Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Vandaag gooien we de poppers VITAMIN uit Leeds online. Bij de single This Isn’t Love hebben ze een lekkere glibberige en glijerige videoclip gemaakt. Check ’em hieronder.
Category: Nieuwe Muziek
King Gizzard & The Lizard Wizard – Gamma Knife
King Gizzard & The Lizard Wizard lijkt bezig het record van The Beatles te breken. The Fab Four had een gemiddelde van zo’n 30 songs per jaar. Zo productief is het Australische collectief nog niet, maar daar wordt aan gewerkt. Album 1 verscheen in 2012, album 8 is binnenkort een feit. Nonagon Infinity is de titel van de plaat waar Gamma Knife op zal komen te staan. Na een experimentele fase, een album met vrijwel alleen maar songs korter dan 3 minuten en een album waarop alle tracks 10 minuut 10 waren, lijken op het nieuwe album de songlengtes weer afhankelijk van de ontwikkeling van de compositie. Gamma Knife is King Gizzard & The Lizard Wizard op zijn best, een bluesy, riff rijke up tempo compositie voor drie gitaren, twee drummers, een hyperactieve mondharmonica speler en gedubbelde leadzang. De band kennende zal het nieuwe album vrij snel uitkomen en volgt er dit later jaar nog een, misschien wel twee.
We Are Scientists
Elke ochtend om acht uur serveren we je een portie Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Nog niet ontbeten? Dan heeft de New Yorkse indieband We Are Scientists een maaltijd voor je. Sappen, eieren, taarten en sauzen vliegen je om de oren.
Buckle is een “voorproefje” van het aanstaande zesde album Helter Seltzer.
Sunflower Bean – Easier Said
Sunflower Bean is een neo new waverig trio uit Brooklyn met aan het roer bassiste-zangeres Julia Cummings. De band debuteerde vorig jaar met een halve langspeler, die nu wordt opgevolgd met een volwaardig album dat Human Ceremony is gedoopt. Mocht je willen weten wat voor vlees er in die kuip zit, hoef je alleen maar naar de single te luisteren. Easier Said dekt de lading volledig met zijn waaierende Cure gitaren en hoge, semi naïeve meidenzang, die herinneringen oproept aan The Sundays (Here’s Where the Story Ends). Sunflower Bean bestaat uit drie jonge muziekfanaten, de boys zijn 20, Julia nog maar 19. Ze vonden elkaar in hun liefde voor gitaarmuziek, een genre dat in het door hip hop en EDM gedomineerde New York niet zo populair is. De smaak van het trio is eclectisch te noemen, Julia is Beach Boys fan en heeft een T-Rex tattoo, drummer Jacob Faber heeft zijn saxofoon ingeruild voor een drumkit, omdat hij meer voldoening putte uit het mee trommelen met Nirvana dan het blazen van toonladders, Bassist Nick Kivlin is van de zware gitaren. Niet ter discussie staat de gedeelde waardering voor bands als Led Zeppelin, Pink Floyd en The Velvet Underground. Ondanks hun prille leeftijd heeft Sunflower Bean alle impressies weten om te vormen tot een sound, die helemaal van hen is en van niemand anders.
Interview: DeWolff heeft de juiste formule gevonden
Volgens de heren zelf heeft DeWolff met Roux-Ga-Roux het ultieme album uitgebracht. Aan stoppen op het hoogtepunt wordt echter geen moment gedacht. Zanger en gitarist Pablo van de Poel vertelde ons alles over de totstandkoming van het nieuwe album in de eigen studio en op het eigen label.
Tekst Chris Dekker Foto Satellite June
De drie heren van DeWolff hebben de leeftijd waarop de meeste muzikanten net een beetje succes beginnen te krijgen, terwijl deze Limburgse band met zeven studioalbums al bijna tot de oudgedienden behoort. Toch zijn de nu in Utrecht wonende heren populairder en actueler dan ooit. Twee jaar geleden spraken we Pablo bij het uitkomen van het livealbum Live & Outta Sight waarbij hij vertelde hoe de band afscheid had genomen van het oude management en hoe de band het heft in eigen hand had genomen met een eigen studio en label. Roux-Ga-Roux is het eerste echte resultaat van deze stap, maar er gebeurde meer.
Pablo: “Na het uitbrengen van ons livealbum zijn we eerst bezig geweest om onze back catalogue, onze eerdere platen, uit te brengen via ons eigen Electrosaurus Records. Daarna zijn we eens goed na gaan denken wat we met het volgende album wilden en dat werd al snel duidelijk. We wilden de ultieme DeWolff-plaat maken, die na tien jaar nog vet is. Geen plaat waarbij je na drie maanden denkt dat bepaalde dingen beter of anders hadden gekund. We hebben echt nagedacht over hoe we hem er echt bovenuit konden laten steken.”
Natuurlijk is Roux-Ga-Roux weer een plaat vol psychedelica, Southern Rock en Americana, maar het grootste voordeel voor de band was dat het in de eigen studio ongelimiteerd de tijd had om het te verfijnen.
