Niet echt een officiële single en ook geen voorbode van een nieuw album, maar te lekker om te negeren. Where Are You Now is de bijdrage van Royal Blood aan de soundtrack van de Amerikaanse tv-serie Vinyl. Na een aanvankelijk opwinding lijkt de belangstelling voor de productie van Mick Jagger en Martin Scorcese wat geluwd, want niet erg realistisch. Over de soundtrack van de serie hoor je niemand klagen, dankzij een uitstekende collectie oldies, welgekozen covers en sterk nieuw werk zoals Royal Blood’s Where Are You Now.
Category: Nieuwe Muziek
Indian Askin
Sea Of Ethanol zo gaat het eerste album heten van Indian Askin. Het moet wel een van de betere debuten van het jaar worden, want met tracks Answer, Really Wanna Tell You en het meer dan uitstekende Asshole Down kan het niet meer fout gaan. De Amsterdammers hebben veel zo niet alles mee, de looks, de sound, de songs en de mentaliteit. Dat laatste merk je vooral als je de band op de bühne in actie ziet. Er wordt gerockt en gerold tot de hele zaal zweet en dan nog doet het kwartet er een schepje boven op. Muzikale euforie is het gevolg. Indian Askin is een serieus goede band met oog voor traditie, blik op de toekomst en het hart op de juiste plaats.
Vorige week zaterdag presenteerde Indian Askin het debuutalbum in een uitverkochte Amsterdamse Bitterzoet. De nieuwe single Asshole Down was één van de hoogtepunten. Nu is er ook een video waarin Nelson “Chino” Ayala lekker door het platteland aan het fietsen is…
LIVEDATA 21/04 EKKO, Utrecht 22/04 Hedon, Zwolle 07/05Klomppop, Overzande 15/05 gaellus open air, Tienray 27/05 Sniester, Den Haag 28/05 Dauwpop, Hellendoorn (Uitverkocht) 04/06Vestrock, Hulst 11/06 Schippop, Schipluiden 19/06 Best Kept Secret Festival, Hilvarenbeek 22/07 Zwarte Cross, Lichtenvoorde
Interview: Pretty Vicious “Hou je mond, man, en kom naar onze show!”
Soms komen jongensdromen uit. Vier jonge gastjes postten hun muziek op Soundcloud en opeens hadden ze een deal met Virgin EMI op zak. Het klinkt te mooi om waar te zijn, maar het overkwam Pretty Vicious uit Wales.
Tekst Chris Dekker
Op een regenachtige dag bellen we met het voor Welshe begrippen redelijk uitspreekbare plaatsje Merthyr. Daar krijgen we zanger gitarist Brad Griffiths aan de lijn die, net als zijn bandleden, nog ruim onder de twintig haar jong is. De band wordt nu al vergeleken met grote namen als Arctic Monkeys en Oasis of nieuwkomers als Royal Blood en op 30 april is Nederland aan de beurt als de band op Pinguins in Paradiso speelt.
Allereerst even voor de mensen uit Nederland die jullie nog niet kennen. Wat is Pretty Vicious.
Brad houdt het kort: “We maken dirty rock!”
Het verhaal is inmiddels bekend. Jullie hadden nog maar één song op Soundcloud en even later bood Virgin EMI jullie een contract aan. Wat gebeurt er vanaf zo’n moment?
“Ja dat is echt bizar. Het is natuurlijk fantastisch, maar er komt ook wel meteen veel op je af. We moesten snel meer nummers gaan schrijven, onze liveset op orde krijgen en natuurlijk sta je opeens midden in de belangstelling. Ik vind het fijn dat we nu overal showcases en voorprogramma’s spelen, want dat is dé manier om live een geoliede band te worden.”Kunnen we dan ook snel opnames verwachten?
“We werken nu keihard aan songs met producer Owen Morris (bekend van de eerste platen van Oasis, cd) en afgelopen weekeinde met Record Store Day hebben we alvast een voorproefje op een vinylsingle uitgebracht.”
De BBC heeft jullie omarmd, je staat op een festival als Glastonbury waar veel bands van dromen en je werkt met een topproducer. Is de druk niet erg hoog?
“We hebben besloten om ons te laten meeslepen met de reis. We genieten allemaal onwijs van de aandacht, de optredens en de mensen die we ontmoeten. We pakken alle kansen aan en we zijn er eigenlijk best relaxt onder. Zoals ik al zei willen we veel live spelen en zo de mensen veroveren met onze muziek.”
