Lawrence ‘JT’ Taylor is de naam van een gelauwerde Amerikaanse football-speler, maar ook de naam van een jonge Brit die met Bang bang een sluiphit in handen heeft. Even ter verduidelijking , een sluiphit is een nummer dat op eigen kracht, dus zonder veel steun van de media een opmars maakt. Bang Bang verscheen in de zomer van vorig jaar op single en is op Spotify al meer dan 6.500.000 x gestreamd. Inmiddel is er ook een EP, die het bewijs vormt dat er meer is waar Bang Bang vandaan komt. De 22 jarige Taylor onderscheidt zich van de huidige kudde knuffelbare jonge Britse solo-zangers door songs te schrijven met pit en een hoofdrol voor zijn elektrische gitaar. Wat ons betreft is de sluimertijd van Bang Bang voorbij en krijgt Lawrence de eer en aandacht die hem toekomen.

Grote kans dat die-hard Ray LaMontagne fans een beetje teleurgesteld zullen zijn als ze Part One – Hey Pressure horen. Ray maakte naam als zanger van het gevoelige lied. Zijn forte was eerlijk en oprecht over te komen zonder te vervallen in vals sentiment. Ray zou niet de eerste zijn geweest, die zich vastklampt aan een winnende formule om die vervolgens ad infinitum uit te melken. De 42 jarige Amerikaan is echter een echte artiest, een die zijn muze en niet de money volgt. Dus klinkt Part One Hey – No Pressure weer anders dan bijvoorbeeld Supernova en Airwaves, de singles van zijn vorige album (die weer anders klonken dan die van het album daarvoor). De verschillen zijn niet hemelsbreed. Ray blijft binnen de grenzen van de Americana. Deze ronde lijkt Ray echter in de ban van de blues, een genre dat prima past bij zijn doorleefde stem en indringende performance. Part One – Hey, No Pressure is de voorpost van Ouroboros, album # 6 van Ray LaMontagne, dat als release datum 4 maart 2016 heeft mee gekregen.

In den beginne was er Metro Mortale, een driemansband uit de regio 035. Door een overmaat aan onstuimig talent was de band geen lang leven beschoren. Het scheiden der wegen ging gepaard met het behouden van de vriendschap en wederzijdse waardering. Je kunt treuren over de niet gerealiseerde potentie, maar ook blij zijn dat de losse delen nu ieder voor zich meer dan memorabele muziek maken. Zoals bijvoorbeeld drummer Willem Wits, die zich heeft ontwikkeld to multi-media artiest, projectdenker en all-round kunstenaar. Over zanger/toetsenist Jelte Tuinstra kunnen we volstaan met de opmerking dat hij zich tegenwoordig Jett Rebel laat noemen. De laatste maar allerminst minste van het illustere trio is Marnix ‘IX’ Dorrestijn. Marnix is zo’n muzikant, die je ‘s ochtends een willekeurig instrument geeft en die daar dan ‘s avonds een nummer op heeft geschreven. Als zanger/gitarist won hij de Amsterdam PopPrijs met Über -Ich, speelde hij in de band van Pieter Perquin, als producer is hij mede verantwoordelijk voor de artistieke wederopstanding van Herman van Veen en als platenmaker heeft hij een handvol single en een paar EP’s uit, gevuld met eigenzinnige, maar toegankelijke indie-synthi-popsongs. Onze favoriet tot dusver is Love You Simple, een nummer dat zich in je geheugen nestelt als een distel in en wollen trui.

Terwijl veteranen als Underworld, Prodigy en Basement Jaxx proberen te klinken als toen lukt het The Chemical Brothers heel aardig om met hun tijd mee te gaan. Nu hebben Tom en Ed het iets makkelijker dan hun collega’s. De boys kunnen namelijk absoluut niet zingen en hebben daarom vanaf het begin dankbaar gebruik gemaakt van gastvocalisten. En dat doen ze nog steeds.

Door nu eigentijdse helden en heldinnen te vragen blijven ze bijna vanzelf relevant, daarnaast hebben de veertigers wel door dat ze hun jeugdige overmoed kwijt zijn en dat het derhalve onverstandig is de competitie aan te gaan met moderne beatmakers. En. Willen ze naast relevant blijven ook hun oude publiek nog blijven bedienen dan moeten hun nieuwe producties geschikt zijn voor consumptie op ander plekken en tijden dan in duistere clubs tijdens nachtelijk uren. Dit alles ter inleiding van de uitstekende nieuwe single van het big beat duo, Wide Open met een prominente gastrol van Beck. Het is een van de meest poppy singles van de Chemies, met kop staart en refrein. De net niet ontsporende synthesizers maken de track herkenbaar des Chemical Brothers, de hoge zang van Beck geeft de track een eigentijds elan. Anders gezegd, Wide Open lijkt meer op Let It Happen van Tame Impala dan op Block Rocking Beats en dat is goed nieuws.