“Ik heb de afgelopen jaren veel andere bands opgenomen en daardoor weet ik precies wat er kan in onze studio. We gebruikten het echt als extra instrument. En in plaats van tien dagen konden we nu twee maanden de studio in en dan soms van ‘s morgens vroeg tot diep in de nacht.”
Het gevaar van zelf produceren is dat er geen criticus van buitenaf is, die met een fris oor naar de muziek luistert en die eventuele meningsverschillen oplost, maar volgens Pablo was dat geen probleem.
“We zijn zelf juist zeer kritisch én we weten precies wat we willen. Daarom gaat het proces snel. Na jaren met een soort Limburgs minderwaardigheidscomplex weten we nu dat we dit kunnen. Na tien jaar vertrouwen we elkaar nog steeds volop, we hebben dezelfde smaak en we verrassen elkaar nog steeds met nieuwe dingen. We groeien met elkaar mee qua smaak. Het is bij ons nooit gebeurd dat iemand opeens helemaal into indie was en met zwarte kleren en een kortgeknipt kapsel bij een repetitie aankwam, haha!”
Maar wat is er dan anders dan de andere platen?
“Dit album is rijker, er zijn extra geluiden en de productie is constant interessant. We hebben niet veel standaardliedjes met couplet, refrein en een brug. In plaats van A naar B, gaan we misschien wel van A naar Z. Een boom met takken. Ik denk dat we een soort formule hebben gevonden, hoewel dat wat gemaakt klinkt. Ik denk echt dat we de volgende keer weer zo aan de slag gaan.”
Op de plaat speelt Joep Bollinger bas, er werd gebruik gemaakt van de zangeressen Sarah Jane Wijdenbosch, Altagracia Nortan en zanger Mitch Rivers. De blazers van Maison du Malheur voegden partijen toe en daarmee zoekt de band toch weer wat andere stijlen op, zoals de New Orleans-sound.
“Natuurlijk blijven we altijd geïnspireerd door Deep Purple, met wie we binnenkort spelen, maar we combineren dat altijd met een dosis Americana, een beetje Muscle Shoas en Stax en zeker ook New Orleans. Live gaan we ook wat shows doen met gasten, zoals Joep, maar we weten nog niet hoe en wat we precies gaan doen.”
De komende maanden staat voor DeWolff vooral in het teken van touren.
“We spelen in Nederland, Duitsland en Frankrijk en we keren, na wat optredens hier, weer terug naar die landen. Er is ook veel vraag naar onze studio van andere bands, maar het probleem is dat die studio in toetsenist Robin’s huis is. Ik weet niet of die er na een paar weken touren wel op zit te wachten dat ik de dag erna weer voor zijn neus sta met een bandje!”
LIVEDATA 24/03 Vera, Groningen 25/03 Burgerweeshuis, Deventer 25/03 Paaspop, Schijndel 26/03 Asteriks, Leeuwarden 31/03 Nieuw Nor, Heerlen 01/04 Doornroosje, Nijmegen 02/04 Metropool, Hengelo 03/04 Mezz, Breda 05/05 Bevrijdingsfestival Amsterdam 05/05 Bevrijdingsfestival Rotterdam 06/05 Moulin Blues, Ospel 07/05 TivoliVredenburg, Utrecht 08/05 Hootchie Koe, Doetichem 19/06 Julianapop, Den Helder 30/06 North Sea Jazz Club, Amsterdam 24/07 Zwarte Cross, Lichtenvoorde
Massive Attack
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Vandaag gooien we het over de zwoele boeg met de triphop van Massive Attack. De videoclips bij singles van de recente EP Ritual Spirit worden uitgebracht met bijpassende donkere video’s. In de zwarte clip bij het nummer Ritual Spirit met Azekel staat Kate Moss centraal.
DeWolff – Love Dimension
DeWolff boft. De band heeft helemaal geen airplay nodig om volle zalen te trekken, in binnen en buitenland. De volkeren stromen toe puur op basis van de live-reputatie van het trio. Het is maar weinig bands gegeven om min of meer onafhankelijk van de media een eigen gang te kunnen gaan. Toevallig of niet hebben we hier in Nederland een paar van die bands, Birth of Joy en My Baby zijn ook groot gegroeid in het live-circuit. Dat wil niet zeggen dat een band als De Wolff geen airplay verdiend of ambieert. Een song als Love Dimension kunnen we er goed bij hebben hoor. Behalve beesten op de bühne zijn de drie wolven ook puristen en propagandisten. Het purisme uit zich in het analoog opnemen van hun muziek op tape met vintage apparatuur en instrumenten. De propaganda is voor Amerikaanse rootsrock uit de periode 1968 -1975 en dan met name uit de zuidelijke staten van de V.S. Begin met ze over het legendarische Capricorn label en ze laten je pas gaan als je weet hoe de drummer van Cowboy heet of als het bier op is. We kunnen DeWolff dan ook geen groter compliment maken dan door te zeggen dat als Love Dimension op het eerste album van Wet Willie had gestaan het een van de beste nummers van die plaat zou zijn geweest.