Jullie komen uit Wales. Het eerste voorprogramma van Manic Street Preachers zit er al op. Is dat ook deel van die droom die aan het uitkomen is?
“Jazeker. We zijn opgegroeid met Britpopbands, maar voor ons zijn Stereophonics en de Manics natuurlijk belangrijk. Die komen uit onze regio en zij zijn het voorbeeld dat het kan. Dat je als band uit Wales groot kan worden. Met hun spelen was dan ook geweldig. En we hebben veel van die gasten geleerd.”
Jullie zijn vier jongetjes van nog geen twintig. Op de foto’s zien jullie er schattig uit. Moesten jullie moeders niet lachen toen jullie jezelf Pretty Vicious noemden?
“Haha! Hou je mond man! Kom langs in Paradiso, dan kun je ons live zien knallen en ik weet zeker dat je die vraag dan niet meer durft te stellen. Nederland, we komen er aan en we gaan jullie trakteren op een mooie bak herrie!”
LIVEDATUM 30/04 Pinguins in Paradiso @ Paradiso, Amsterdam
Tickets: Eur 15,00
Bevestigde acts: MY BABY, Gengahr (UK), Pretty Vicious (UK), The Yukon Club, Mala Vita, Lucas Hamming, Bombay, Yorick van Norden, Rita Zipora, Shakey Graves (US) en The Great Communicators.
Tickets koop je HIER !!!
Meg Myers
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll met vandaag onze favoriete “rockchick” Meg Myers uit Amerika. Nog steeds is er geen tour in Europa, maar nog steeds gaan de singles er in als zoete koek bij ons. Het blijkt maar weer dat Meg veel fans heeft want de nieuwe single Motel kan alweer op veel bijval rekenen. Meg Myers heeft een heftige jeugd gehad en komt uit een extreem religieus gezin. In de videoclip danst ze voor beelden uit haar tienerjaren.
Matthew And The Atlas – Temple
Twee jaar na het hartveroverende Other Rivers album verschijnt er binnenkort eindelijk een nieuwe verzameling songs van Matthew and the Atlas. Matthew is Matt Hegarty een zeldzaam bezielde folkzanger, die wel de Britse Bon Iver wordt genoemd. The Atlas is inderdaad zijn begeleidingsband, drie mannen en een vrouw, die Matt’s songs voorzien van dynamiek, finesse en in geval van de vrouw, prachtige achtergrondzang. Matt & Co vieren dit jaar hun eerste lustrum. In 2010 bracht de band hun allereerste EP uit, het startschot voor een internationale carrière waarvan het hoogtepunt nog lang niet in zicht is. Matt and the Atlas maakten naam in het folkveld met beklijvende songs als Pale Sun Rose, I Followed Fire en I Will Remain, dat inmiddels meer dan 3 miljoen plays heeft op Spotify.
Label was en is nog steeds Communion Records, ooit opgericht door leden van Mumford & Sons en Bear’s Den om een outlet te creëren voor freaks zoals zij, die de Brits-Amerikaanse folktraditie een warm hart toedragen. De nieuwe langspeler van Matthew and the Atlas heet Temple en is vanaf 22 april te koop. Van dat langverwachte tweede album zijn nu drie songs online gezet. We hebben een enorm zwak voor het betoverende Elijah maar hier is de eveneens wonderschone single Temple.
LIVEDATA 10/05 Bitterzoet, Amsterdam 11/05 Altstadt, Eindhoven 12/05 Rotown, Rotterdam
Interview: Giant Tiger Hooch presenteert Panda! Panda! Panda!
Deze week, donderdag 21 april om precies te zijn, zal tijdens Sugar Mountain Presents in Paradiso, Panda! Panda! Panda! officieel het levenslicht gaan zien. De Mokumse viespeuken van Giant Tiger Hooch maken dan op brute wijze misbruik van de gelegenheid om de opvolger van het weergaloze debuut 76 te presenteren. Het festival waarin Americana, roots en aanverwante muzieksoorten bij elkaar komen is misschien wel de ultieme plek voor een band als deze. (Win HIER tickets mede voor deze show!!!)
Tekst Jeroen Bakker
Tijdens eerdere edities vormde Paradiso al een prachtig verzamelpunt voor artiesten die met respect voor het verleden maar met de blik op de toekomst gericht, muziek op de meest oprechte wijze benaderen en in de meest pure vorm ten uitvoer brengen. Alleen bij dat begrip ‘respect’ kunnen bij deze hoofdstedelingen enkele vraagtekens geplaatst worden. Liever richten ze namelijk de middelvinger naar het verziekte muziek-klimaat in Nederland. Hoog tijd dus voor een praatsessie met zanger/gitarist en woordvoerder Jeroen Ligter.
