de band een wat ruimere opvatting heeft van punk, een die ruimte laat voor variatie en avontuur. Het is ook meer de Amerikaanse punk van de vroege nineties, die de band lijkt te inspireren dan het pionierswerk van hun landgenoten eind jaren zeventig. Swear Jar (Again) is een sterk staaltje van de eigen stijl van Milk Teeth, spannend, maar relaxed met een muur van melodieuze gitaren en de lekker achteloze zang van Becky, die de boel tot een goed einde brengt.

Thomas Sanders, de zanger van Teleman heeft een stem, je houdt er van of je houdt er niet van. Een middenweg is niet mogelijk. Reken ons tot de eerste categorie, wij waarderen zijn stem zeer bijna net zoveel als de heerlijk springerige en eigenwijze liedjes die spruiten uit zijn pen en die van zijn band. Lang dachten we dat we de enige Teleman fans waren. Een eerdere single, Christine hebben we vrij grijs gedraaid, maar zonder veel bijval. Met Düsseldorf lijkt het wel de goede kant op te gaan. Laten we het hopen, want het gekke groepje uit London verdient een ieders aandacht, in ieder geval van fans van acts als Alt-J en Django Django om maar wat geestverwanten te noemen. Teleman, genoemd naar een Duitse barokcomponist is gerezen uit de as van Pete & The Pirates. Christina was de debuutsingle en openingstrack van het eerste album. Düsseldorf is het openingssalvo van album numero 2, Brilliant Sanity. Teleman maakt typisch Europese muziek, een mix van krautrock, scandi-pop en klassieke Britse beat. Keyboards domineren, maar het is dus de stem van Thomas Sanders die je pakt. Of niet.