Cate Le Bon

Het is acht uur ‘s ochtends! Tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll! Morgen komt het nieuwe album uit van de alternatieve Welsh singer/songwriter Cate Le Bon. Getiteld Crab Day en zo heet ook de nieuwe single. De clip is geschoten door de top visual artist Phil Collins (nee, niet die) en dat levert een bizarre, intrigerende korte film van 11 minuten op. Check ’em hieronder.

Black Honey – All My Pride

Black Honey is een van de beste rockbands van dit moment. Het is verleidelijk te zeggen beste door vrouwen geleide rockbands, maar menig manneke mocht willen de chops, stem en schrijftalent te hebben van miss Izzy Phillips. De band kwam bij ons aan boord met de single Madonna. We maakten er IJsbreker van. Niet veel later volgde het eveneens uitstekende Corrine en nu is er All My Pride. Drie topsongs op rij!

Na shows op London Calling en Eurosonic weten we dat Black Honey ook live heel veel te bieden heeft. Helaas is de band nog steeds spaarzaam met optredens. Het enige festival in NL dat Black Honey tot nu toe heeft weten te strikken is het Zeeuwse Vestrock begin juni. Daarna is de agenda van de band uit Brighton opvallend leeg. Dat kan zijn omdat ze nog aanbiedingen afwachten voor meerdaagse festivals als Lowlands, Glastonbury en Pukkelpop of omdat ze deze zomer de studio ingaan om eindelijk een album op te nemen. Hoe dan ook voor de fans is het een win win situatie.

L’Impératrice

Elke dag om acht uur ‘s ochtends is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. De lente en het tennisseizoen zijn begonnen, dus tijd voor deze clip dachten we: Vanille Fraise van L’Impératrice, een elektro act uit Parijs. Geniet van de prachtige blauwe lucht, een vanille/aardbeienijsje, korte rokjes en zwoele bewegingen. En natuurlijk een spannende tennispartij.

Thijs Boontjes Dans- en Showorkest – Alleen Naar De Kermis

De Bombita’s ontbreken, maar verder klinkt het Thijs Boontjes Dans -en Showorkest op hun nieuwe EP als een kruising tussen Herman Brood en Andre Hazes. Nederlandstalige rock ‘n roll dus over thema’s als seks en drank. Het is eerder gedaan, maar zelden met zoveel humor en flair als Thijs en zijn orkest. Of met zoveel muzikaal vakmanschap. Thijs is naast verdienstelijk zanger ook hoogbegaafd organist en zijn orkest weet eveneens van wanten. Op half oor niveau is het Thijs Boontjes Dans -en Showorkest een geslaagde grap, wie met aandacht luistert hoort een serieuze muzikant, die zijn doorwrochten liefdesliedjes brengt met een knipoog en een traan. Het is geen toeval dat het Orkest onderdak heeft gevonden bij het enige echte label voor levensliederen in de lage landen, Top Notch.

Charles Bradley

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor de Video van de Dag. Vandaag speciaal een clip voor de liefhebber van Pinguin Grooves: de 67-jarige soulzanger Charles Bradley swingt en danst er op los in de clip van zijn nieuwe single Ain’t It A Sin. Opgenomen in een leeg warenhuis. V&D?

Highly Suspect – Bloodfeather

Vaste luisteraars kennen Highly Suspect van Lydia, een song die bij ons zo hard binnenkwam dat we hem tot IJsbreker hebben bevorderd. Lydia is het beste nummer van het debuutalbum van het New Yorkse trio, maar lang niet het enige goede nummer. Bloodfeather mag er bijvoorbeeld ook best zijn. Highly Suspect maakt niet al te gecompliceerde rock ‘n roll met een zwaar Amerikaans accent, beetje grunge, beetje emo, beetje retro maar altijd smaakvol en overtuigend. In de U.S of A timmert de band hard aan de weg, eerst als supportact voor bands als Deftones en Catfish & the Bottlemen, tegenwoordig als semi topper op festivals als Lollapalooza en SXSW. Deze zomer maakt het trio zijn Nederlandse festivaldebuut op de Lowlands.