Met groot genoegen blikken we samen terug op Scumbash, het feestje dat de Rotterdamse barbieren van Schorem onlangs in de Van Nelle Fabriek vierden, waar Giant Tiger Hooch voor de eerste keer haar opwachting mocht maken. Het moet vast spannend geweest zijn voor een band waarvan bekend is dat ze angst hebben om buiten de stadsmuren te spelen. “We hebben groepstherapie moeten volgen om de goede sfeer in de tourbus te behouden op het moment dat we de stadsgrenzen passeren”, aldus Ligter. “Wij spelen nu eenmaal graag in de regio want dan zijn we eerder thuis. Snel weer terug bij de vrouw. Heb thuis eigenlijk helemaal niks te vertellen. Zij heeft de broek aan. Af en toe buiten spelen met mijn vrienden en dat is het dan.”
Scumbash was een geweldige ervaring. Na al op zoveel diverse festivals gespeeld te hebben mocht deze natuurlijk niet op de concertagenda van Giant Tiger Hooch ontbreken. “In één woord ‘FANTASTISCH!!!’, wat een waanzinnig festival is dat’, aldus de enthousiaste Ligter. “En dat publiek dan!” Hij moet toegeven ook vooral opgelucht te zijn. Er was voorafgaand aan dit optreden namelijk enige onzekerheid aangezien de nieuwe gitarist op het laatste moment bij de band aansloot en bloednerveus was. “Het was allemaal even wennen voor hem. Hij was harstikke zenuwachtig, nam het veel te serieus en dat terwijl we elkaar al zeven jaar kennen! Weet je? Wij nemen helemaal niks serieus.”
Toch moet Ligter ook eerlijk bekennen dat er na het opzienbarende debuut van enkele jaren geleden wel degelijk sprake was van enige druk. Er werd zelfs overwogen om te stoppen. “Het DNA is nog steeds hetzelfde hoor maar steeds speelde het in mijn hoofd dat de opvolger natuurlijk wel minstens zo goed moest zijn als 76. Ik werd op enig moment onzeker en WIJ ZIJN NOOIT ONZEKER! Ik ben blij dat ie nu is uitgepoept.”
Het producersteam, bestaande uit Mischa Den Haring (T-99) en Ralph Verdult, hebben toch zeker een lintje verdiend door dit losgeslagen vehikel in de studio op de rails te krijgen? “Zeker weten. Ralph kreeg gierende hartkleppen toen ik hem belde en zei dat we onderweg naar zijn studio waren. Het was de eerste keer ook al zo’n teringzooi daar. Mischa is super ervaren en heeft ons heel subtiel in een bepaalde hoek gedreven om op een bepaalde manier te spelen. Hij heeft die sound echt omhoog getrokken. We hadden ook een bepaald geluid voor ogen. Ik luisterde de laatste maanden echt heel veel naar die plaat van Bo Diddley, ‘The Black Gladiator’, die sound vind ik zo tof, eindjaren zestig beginjaren zeventig soulfunkpunk. Zo moest het bij ons ook gaan klinken. Of dat uiteindelijk gelukt is…? Nee dus.”Is het album niet ook een reactie op Nederland Muziekland? Ligter heeft daar namelijk een duidelijke uitgesproken mening over: “Het Nederlandse muzieklandschap is zo vertieft. Te vaak worden de regeltjes gevolgd terwijl met dezelfde noodgang de ziel uit de muziek verdwijnt. Uitzonderingen zijn er gelukkig ook: T99, Cuban Heels, Automatic Sam en Beans & Fatback, dat soort bands. Muziek moet je maken vanuit je beleving. Er zijn veel goede muzikanten en er worden ook goede liedes gemaakt, maar te vaak is het te voorzichtig. Dertien in een dozijn. Risicoloos. Een mentaliteit van niemand tegen het zere been durven schoppen om die ene gig in de provincie mis te lopen. Er is zelfs een opleiding voor in Nederland maar waarom ga je naar school om in een rockband te willen spelen. Wij speelden ook eens met zo’n hip bandje. Full-time muzikanten maar wel geld vragen aan pappie om een tourbusje te kunnen bekostigen. Wat een tuig! Ach zij zijn jong, ik ben oud. Dat zal het wel zijn.”
