Category: Nieuwe Muziek

Wat is er mooier dan een gitaar? Twee gitaren! Op de eerste release van The Strokes op Cult Records, het label van zanger Julian Casablancas klinken de New Yorkers als een punkversie van Steely Dan. (of als Television meets Phoenix). 15 jaar na hun debuut en drie jaar na hun laatste album komt het kwintet met een EP met drie nieuwe songs die ouderwets gretig klinken ( plus een overbodige remix van het als single geplugde Oblivius (zonder o)). 15 jaar geleden alweer brachten The Strokes de roll terug in de rock om vervolgens een wat labiele carrière op te bouwen, die ook nog eens werd gehinderd door grote ego’s binnen de band der miljonairszonen. Inmiddels lijkt het besef doorgedrongen dat ze samen inderdaad sterker zijn. Dat geeft de EP een urgentie, die op solo-albums zelden of nooit werd bereikt. Of de release van de nieuwe EP een nieuw hoofdstuk van de Strokes story inluidt, is niet duidelijk. Van een album lijkt voorlopig geen sprake en op een tweetal festivalshows na blijven de heren thuis om voor vrouw en kinderen te zorgen. Desondanks is Oblivius een zeer welkom levensteken van een band, die voorlopig nog niet uitgerockt lijkt.

 

PS Oblivius staat nog niet op Youtube en is op Spotify alleen te vinden als je zoekt op titel.

Dat Jr kunnen we zo langzamerhand wel weglaten. J Mascis, tegenwoordig weer gesecondeerd door zijn begeleiders van het eerste uur, bassist Lou Barlow en drummer Murph is al weer dik dertig jaar bezig. In 1984 plugde hij voor het eerst in als Dinosaur Jr en los van een flirt met een solocarrière rond de eeuwwisseling is hij zijn band en zijn sound altijd trouw gebleven. Mascis doopte zijn band Dinosaur jr als eerbetoon aan de rockbands van de jaren zeventig, die als het aan punkgeneratie had gelegen waren uitgestorven net als de dino’s. Dat Jr was om aan te geven dat er wel enig verschil was. Wat Mascis vooral aantrok in zijn voorgangers en waar de punks tot zijn verdriet ten onrechte mee hebben afgerekend is de gitaarsolo. Nog steeds is er nauwelijks ruimte voor solo’s in de punk en indie, behalve dan bij Dinosaur Jr. Ook in Tiny soleert J er weer lekker op los, als ware het 1974! Muzikaal is Tiny met zijn geknepen zang, grungy gitaren en turbo Neil Young gitaarsolo dus niks nieuws onder de zon. Maar na al die jaren heeft de zon nog niks aan kracht ingeboet. Het nieuwe, 11e album van Dinosaur Jr volgt begin augustus en gaat Give A Glimps Of What Your Not heten.

Oorlog is misschien te dik aangezet, maar er is een felle strijd gaande tussen de diverse streamingsdiensten om de gunst van de luisteraar. Hun wapen is exclusiviteit. De nieuwe Radiohead is alleen op Apple te streamen, de nieuwe Beyonce alleen op Tidal etc. Zoals altijd wordt er geen rekening gehouden met de luisteraar, maar staat het inkomen van de acts en labels voorop. Het is opvallend dat het vaak de succesvolste artiesten zijn die dwars liggen, maar dit terzijde. Ook Catfish & The Bottlemen heeft zich laten verleiden om mee te doen aan de schermutselingen. Op Spotify, wereldwijd de succesvolste streamingsservice staan vier songs van het nieuwe album, wil je de rest ook horen dan moet je een abonnement nemen op Apple Music of de tracks downloaden via iTunes. Of wachten tot 10 juni, want dan komt de hele mikmak ook op Spotify. Wat extra frusterend is dat het nieuwe album van Catfish & co vrij geweldig is. Niet alle songs zijn even raak, maar de treffers, zoals de nieuwe single Twice komen hard binnen. Vernieuwend is het niet, maar de oer Britse gitaarband traditie is bij de band uit Wales in capabele en liefhebbende handen.

Toen Dave, Drew, Edmund en Joe zo’n vier jaar geleden aan hun Glass Animals avontuur begonnen, waren het wat wereldvreemde bleekneuzen, die zelden de zon zagen en leefden op bezorg en magnetron maaltijden. Fast forward naar nu. De heren blaken van gezondheid, zijn helemaal bij de tijd en hebben meer van de wereld gezien dan ze ooit voor mogelijk hadden gehouden. Het verschil is een hitalbum. Het debuut van Glass Animals uit Oxford is wat je noemt een daverend succes en heeft met Gooey en Hazey en Black Mambo een aantal eigentijdse evergreens opgeleverd. Dit succes en de bijbehorende wereldtournees hebben hoorbaar invloed gehad op Glass Animals. Waar songs op het debuut vaak bescheiden en introvert klonken, blaakt Life Itself van het zelfvertrouwen en levenslust. Het is een dance-track, die zijn doel bereikt, niet door de zoveelste variant op een discobeat te introduceren, maar door smaakvol gebruik van percussie en een bijna symfonische opbouw. Meer Daft Punk dan Unknown Mortal Orchestra, zeg maar. Life Itself laat horen dat de kluizenaars van toen nu wereldburgers zijn.