Breekijzer: Spring King

Elke ochtend om acht uur presenteren we je een nieuwe Video van de Dag. En vandaag is dat de BREEKIJZER van deze week op Pinguin On The Rocks! Het puntige Rectifier van één van de belangrijkste opkomende Britse bandjes van het moment: SPRING KING! Lente dus…!

Het kan een kortstondige opleving zijn, puur toeval of het begin van een nieuwe lente in de bandsector, maar er verschijnen de laatste tijd opvallend veel gitaarplaatjes. Zoals de enerverende nieuwe single van Spring King. Rectifier is een onbehoorlijk lekker rammelende rocksong. De band zwom eind vorig jaar voor het eerst in ons net met het eveneens zeer opwekkende Who Are You.

Spring King komt uit Manchester en is recentelijk aan de haak geslagen door een major label. Baas van de band is Tarek Musa, tevens zanger en drummer. Musa, de naam is Pools noemt The Beach Boys als zijn favoriete band, die invloed is niet echt terug te horen in de spannende ruisrock van zijn band. Of het moest een verre surfinvloed zijn. Eerder doet Spring King denken aan The Pixies of een opgevoerde Jesus & Mary Chain. Veel optreden doet Spring King momenteel niet, waarschijnlijk zijn ze druk in de weer voor een album, dat met een beetje geluk komende herfst gaat uitkomen.

White Lung

In onze serie ‘female fronted bands’ vandaag, White Lung! Het trio, Mish Way, Kenneth William en Anne-Marie Vassiliou komt van de Canadese west-kust, Vancouver om precies te zijn. White Lung dook eerder op in ons vaarwater met de single Drown With The Monster. Als je op zoek bent naar originaliteit kan je White Lung beter links laten liggen, als je van energie houdt en volumineuze gitaren ben je bij het trio aan het juiste adres. Hungry is het openingssalvo van een nieuw offensief van de band, de release van een nieuw album, hun tweede voor Domino Records. White Lung nam het album, Paradise op in L.A. met de o.a. van zijn werk met Cold War Kids bekende Lars Stafors in de controlekamer. Als je meer wil weten over White Lung, op hun site staat een uitgebreid interview met de dames en heer opgetekend door fan, vriendin en collega Annie Clark oftewel St Vincent.

Lewis Del Mar

Lewis Del Mar is een experimenteel folkduo uit Queens, NY. Danny Miller en Max Harwood zijn als sinds de basisschool bevriend. Niet veel later begonnen ze met muziek maken. Dat gaat tegenwoordig zo lekker dat ze zijn gecontracteerd door een grote platenmaatschappij met een Japanse eigenaar. Loud(y) is hun sterkste werk to nu toe, een bluesy mix van samples, akoestische gitaar, vervormde beats en een tekst die niet zonder piepjes op de Amerikaanse radio te horen zal zijn. Het debuut van Lewis Del Mar is een 4-track EP waarvan Loud(y) het openingsnummer is. Live krijgen Danny en Max hulp van drie muzikale huurlingen Zij zullen in mei een aantal shows verzorgen in Engeland, mocht je in de buurt zijn ga ze zien, want hier broeit iets wat del eens groot kan gaan groeien.

Sheer Mag

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Vandaag is het de beurt aan Sheer Mag, een punksoul band uit Philadelphia. Alabama Shakes maar dan ruiger. Ook qua vorm, dat zul je ontdekken als je de clip bekijkt. We volgen Sheer Mag al een tijdje, maar singles zijn er aan deze kant van de oceaan nog niet uitgebracht. Deze nieuwe single Nobody’s Baby staat ook (nog) niet op Spotify… maar gelukkig is er wel alvast een lekkere clip!

