Richard Ashcroft

Er zijn maar weinig mensen voor wie Noel Gallagher respect toont. Richard Ashcroft is daar één van. De Oasis gitarist heeft zelfs een song opgedragen aan de voormalige voorman van The Verve, Cast No Shadow. Het was Gallagher die het nieuws wereldkundig maakte dat Ashcroft de draad weer oppikt. In mei verschijnt er een nieuw, vijfde solo-album These People. een eerste track daarvan, This Is How It feels is vrijgegeven en stemt de burger hoopvol. Terwijl niemand twijfelt aan Ashcrofts vocale en compositorische kwaliteiten is zijn solo-oeuvre op zijn best onevenwichtig te noemen. Eigenlijk komt alleen zijn eerste album in de buurt van wat hij met The Verve heeft gepresteerd. Aan de andere kant, als je van Ashcroft’s stem houd, en wie doet dat niet is er altijd wel iets te beleven. Op zijn eerste album in zes jaar werkt Ashcroft wederom met zijn favoriete producer Chris Potter. Ook heeft hij het contact hernieuwd met Wil Malone, de violenman van A Northern Soul en Urban Hymns van The Verve en Ashcroft’s eersteling. Kortom alleen maar goed nieuws. Het zou zelf zo maar kunnen dat Ashcroft ook weer gaat optreden. Hij heeft eind vorig jaar een paar try-outs gedaan, die alle partijen voor herhaling vatbaar achtten. Welcome back mister Ashcroft.

Catfish and the Bottlemen

Sinds we twee jaar geleden Catfish and the Bottlemen in de lage landen mochten introduceren, op de eerste editie van ons Pinguins in Paradiso festijn kunnen de mannen uit Llandudno, Wales bij ons weinig kwaad. Maar ook objectief gezien gaat het ze voor de wind. De band gaat per release een stevige stap vooruit en stapelt de ene toptrack op de andere.

Ook Soundcheck gaat er in als een biertje op een hete festivaldag. De nieuwe single van Van McCan and his men geeft zijn geheimen niet in meteen prijs. Herhaaldelijk luisteren wordt beloond met misschien wel de meest gelaagde en geslaagde track van de Bottleband tot dusver. Producer van het nieuwe hoofdstuk in het bestaan van de nog prille band is Dave Sardy, een veteraan uit het Rick Rubin kamp met een staat van dienst van hier tot heb ik jou daar. Album twee van Catfish & The Bottleman moet deze zomer gaan verschijnen, vol verwachting klopt ons hart.

Purple

Purple Rain, Purple Haze, Deep Purple, paars is popi in de pop. Een van de nieuwste bands die zich op het purperen pad begeven is een trio uit Texas, dat met de drummende diva Hanna Brewer een troef in handen heeft waar Prince en Jimi en de rockers van Deep Purple van droomden.

Net als de eerder door ons gesignaleerde single, Mini Van is Bliss een opwindend, lekker los uit de pols gerockt punknummer dat extra punten krijgt door de heerlijk ongeschoolde stem waarmee Hanna haar teksten uitkraamt. De band maakt rock zoals als al sinds de oerknal in de Lone Star State wordt gemaakt door levende en onsterfelijke legendes als Roky Erickson, The Reverend Horton Heat en The Buthole Surfers. Niet dus voor tere zieltjes en melodieverslaafden. Voor zweetrockers, tattoo-lovers en eeuwig jeugdigen echter een must.JTNDaWZyYW1lJTIwd2lkdGglM0QlMjIxMDAlMjUlMjIlMjBoZWlnaHQlM0QlMjI0NTAlMjIlMjBzY3JvbGxpbmclM0QlMjJubyUyMiUyMGZyYW1lYm9yZGVyJTNEJTIybm8lMjIlMjBzcmMlM0QlMjJodHRwcyUzQSUyRiUyRncuc291bmRjbG91ZC5jb20lMkZwbGF5ZXIlMkYlM0Z1cmwlM0RodHRwcyUyNTNBJTJGJTJGYXBpLnNvdW5kY2xvdWQuY29tJTJGdHJhY2tzJTJGMjQ2MjA4NjYzJTI2YW1wJTNCYXV0b19wbGF5JTNEZmFsc2UlMjZhbXAlM0JoaWRlX3JlbGF0ZWQlM0RmYWxzZSUyNmFtcCUzQnNob3dfY29tbWVudHMlM0R0cnVlJTI2YW1wJTNCc2hvd191c2VyJTNEdHJ1ZSUyNmFtcCUzQnNob3dfcmVwb3N0cyUzRGZhbHNlJTI2YW1wJTNCdmlzdWFsJTNEdHJ1ZSUyMiUzRSUzQyUyRmlmcmFtZSUzRQ==

Interview: met Torre Florim De Staat

De StaatHet vorig jaar verschenen tussendoortje Vinticious Versions lijkt de perfecte opmaat voor O; de vierde langspeler van De Staat. Het superstrakke rockgeluid van de Nijmeegse groep is er nog steeds, maar dan voorzien van een speelse bovenlaag. “We willen niet nog een Sweatshop maken, want die hebben we al”, zegt frontman Torre Florim over de constante progressie die zijn band sinds het zeven jaar geleden verschenen debuut Wait For Evolution maakt.