We verzoeken de razende muzikant om weer terug te komen op zijn Panda! Panda! Panda!. “We wilden hem smeriger hebben dan de eerste. Ik dacht we flikkeren de hele boel op band en ik wilde er een paar orgels bij hebben en dan zien we wel wat er van komt. Wij zijn helemaal niet zo diep en serieus bezig met muziek. Als het maar gelijktijdig begon of eindigde en als het maar genoeg energie bevatte. Oefenen doen we overigens wel want anders gaat het fout. Heb het wel eens meegemaakt dat Jorrit, de gitarist, twee keer hetzelfde nummer inzette binnen een half uur. En ik nog denken: die hebben we toch vijf minuten geleden ook al gespeeld? Fok it! dacht ik toen, doen we hem gewoon nog een keer. Hij speelde ook eens een solo maar zette die te laat in, is ie gewoon die twee keer zo snel gaan spelen om het weer in te halen. We hebben nooit kwaaie koppen na afloop hoor. Minstens de teleurstelling dat we uiteindelijk weer op een camping in Ommen belanden in plaats van vakantie te vieren in Barbados. We zullen elkaar nooit aanvallen op fuck-ups of zo.”
De veronderstelling dat de druk uit de business-kant van de muziekindustrie een rol heeft gespeeld bij de eerdergenoemde onzekerheid, wuift hij zonder enige aarzeling weg: “Wij kijken sowieso anders tegen de muziekindustrie aan dan al die loopse tekkels die maar te graag en ten koste van alles iets willen bereiken”. De band staat er om bekend zich nergens iets van aan te trekken. “Het belangrijkste is dat we gewoon spelen en of we nu in een café, crackhuis of kerkpodium spelen maakt niets uit. Voor ons is het allerleukste om even een paar uur weg te zijn bij het meisje.”
Er waren ook twijfels of Panda! Panda! Panda! uitgebracht kon worden en wie dat eventueel op zich zou willen nemen. Het werd dus Sounds Haarlem (Haarlem Likes Vinyl), platenzaak en tevens platenlabel. “Zij durfden het aan om met ons in zee te gaan.” Nu moet het dus allemaal gaan loslopen. De voortekenen zijn veelbelovend. De eerste recensies zijn zeer positief, de plaat met het prachtig vormgegeven hoesontwerp wordt goed ontvangen dus het aantal optredens zal ongetwijfeld gaan toenemen. “Niet teveel hoor”, roept Ligter verschrikt: “Het moet wel gezellig blijven”, om er vervolgens rustig aan toe te voegen: “Er is altijd wel ergens een plek om te spelen. Dat maakt het allemaal zo leuk en als het stopt dan stopt het.” Nu is er dus het optreden dat deel uitmaakt van de Sugar Mountain Presents concertreeks en eerder deze week bevestigde de organisatie van Roots In The Park vol trots dat Giant Tiger Hooch naast Blackberry Smoke, Ryan Bingham en CW Stoneking, ook op 2 juli in het Utrechtse Wilhelminapark te zien zal zijn. “Weet je, van ons hoeft het allemaal niet zo maar we vinden het wel echt te gek hoor. Sta ik daar wel mooi met iemand als Keb Mo.”
Hoewel het album met de prachtig vormgegeven hoes al in de schappen ligt en tijdens de afgelopen Record Store Day al een hevige promotiecampagne is losgebarsten, wordt al uitgekeken naar de officiële releaseshow in Paradiso tijdens Sugar Mountain Presents. Toch hoeven we volgens Ligter niets bijzonders te verwachten: “Het interesseert ons geen reet, We zijn een verschrikkelijk luie band. Hebben al acht of negen keer met ‘de blamage’ in Paradiso gespeeld. Het wordt in ieder geval gezellig. Buiten het feit dat we paaldanseressen hebben met boa-constrictorslangen en twee hele kleine dwergen die percussie spelen, is er niets speciaals aan hoor… Of ja toch, die dwergen komen uit een kanonnetje maar dat moet nog een verrassing blijven…”
Nu we aan de vooravond staan van groot succes zal iedereen zeer benieuwd zijn naar het antwoord op de vraag wat Giant Tiger Hooch in de toekomst met al het verdiende geld gaat doen. Het antwoord laat zich raden: “Mijn miniatuur treinbegeleider-set uit te breiden natuurlijk!”, aldus Ligter zonder aarzeling. Dan nog maar snel de vraag of we verder nog iets kunnen vermelden of iets moeten toevoegen wat we in het gesprek gemist hebben: “Ja, je moet opschrijven dat Jorrit in het weekend in zijn vrije tijd roze jurkjes draagt… Zonder legging hahaha!!!”