Unloved

Hoezo retro? When A Woman Is Around klinkt als een song van Serge Gainsbourg, gezongen door Marlene Dietrich en geproduceerd door Phil Spector. Is u er nog? De magiër achter deze trip terug in de tijd is David Holmes, een voormalige kapper en kok die zich nu tot de crème de la crème mag rekenen op gebied van de filmmuziek. Zijn eerste soundtrack was voor de Elmore Leonard verfilming Out Of Sight (1998), meer recent is zijn score voor Good Vibrations, een film over een punkplatenzaak in Belfast. Zijn rock-credentials heeft Holmes verdiend met productie en/of mix werk voor o.a. Therapy!, U2, en Page & Plant. Unloved is voortgekomen uit een serie sessies die regelmatig werden gehouden in een bar in L.A.op initiatief van Jade Vincent en Keefus Ciana. Ciana, die triomfen viert met zijn sfeercomposities voor o.a. True Detective en Game Of Thrones leerde Holmes kennen tijdens een gezamenlijk filmklus. Beide heren zijn erg van de sfeerpop van de vroege sixties, Franse yé yé, Italiaanse filmmuziek, Amerikaanse girl groups en semi obscure, maar invloedrijke artiesten als Shuggie Otis en Van Dyke Parks. De lage door whiskey en tabak getekende stem van Jade Vincent (van Madonna’s leeftijd) is perfect voor de psychedelische nachtclub beat van Unloved. Het album is geheel in stijl analoog opgenomen, zonder gebruik van de digitale trukendoos en klinkt als een verloren gewaand meesterwerk uit 1967 of daaromtrent. When A Woman Is Around is de perfecte introductie tot de geheimzinnige wereld van Unloved.

Interview: Nothing But Thieves

Nothing But Thieves“Dat was een van onze beste shows ooit.” Met een twinkeling in zijn ogen blikt zanger Conor Mason van Nothing But Thieves even terug op augustus vorig jaar, toen de Britse rockers Lowlands verpletterden. Destijds keken ze uit op een uitpuilende Charlie-tent, nu hebben ze ook een boeking voor Pinkpop op zak en gaan ze vol voor de internationale doorbraak. Net voordat Conor het vliegtuig naar Amerika instapt, spreken we de sympathieke frontman nog even.

Tekst LiveGuideNL | Tim Arets

Voor een jonge band is het moeilijk om voet aan overzeese grond te krijgen, maar Nothing But Thieves zou daar zomaar in kunnen slagen. Tijdens de zes weken durende tour door de VS, waar het titelloze debuut in elke club en saloon gespeeld wordt, staat onder meer een bezoekje aan de talkshow van Jimmy Kimmel op het programma. Al zou Conor eigenlijk het liefst succes boeken aan de andere kant van de wereld. “Ik ben echt verliefd op Japan! Ik wil gewoon daarnaartoe verhuizen.”

Tijdens een Japanse tour raakte de Engelsman onder de indruk van de bevolking. “Heel speciaal hoe zij elkaar en nieuwe mensen behandelen. Zo beleefd en zo professioneel. Ik voelde me erg welkom en het gaf echt een goed gevoel. Een stad als New York is net zo goed heel tof, maar daar kijk je toch sneller over je schouder, als je begrijpt wat ik bedoel. Tokio is ook gigantisch, maar daar heb je dat gevoel niet. Het is er heel relaxed en dat is voor mij erg belangrijk.”

De kalme zanger kon het dan ook goed vinden met het publiek. Waar hier de monden nooit dicht lijken te gaan tijdens een concert, is dat in Japan heel anders. “Het publiek is daar waanzinnig. Als ze alleen al zien dat ik iets in de microfoon ga zeggen, worden ze doodstil. Op Lowlands hoorde je continu gegil van enthousiasme. Dat is te gek, maar in Japan gaat dat dus heel anders. Daar bleven ze stil tot ik klaar was met praten, waarna ze als een soort leger begonnen te klappen en gillen.”

Maar wat vindt Conor dan van dat luidruchtige publiek in de rest van de wereld? “Je hebt concertbezoekers die overal doorheen lullen. Dat is voor mij heel lastig, omdat ik er soms iets van wil zeggen, maar tegelijkertijd zal er vast ook wel een reden zijn dat ze zo hard praten. Ik vind het moeilijk om daar dan wat van te zeggen, aangezien ik bang ben dat het dan ongemakkelijk wordt. Je zult mij dat dus niet zo snel zien doen. Als wij gewoon ons best doen, worden ze uiteindelijk vanzelf wel stil.”

Net als in zalen, vindt trouwens ook on the road nog weleens een cultuurclash plaats. “Onze geluidsman Dave was in een Italiaanse kroeg met een meisje aan het praten. Dave houdt van flirten, he loves the ladies. Op een gegeven moment komt een brede vent naar hem toe, grijpt hem in zijn nek, sleept hem mee naar buiten en vraagt wat hij met zijn vriendin moet. Dave antwoordt iets als: ‘Ik vroeg haar alleen maar wat het Italiaanse woord voor bier is’. Komen er opeens twaalf vrienden van die kerel de hoek om, waarna ze de achtervolging op Dave inzetten. Ze hebben hem flink toegetakeld. Niemand van de band was erbij, we waren aan het pitten, dus hij was alleen. Hij is gelukkig opgelapt, maar je leert van zoiets wel dat je beter niet in je eentje op pad kan gaan in een onbekend land.”