Tekst Mania | Ruben Eg

Waar presentator Matthijs van Nieuwkerk na afloop van een maandagavonduitzending van De Wereld Draait Door tijd tekort komt om met alle bezoekers van het populaire tv-programma op de foto te gaan, daar schuift Florim in opvallend relatieve anonimiteit aan bij een tafeltje in het cafe van de studio. Tijdens de uitzending kreeg de band een minuut om de single Peptalk op te voeren. Vooraf werd het studiopubliek opgewarmd met Get On A Screen van O. Een nummer waarvan de tekst overigens akelig over een tv-programma als DWDD lijkt te gaan.

“Daar gaat het ook deels over”, bevestigt Florim glimlachend. “Voor RTL 4 deed ik ooit mee aan een programma over Nijmegen. Toen besefte ik dat je voor tv steeds een scene moet spelen. Van de ene naar de andere plek lopen moest vaak opnieuw. En ergens naar binnen gaan moest spontaan lijken, terwijl je eerst moest wachten voor de camera was opgezet. Daar is het nummer in eerste instantie erg door geïnspireerd. ‘Are you ready for your presentation?’, zing ik. ‘I’m only living when I get on a screen.’ Maar het gaat ook over het gevoel om in een band te zitten. Je moet de media heel vaak iets van jezelf laten weten; laten weten dat je leeft. Van sommige mensen die je op Twitter volgt, vergeet je dat ze bestaan als ze geen berichten meer plaatsen. Dat is met bands net zo. Dat vond ik een leuke ingang. Maar het is geen aanklacht, hè? Het heeft ook wel iets leuks. In een band zitten gaat niet alleen maar over de muziek. Het gaat ook over het gevoel dat je uitdraagt. Dat is toch ook niet erg?”

De StaatO is in zijn geheel gemaakt in het oude pand van popzaal Doornroosje in Nijmegen. Nooit meer thuis opnemen?
“Ik was er na De Speeldoos met Roos, Janne Schra en Vinticious Versions wel klaar voor om een volgend album helemaal zelf te doen. Met De Staat was het altijd eerst thuis, dan tien dagen in een studio met een engineer alles zo snel mogelijk opnemen en vervolgens ergens mixen. Al dan niet toevallig kwam het oude pand van Doornroosje op ons pad. Daar zitten we voorlopig antikraak. We hopen er op termijn een plek met meerdere studio’s van te maken. Het idee was een repetitieruimte en thuisstudio in een te maken. Om songideeën te maken, te repeteren, op te nemen en te mixen. Ik kon op een dinsdagmiddag aan een ideetje werken en dat aan het eind van de avond naar de jongens te sturen. Dan woensdag eerst de drums soundchecken en dan met elkaar uitproberen. De repetities nam ik op, om ze dan te mixen terwijl de rest met koffie zat te luisteren. Uiteindelijk is zo’n repetitie dan de eindopname.”

De Staat-presentatie O - 2Vandaar dat de plaat, ondanks dat je er oneindig aan kunt werken, toch zo spontaan klinkt?
“Het repeteren nam best wat tijd in beslag, maar het is allemaal live ingespeeld. Dat is een heel fijn proces. Het kon zijn dat de nummers direct helemaal afgemixed waren zodat we de dag erna aan een compleet nieuw nummer konden beginnen. Een heel leuke manier om een plaat te maken. Dat ga ik voorlopig niet meer anders doen.”

Mag ik stellen dat de sound van De Staat is gegroeid van strak naar strak met veel spontaniteit?
“Goh. Strak is het nog zeker, maar we proberen nu ook op sommige momenten juist expres niet strak te spelen zodat je wat meer uit je evenwicht kunt raken. We hebben bij deze nummers expres meer ruimte gelaten. Hierdoor valt, denk ik, iets geks juist heel erg op en krijgt het ook veel meer ruimte.”Life Is A Game vind ik op die manier een heel typisch strak De Staat-nummer. Murder Death heeft weer dat nieuwe losse strakke geluid.
“Murder Death is wel een voorbeeld van iets dat we nog niet eerder hebben gedaan. We zijn als band na acht jaar nog steeds bij elkaar, we mogen elkaar nog steeds, het werkt nog steeds en er komen nog steeds mensen kijken. Dat is best wel bijzonder. Dus we zijn nu op een punt dat we er erg graag andere nummers bij willen maken; nummers die we nog missen in het repertoire. Niet nog een Sweatshop maken, want die hebben we al. Daarom is deze plaat heel anders. Dat is ook het doel.”