The Last Shadow Puppets – Aviation
The Last Shadow Puppets komen niet met één maar met twee opvolgers van Bad Habit. De een heet Everything You’ve Come To Expect ( het titelnummer van het nieuwe album) en de ander Aviation. De eerste is een prachtig klinkende kabbelaar, de tweede een bescheiden meesterwerk met de potentie van een evergreen, de tijd zal het uitwijzen. Beide songs gaan vergezeld van een video die tezamen een sfeervol maar vrij vaag verhaal vertellen met acterende rollen voor Alex Turner en Miles Kane.
Net als bij het debuutalbum van The Last Shadow Puppets is het klankspectrum geïnspireerd door de orkestrale pop van de jaren zestig. Het accent van de songs op het aanstaande album lijkt verschoven richting soundtrack, spannende filmmuziek van componisten als John Barry. Aviation zou een productie geweest kunnen zijn van de late great George Martin. Het was echter James Ford die de regie had in de Malibu studio van Rick Rubin waar het nieuwe album is opgenomen. Ford kennen we van zijn productiewerk voor o.a. Arctic Monkeys, Haim en Foals. Het Everything You’ve Come To Expect album (1 april) is deel 2 van een beoogde trilogie. Op de hoes staat een foto van een dansende Tina Turner uit 1969.
o.
Stationschef 200: Peter Slager / Bløf
Laten we maar met de deur in huis vallen. Peter Slager, bassist van Bløf is uit de kast gekomen. Als liefhebber van indie en andere soorten serieuze popmuziek. Alle gekheid op een stokje. Dat je bij ons geen Bløf hoort, betekent niet dat we geen respect hebben voor de Zeeuwen. We bedienen alleen andere doelgroepen. Maar dat de band, die Slager mede hielp oprichten in 1992 terecht zo succesvol is en buitengewoon goed in wat ze doen, hoor je ons niet ontkennen.
We zijn ook niet echt verrast dat de tekstdichter-componist-bassist van Bløf een echte muziekfanaat blijkt te zijn en ook nog eens eentje met smaak. Onze smaak. Dus verwelkomen we Peter Slager graag als Stationschef en beschouwen we zijn muziekkeus als mooie aanvulling op onze playlist. Een leuke bijkomstigheid is dat er mogelijk hier en daar nog wat vooroordelen worden ontkracht.
Onze Bazz sprak met de doorgaans wat publiciteitsschuwe muzikant over zijn en ons favoriete onderwerp; muziek dus, in al zijn verschijningsvormen. Het interview wordt zaterdag uitgezonden om 19:00 uur en donderdagavond herhaalt om 22:00 uur.
Dit zijn 25 favorieten van Peter Slager.
- Fink – Looking Too Closely
- Counting Crows – Round Here
- Björk – Unravel
- Kiss – Detroit Rock City
- The Smashing Pumpkins – Disarm
- Del Amitri – Driving With The Brakes On
- David Bowie – Rebel Rebel
- Led Zeppelin – Black Dog
- Mumford & Sons – The Cave
- Iron & Wine – Naked As We Came
- The Scene – Wees Welkom
- Joni Mitchell – A Case Of You
- Morrissey – Suedehead
- The Smiths – There Is A Light That Never Goes Out
- Bruce Springsteen – Darkness On The Edge Of Town
- Typhoon – Surfen
- Paul Weller – That’s Entertainment
- Paul Westerberg – Born For Me
- The Boxer Rebellion – No Harm
- The National – Fake Empire
- The Beatles – Strawberry Fields Forever
- The Rolling Stones – You Can’t Always Get What You Want
- R.E.M. – Cayuhoga
- Terry Reid – Faith To Arise
- Radiohead – Airbag
James Vincent McMorrow – Wicked Games
Er zijn van die songs, je hoeft er maar een te schrijven en je zit de rest van je leven op rozen. Chris Isaak stelde zijn toekomst veilig met Wicked Game. Hij heeft nog veel meer prachtsongs, maar Wicked Game is cultureel erfgoed geworden en blijft opduiken in films op tv en in coverversies. James Vincent McMorrow nam een jaar of vier geleden een oprechte en zeer indringende versie op tijdens een concert in de St Canice Cathedral in Kilkeny (Ierland). De cover viel goed bij de fans en toevallige passanten. Zo goed dat McMorrow’s Wicked Games begin dit jaar al honderd duizenden views op Youtube had. Dat zijn er nu miljoenen. Wat is er gebeurd? Vorige week verscheen er een trailer van het nieuwe seizoen van Game Of Thrones met Wicked Game door James Vincent McMorrow als ondergrondmuziek. Bingo! Nogal onverwacht heeft James Vincent McMorrow een nieuwe hit te pakken en kan Chris Isaak een nieuwe vleugel aan zijn stulp in L.A. bouwen.