Interview: The Great Communicators brengen een protest tegen hun vertwijfeling

The Great CommunicatorsTot zo’n drie jaar geleden was Klopje Popje volop actief in het Nederlandse live-circuit en maakte indruk met hun theatrale optredens. Hun muzikale visie veranderde echter, waardoor ze besloten tot een nieue naam en een frisse start. Onder de naam The Great Communicators maakten de Amsterdammers in 2014 al furore op de Popronde. Dit jaar zal er een album volgen en staan ze bovendien op Pinguins in Paradiso. Genoeg reden om eens te praten met Arend Dijkstra en Gaia Slotboom, samen het gezicht van de band.

Tekst Arnout de Vries

Wat we voorheen deden was eigenlijk een soort van gimmick en dat was op een gegeven moment wel een beetje op,” vertelt zanger/gitarist Arend Dijkstra over zijn vorige band Klopje Popje, “het was een speeltuin om alle effecten op te zoeken die er kunnen zijn”. Van pak ‘m beet 2007 tot 2013 bouwde hij met die band een aardige live-reputatie op maar toen werd het tijd voor iets nieuws. Hun eigen muzieksmaak was namelijk ook nogal veranderd, wat bovendien leidde tot het inlijven van een extra bandlid, zangeres en toetseniste Gaia Slotboom. Arend legt uit: “Ik merkte zelf ook wel dat ik naar heel andere muziek was gaan luisteren. Voorheen was het vooral progressieve rock, in de richting van The Mars Volta, en dat is wel echt geswitcht naar meer indie, onder andere veel dingen waar man-vrouw-zang in voorkomt zoals Blood Red Shoes en Broken Social Scene. Dat heeft er ook toe geleid dat Gaia erbij kwam, dat was een logisch gevolg.”

Dat ging overigens helemaal op de moderne manier, Arend en Gaia stuitten toevallig op elkaar op Facebook en na wat berichtjes heen en weer klikte het meteen. Gaia had op dat moment nog weinig bandervaring (“Dat durfde ik nog niet echt”) maar het smelt mooi samen met haar studie aan het Conservatorium van Amsterdam (waar de rest van de band, op één na, ook heeft gestudeerd). Al snel valt alles op zijn plaats: “Aanvankelijk was het nog passen en meten wat mijn rol in de band was. Maar we kwamen erachter dat we een bredere sound wilden en daar kunnen toetsen wel erg aan bijdragen.”Hoe zit het dan precies met die sound? Een eerste indruk is al te horen op de EP Bide Your Time (nog opgenomen zonder Gaia Slotboom) waar de single Zoetrope op staat; gedreven indierock. Maar zou de band niet druk bezig zijn met een debuutalbum? Arend: “We hebben het album af. Die komt zelfs net van het masteren vandaan, dus dat is helemaal klaar. We hebben ook een label achter ons staan dus we zijn ons nu aan het klaarstomen voor de albumrelease. Waarschijnlijk is die na de zomer maar daarvoor zullen al een aantal singles verschijnen.” Gaia vult verder aan over de muziek: “Het is wel wat anders. Het klinkt nu wat diverser omdat we zoveel aspecten met Simon (Akkermans, de producer, ook bekend van C-Mon & Kypski) hebben aangepakt. Ik vind het ook breder klinken dan de EP.” Daar kan Arend zich in vinden: “Het is in bepaalde opzichten wat toegankelijker en grootser geworden, wat we ook niet schuwen. Ik denk dat het een brug is tussen onze poppy kant en onze gruizigere, alternatieve kant. De plaat klinkt bovendien heel energiek, vitaal en opgewekt. Daar ben ik zelf heel blij mee.”