Dat is de grootste uitdaging?
“Sommige mensen vergelijken een band met een bedrijf. Maar het is veel heftiger. Collega’s gaan om vijf, zes uur ’s avonds naar huis en hebben weekend. Wij zien elkaar veel meer dan onze vriendinnetjes. Eigenlijk een compleet onlogische situatie. Hoe iemand een cracker eet kan zo het belangrijkste van de dag worden. Daar kun je helemaal aan kapot gaan. Het slaat helemaal nergens op, maar het gebeurt wel. Ik ben blij dat het bij ons nog goed gaat en dat nog helemaal los daarvan mensen ook nog geïnteresseerd blijven. Nederland is toch een klein land, en de media is natuurlijk altijd op zoek naar iets nieuws om te ontdekken. De Wereld Draait Door is daar een goed voorbeeld van. Die zoeken een primeur. En dat snap ik ook. Je moet altijd een verhaal hebben. En dat is niet makkelijk als je tien jaar samen bent. Wat is dan je verhaal?”

LIVEDATA 25/02 Paard van Troje, Den Haag (Sold Out) 26/02 Patronaat, Haarlem (Sold Out) 27/02 TivoliVredenburg, Utrecht (Sold Out) 01/03 Het Depot, Leuven BE 02/03 Charlatan, Gent (Sold Out) 03/03 Muziekodroom, Hasselt (Sold Out) 05/03 Trix, Antwerpen 06/03 Where The Wild Things Are, Zeewolde 26/03 Paaspop, Schijndel 28/05 Dauwpop, Hellendoorn 10/06 Pinkpop, Landgraaf

Oscar

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een Clip van de Dag. Vandaag is het de beurt aan de nieuwe single Sometimes van onze huidige Stationschef Oscar.

Eigenlijk is het een heruitgave van het nummer. Sometimes was onze eerste kennismaking met de boeiende Britse elektrobritpop singer/songwriter. Eind vorig jaar scoorde hij de IJsbreker met Breaking My Phone.

Op 2 maart speelt Oscar op Nites, een feestje van de platenmaatschappij met ook Bloc Party, in de Amsterdamse Q-Factory. Win tickets.

Vanavond vanaf 22.00 uur hoor je de herhaling van de Stationschef-uitzending met Oscar. Lees verder.

DMA’s

DMA’s waren al best beroemd in Australië voordat wij van de band hoorden. We hadden dus wel wat om in te halen. Recente Hollandse hits als Delete en Lay Down bijv. zijn ‘down under’ al oldies. Met de toevoeging van Too Soon aan onze playlist zijn we weer helemaal bij. Too Soon is misschien wel de meest onbeschaamde en geslaagde Britpop nabootsing van het trio tot nu toe. Je moet maar lef hebben om te proberen de gebroeders Gallagher naar de kroon te steken. En dat hebben ze dus die DMA’s. Lef en bluf zijn de twee meeste essentiële bestanddelen van Britpop. Beide heeft DMA’s ruim op voorraad, daarom komt het trio er ook zo makkelijk mee weg. En omdat ze uitstekende songs schrijven. En omdat hun optreden vrij geweldig zijn. En zolang Liam en Noel elkaar in de haren zitten, moet iemand de Bitse traditie in ere houden toch. En wie beter dan een stel Australiërs?

MOSSY

Acht uur ‘s ochtends! Het is weer tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll! Vandaag een psychedelisch electropop nummer van MOSSY met de single Electric Chair. MOSSY is Jamie Timony uit Sydney. Het is een apart debuut, helemaal als je de video erbij checkt.

The Sore Losers

Met een houding van ‘iemand moet het doen’ pluggen The Sore Losers hun gitaren in, zetten de versterkers op 11 en produceren ze wederom een hard rockend popliedje, dat het nuttige met het aangename verenigt. In een tijd waarin muziek voor de radio getoetst wordt op irritatiegrens, waarin een minuut genoeg moet zijn om je te bewijzen en je als band geacht wordt om een cover in te studeren, want ‘mensen houden niet van onbekend’ is het goed dat er bands bestaan als The Sore Losers. Rock ‘n’ roll van de ‘hey ho let’s go’ variant wordt van generatie op generatie doorgegeven, als ware het de Olympische vlam. The Sore Losers zijn recente recipiënten van de explosieve mix van melodie, volume en attitude, die begon met Elvis, Chuck en Bo en via Stones, Stooges, Ramones etc in de 21ste eeuw is beland. Cherry Cherry is een uiterst besmettelijke single die zijn uitwerking zeker niet zal missen.

Birth Of Joy

Elke ochtend om acht uur ‘s ochtends brengen we je ontbijt op bed met een portie Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Vandaag gaat de Nederlandse rockband Birth Of Joy een portie herrie maken met een balletdanseres in de clip bij single Hands Down. De top clip is opgenomen in Nederlandse theaters! Voor de liefhebbers van Pinguin On The Rocks.