LIVEDATA 21/04 Paradiso, Amsterdam (Sugar Mountain presents Dr. Dog, Son Little, XIXA, Cale Tyson, Giant Tiger Hooch e.a.)
Lewis Del Mar
Elke ochtend om acht uur presenteren we een Video van de Dag. Met vandaag een song die je al kent van de Pinguinplaylist, maar nu is er ook een mooie videoclip bij gemaakt. Loud(y) van Lewis Del Mar. We verwachten al een tijdje veel van de Amerikaanse band die verschillende muziekstijlen combineert. Live maken ze veel indruk en ook deze clip heeft al veel YouTube-views!
Eerder schreven we:
Lewis Del Mar is een experimenteel folkduo uit Queens, NY. Danny Miller en Max Harwood zijn als sinds de basisschool bevriend. Niet veel later begonnen ze met muziek maken. Dat gaat tegenwoordig zo lekker dat ze zijn gecontracteerd door een grote platenmaatschappij met een Japanse eigenaar. Loud(y) is hun sterkste werk to nu toe, een bluesy mix van samples, akoestische gitaar, vervormde beats en een tekst die niet zonder piepjes op de Amerikaanse radio te horen zal zijn. Het debuut van Lewis Del Mar is een 4-track EP waarvan Loud(y) het openingsnummer is. Live krijgen Danny en Max hulp van drie muzikale huurlingen Zij zullen in mei een aantal shows verzorgen in Engeland, mocht je in de buurt zijn ga ze zien, want hier broeit iets wat del eens groot kan gaan groeien.
Sticky Fingers – Outcast At Last
Van een band met de naam Sticky Fingers zou je verwachten dat er een zekere liefde voor de Stones doorsijpelt in hun muziek. Niet dus. De Australiërs plunderen naar hartelust uit de pophistorie maar gaan zelden verder terug dan de late jaren zeventig. Begonnen als een stel straatmuzikanten is Sticky Fingers uitgegroeid tot alternatief feestorkest. Zeven jaar zijn de mannen uit Sydney nu actief, waarvan de laatste paar jaar ook buiten Australië. Terwijl de band op de bühne nauwelijks kwaad kon doen, bleef het op het platenfront relatief rustig. Singles als Australia Street en hun versie van Ghosttown van The Specials waren alleen bij ons te horen. Outcast At Last dat geïnspireerd lijkt door The Clash ten tijde van Sandinista verdiend een bredere ontvangst. Wij geven de voorzet, wie kopt hem er in?
Interview: Mala Vita combineert engagement met persoonlijke reisverhalen
Bijna zeven jaar na En Exilio brengt de Delftse band Mala Vita dit jaar hun derde studio-album uit: So Far So Good. En op 30 april staan ze op Pinguins in Paradiso. Goed nieuws dus, want de band heeft een flinke live-reputatie. Maar vergeet het studiowerk niet! Na een jarenlang en moeizaam proces heeft de band een muzikale ommezwaai gemaakt en een album afgeleverd dat ook geschikt is voor in de huiskamer. Pinguin Radio sprak met zanger Mickael Franci over het album, de totstandkoming ervan en over politiek.
Tekst Arnout de Vries Foto Dean Zulich
“Het album is geen politiek statement, het is een artistiek statement”, haast Mickael Franci zich al snel te zeggen als het onderwerp vluchtelingen ter sprake komt. Hij beaamt dat het vluchtelingenthema dicht bij hun staat, dat het ook zeker terugkomt in de teksten en vooruit, dat er af en toe wel enigszins een politiek statement wordt gemaakt, “maar”, zo benadrukt Franci, “ondanks dat soort thema’s er op terugkomen en wij ons verbonden voelen met de vluchtelingen, staan er ook gewoon verhalen op over ervaringen van reizen die we gemaakt hebben.”