Dat energieke spreekt ook al uit de EP maar de teksten lijken er daar haaks op te staan. Gedreven ritmes met ietwat vertwijfelde teksten over bijvoorbeeld een quarterlife-crisis: je bent afgestudeerd maar wat moet je nu met je leven? Dit blijkt niet zomaar, Arend heeft hier goed over nagedacht: “Dat is ook de spanningsboog waar we naar zoeken, dat je enerzijds de vertwijfeling hebt maar dat ook wil doorbreken door daar eerlijk over te zijn en het met een bepaalde energie te brengen. Ik zie het zelf als een protest tegen je eigen vertwijfeling. Om het met zoveel mogelijk energie te brengen en met een bepaalde houding van: ‘en nu ben ik het zat!”

En die bandnaam, zijn ze dan echt zulke goede ‘communicators’? Er blijkt wel een flinke laag ironie in de naam te zitten. Ze verwijzen namelijk naar eerdere ervaringen van stroeve communicatie die ze binnen hun relaties hebben gehad. De bandnaam heeft echter wel een dubbele lading, ze proberen immers ook een boodschap over te brengen volgens Gaia: “Als we optreden maken we er iedere keer weer een ding van, we leggen er heel veel emotie in en dan communiceren we het ook echt heel groots.” Bij de vraag wat de band dan eigenlijk zou willen overbrengen, moet Arend even nadenken en besluit dan: “Dat heeft te maken met het vangen van een bepaalde tijdsgeest, de worstelingen die daarbij horen, en de vitaliteit om je daar weer uit te vechten.”

Ergens na de zomer staat het album gepland maar een clubtour door Nederland is nog niet geregeld. Wel heeft de band, met dank aan hun Noorderslag-optreden begin dit jaar, een aantal zomerfestivals weten binnen te slepen. Je krijgt dus zeker de kans om The Great Communicators live aan het werk te zien. Bovendien staan ze 30 april op ons eigen feest, Pinguins in Paradiso.

LIVEDATUM 30/04 Pinguins in Paradiso met onder meer The Great Communicators, MY BABY, Gengahr (UK), Bombay, Pretty Vicious (UK) en Shakey Graves (US).

TICKETS PINGUINS IN PARADISO KOOP JE HIERThe Great Communicators

Band Of Skulls – Killer

Om niet te verzuipen in de vaart der volkeren lijkt het Band of Skulls verstandig om hun nieuwe album anders te laten klinken dan de drie voorgaande. Met dat doel heeft het Britse trio de legendarische Gil Norton aangesteld als producer. Norton schreef popgeschiedenis als man achter de knoppen bij plaatopnamen van o.a. The Pixies, Patti Smith en Foo Fighters.

Voor het album – By Default wordt de titel – heeft Band Of Skulls zo’n 100 songs geschreven, uiteindelijk hebben er 12 de eindstreep gehaald, waaronder dus het indringende Killer. Matt, Russsell en Emma begonnen in 2004 aan hun Band Of Skulls avontuur en hoewel hun populariteit nooit tot hele grote hoogte is gestegen, heeft de band wel degelijk een omvangrijk en aanhankelijk publiek. Reken er daarom op dat het beste wel eens snel kan gaan met de kaartverkoop voor het vooralsnog enige concert van de band NL op 25 mei in de Tolhuistuin a.k.a. Paradiso Noord. In A’dam dus.

Biffy Clyro – Wolves of Winter

The return of Biffy Clyro! Fans moeten nog wachten tot begin juli, maar afgaande op de eerste single van het nieuwe album van de band uit Schotland wordt dat wachten beloond met een sterke plaat waarop nieuwe wegen worden verkent zonder verlies van identiteit. Wolves of Winter is een gewaagde, gelaagde en geslaagde rocksong met een bijna opera-achtige karakter. Voor de opnamen van hun zevende studioalbum is Biffy in zee gegaan met Rich Costey, een Amerikaanse veteraan die bekend staat om zijn fantasievolle producties voor bands als Sigur Rós, Muse en Foster The People. Dat album gaat overigens Ellipsis heten (puntje puntje puntje in het NL) en is uiteraard aanleiding voor een nieuwe tournee in het kader waarvan Simon, James en Ben eind augustus te zien zullen zijn onder de rook van Biddinghuizen.