Category: Nieuwe Muziek

Kent iemand Gram Parsons? Max Jury wel. Parsons was een van de grondleggers van de countryrock. Dat deed hij als lid van The Byrds, oprichter van The Flying Buritto Brothers en maker van twee soloalbums. En toen ging de boezemvriend van Keith Richards dood, veel te jong aan de drank en de drugs. En nu is Gram Parsons een legende, die dus nog steeds zieltjes wint. Parsons wilde kosmische Amerikaanse muziek maken, een mix van oerstijlen als country, gospel en blues. Dat wil Max dus ook. De 22 jarige inwoner van Des Moines, Iowa laat de release van zijn tweede album vooraf gaan door de single Numb, waarop hij wordt begeleid door een gospelkoor(tje). Jury die vorig jaar redelijk succes had met zijn debuutalbum en de daarvan afkomstige single, Black Metal toert in mei door Europa, de 22ste zal hij te zien zijn in de Paradiso.

Dat degelijk helemaal niet saai hoeft te zijn en retro ook niet altijd ouderwets bewijst Rival Sons met hun nieuwe stadionrocker, Hollow Bones pt 1. Rival Sons is een hardwerkende band. Als ze niet toeren dan zijn ze wel in de studio te vinden. Hollow Bones pt 1 is de voorbode en tevens titelnummer van een vijfde langspeler.

De band uit Long Beach California is vaak te vinden in gezelschap van acts die teren op oude roem. Zo staan ze momenteel in het voorprogramma van Black Sabbath. In het verleden heeft de band regelmatig geopend voor rimpelrockers als Kiss en Alice Cooper. Eigenlijk is dat jammer om niet te zeggen zonde, Rival Sons is veel te goed om als waterdragers van ooit illustere voorgangers door het leven te gaan. Hollow Bones pt 1 is bijvoorbeeld beter dan het recente werk van Wolfmother. Daarnaast heeft de band met nummers als Open My Eyes, Keep On Swinging, Good Times en nu Hollow Bones bewezen zelf blijvertjes te kunnen schrijven. Echt origineel kan je de band niet noemen, maar wat maakt dat uit als je gewoon goed bent.

Yeasayer brengt zo’n beetje iedere week een nieuwe track uit. Spaar ze allemaal en je hebt uiteindelijk het nieuwe album van de band uit Brooklyn. De vier songs die tot nu toe online zijn gekomen, verschillen nogal van elkaar. Wie Yeasayer een beetje heeft gevolgd in de loop der jaren, weet dat de band geen toe recht aan popliedjes maakt. Experimenteren staat hoog in het vaandel, desondanks zijn alle nieuwe nummers redelijk toegankelijk. Je moet ze een keer of tien horen voordat je kan een beetje mee kunt zingen, maar toch.

Opvallend aan de nieuwe songs is de prachtige samenzang, niveau Beach Boys. Nergens klinken de vocalen zo mooi en zo hemels als in Gerson’s Whistle. Met vier tracks in de pocket begint het vermoeden wortel te schieten dat Amen & Goodbye, album nummer vier van Yeasayer wel eens hun meesterwerk zou kunnen zijn. Mid juni staat de band op Best Kept Secret, zorg dat je er bij bent.

Het is moeilijk om op te vallen tussen de dik 1400 bands op een new music festijn als SXSW in Austin, maar Whitney is het gelukt. Nu had de band ook een streepje voor, een hit en een stamboom. Die hit heet Woman, de nobele afkomst is een verleden in Smith Western (de gitarist) en Unknown Mortal Orchestra (de drummer). Wat ook helpt is dat Whitney een countryrock band is, een stijl die momenteel weer helemaal hip is.

De single Woman was een mooie introductie, de opvolger Golden Days is minstens zo aantrekkelijk, hoge stemmen, akoestische gitaren, een strijkje en een karaktervolle slidegitaar. Sinds het enthousiast ontvangen optreden in Austin weten we dat de band ook op de bühne weet te boeien, goed nieuws dus dat de band onze kant op komt. Whitney is nu bezig aan een uitgebreide tournee door de VS en zal dus beslagen ten ijs komen als ze op 22 juni neerstrijken in het het sympathieke krakershol OT133 in Amsterdam. Tegen die tijd is het album ook al lang en breed verkrijgbaar.

Tourist LeMC is Johannes Maes, een taaltovenaar uit Antwerpen die vaak gepresenteerd wordt als rapper, maar wat vorm en inhoud van zijn songs betreft minder gemeen heeft met Lil’ Kleine dan met bijvoorbeeld Raymond van het Groenwoud. Sinds zijn debuut in 2013 met het Antwerps Testament album uit Maes zich in een persoonlijke stijl die weliswaar nauw verwant is aan rap, maar gespeend is van vrijwel alle clichés die het genre typeren. Je zult Johannes niet vaak horen vloeken, aan valse rijm doet hij niet, straattaal bezigt hij met mate, eventueel drank en drugs misbruik houdt hij voor zich en pochen over zijn libido is niet zijn ding. Maes is een man met een missie. Hij is geen onverbeterlijke wereldverbeteraar, maar voelt wel de behoefte om goed te doen en indien mogelijk hoop en troost te bieden. Dat dat niet altijd even makkelijk is, is een thema van het mooie melancholieke Horizon.