LIVEDATA 7-9-10/03 Ziggo Dome, Amsterdam (voorprogramma Muse) (uitverkocht) 11/03 Doornroosje, Nijmegen (uitverkocht) 12/03 London Calling Festival @ Paradiso, Amsterdam 17/03 Vera, Groningen (uitverkocht) 11/06 Pinkpop, Landgraaf

Nothing But Thieves klinkt als: high-pitched vocals op zielsnijdende rock, stiekem ook nog eens catchy als fock

Het maart-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

Frightened Rabbit

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Video van de Dag. We beginnen de week met de nieuwste single Get Out van Frightened Rabbit. Een prachtig voorproefje op het aankomende vijfde album Painting Of A Panic Attack van de Schotse indieband. De single kenmerkt zich door een flink wall of sound en gaat over de persoon aan wie je helemaal verslaafd bent. Dat zien we terug in de emotionele clip.

Daughter

Elena Tonra heeft een in de popmuziek bekend dilemma. Zij en haar band Daughter zijn beroemd geworden met droevige liefdesliedjes, zo beroemd dat ze zich voorlopig geen zorgen hoeft te maken over haar financiën. Daarnaast is Elena al weer een paar jaar gelukkig met Igor Haefeli, de gitarist van Daughter. Hoe schrijf je sad songs terwijl je eigenlijk geen reden hebt om verdrietig te zijn? Elana’s oplossing is dezelfde als die van Adele en Chris Martin, fantasie en ervaring. En de afspraak met loverboy dat hij niets te vertellen heeft over de teksten, zelfs commentaar is uit den boze. Igor kan hier goed mee leven en goed van leven dus. How vormt samen met de vorige singles Doing The Right Thing en Numbers een video-trilogie, gebaseerd op een verhaal dat de Britse auteur, Stuart Evers speciaal voor Daughter heeft geschreven. De songs zijn terug te vinden op het Not To Disappear album van het Engelse trio.

Private Island

Mocht je Private Island willen googelen, doe dat dan thuis en niet op je werk, want je krijgt resultaten die je imago onder collega’s waarschijnlijk geen goed zullen doen. Gelukkig hoef je de band ook niet op te zoeken, want dat hebben wij al gedaan. Daarom kunnen we vertellen dat ze met zijn zessen zijn, oorspronkelijk uit Utah komen, maar tegenwoordig uithangen in Sunny California. Belangrijkste leden zijn zanger/tekstschrijver Tony Petterson en gitarist Brody Patterson. Private Island is een sprokkelrock band van het zuiverste water en Drugs een sterk staaltje van hun handelswaar. De single is een vrij conventionele song, eigentijds in zijn uitvoering met hoge herenstemmen, aangekleed met achtergrondkoortjes, Hawaii en rockgitaar, funky basbreak, Phil Collins (!) drums en een melodie die wel een paar jaartjes meekan. Als we er een sticker op zouden moeten plakken wordt het iets als indie-hippie, indie vanwege de afwezigheid van commerciële ambitie, hippie door het losse elan waarmee een en ander wordt uitgevoerd. Over langspeelplannen is nog niets bekend, laat staan over eventuele bezoekjes aan het oude continent. We houden het voor je in de gaten.

Parquet Courts

Mensen luisteren naar punk om heel veel redenen, virtuositeit zit daar zelden bij. De lol van punk is juist dat je helemaal niet zo goed hoeft te kunnen spelen, het gaat om attitude. Dat neemt niet weg dat er punkbands zijn met de chops van een jazzrockband. Zoals Parquet Courts, dat een nieuwe single uit heeft die drijft op een virtuoos gespeelde gitaarlick. Tom Verlaine’s Television met een country twang, zo iets. Berlin Got Blurry is de opvolger van Dust wat de eerste single was van de alweer vijfde langspeler van de band uit Brooklyn. Album is Human Performance gedoopt en zal op 8 april het levenslicht zien. Het heerlijk achteloze Stoned & Starving is nog steeds het sterkste liedje van Parquet Courts, maar Berlin Got Blurry komt aardig in de buurt en voedt het idee dat Human Performance zo niet een dan wel het hoogtepunt wordt van de nu zes jaar omvattende levenscyclus van de punkband.