De band voelt zich zo verbonden met de vluchtelingen omdat een belangrijk deel van de band zelf uit het buitenland komt of er zijn oorsprong heeft liggen. Zo liggen Mickael Franci’s roots in Italië en komen andere leden uit het Balkan-gebied. Dat beïnvloedt niet alleen de thematiek, ook laat het duidelijke sporen achter in de muziek. Mala Vita staat bekend als een band die hun opzwepende punk- en rockmuziek aankleedt met allerlei exotische genres, van de zigeunermuziek uit het Balkan-gebied tot de tropische klanken uit Zuid-Amerika en het Caribische gebied. Voor hun nieuwe plaat, So Far So Good, lijken die echter een stuk meer op de achtergrond geraakt. Het heeft plaats gemaakt voor een rustiger geluid dat doet denken aan de Amerikaanse en Mexicaanse woestijnen.
De zanger legt uit: “het is de muziek waar we allemaal erg van houden. Onze accordeonist is bijvoorbeeld groot liefhebber van de Queens of the Stone Age en we houden ook erg van een band als Calexico. Het desolate en ruime van die muziek, dat vinden we mooi en hebben we in onze eigen muziek verwerkt. Dat heeft een hoop ruimte gecrëerd en het ook een andere sfeer gegeven. De woestijnsound is bovendien goed te combineren met de gypsy-sound; dat komt heel dicht bij elkaar en dat vonden we een mooie combinatie. Door het te mengen hebben we het gevoel dat we iets hebben gemaakt dat breder is dan alleen de Europese sound die we eerst hadden. Dat was interessant om mee bezig te zijn en ik denk ook dat het goed heeft uitgepakt.”
Wat opvalt aan het nieuwe album is niet alleen de inhoud van de teksten die bij momenten erg geëngageerd zijn, maar ook het feit dat ze voornamelijk in het Engels zijn, in tegenstelling tot de vorige albums. Daar heeft Franci drie redenen voor. Hij vertelt dat hij Spaans en Italiaans erg mooie en muzikale talen vindt, maar dat hij het toch jammer vond dat mensen zijn teksten niet konden verstaan. Bovendien is hij tegenwoordig samen met een Amerikaanse vrouw, waardoor hij dagelijks Engels spreekt en zich er veel comfortabeler in voelt. Bovendien, zo legt hij uit, heeft de band veel meer liedjes opgenomen dan er op het album staan, waarvan aardig wat in het Italiaans. Met wat andere keuzes had het dus zomaar een overwegend Italiaans album kunnen zijn.
Het Engels zorgt echter wel voor eenheid, iets waar Mala Vita ook naar op zoek was: “Wij zijn een band die altijd alle kanten op schoot. Dat doen we nog steeds wel maar we wilden hier toch een wat coherentere plaat van maken. Dat maakt het iets breder en duwt het wat minder in het hokje wereldmuziek waar we ons nooit zo thuisgevoeld hebben.”
Over thuisvoelen gesproken, dat doet meteen denken aan het nummer Heartbreak Island (‘get back, back to heartbreak island / back to where we belong’). Heartbreak Island is de bijnaam van Ellis Island, een eiland dat in het begin van de twintigste eeuw dienst deed als grenspost voor de Europeanen die als immigranten Amerika binnenkwamen.
“Voor dat nummer heb ik de parallel getrokken tussen wat er nu gebeurt en wat er honderd jaar geleden gebeurde; toen er nog veel meer mensen uit Europa weggingen dan dat er nu uit het Midden-Oosten komen, op weg naar een beter leven. Dat waren in feite economische vluchtelingen, maar dat is nog niet zo lang geleden. Alleen daarom al vind ik dat je begrip zou moeten hebben voor de mensen die hierheen komen. Zeker omdat men dat nu onder heel andere omstandigheden doet.”
Het is slechts één van de voorbeelden van de betrokken teksten. Maar zoals gezegd, So Far So Good is geen politiek statement. Het is minstens zo belangrijk om de luisteraars een goed gevoel mee te geven: “Ik vond het altijd wat jammer dat men de band afdeed als een feestband. Dat mag ook, maar wat mij betreft is de muziek meer dan dat alleen. Ik denk ook dat het heel goed samen kan gaan; vrolijke nummers, minder vrolijke nummers, nummers met een boodschap, dat kan allemaal samen. Dat kan in één optreden, dat kan op één plaat,” aldus Mickael Franci. Waarvan akte.
LIVEDATA 30/04 Pinguins in Paradiso, Amsterdam (Samen met My Baby, Gengahr, Pretty Vicious, The Great Communicators, Bombay, Lucas Hamming, Yorick van Norden, Rita Zipora en Shakey Graves)
Tickets koop je HIER !!!
Mitski
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. De week beginnen we met Mitski‘s Your Best American Girl en een intense zoenervaring.