Nieuwe Muziek Archieven - Page 751 of 1030

Interview Rag’N’Bone Man: “Het begon allemaal met de blues”

Dankzij onze muzikale Flip van der Ende van Pinguin Radio werd ik vorig jaar geïntroduceerd aan Rag’N’Bone Man door de clip Hard Came the Rain. Een zeer grote Brit, met heftige baard, prachtige tattoos en een stem waar je niet omheen kan, maar dat vooral niet wil. Nu is de man nog weinig in de spotlights, maar bij Eurosonic Noorderslag kon je hem treffen. Dat is een goed begin en gelukkig is hij de aankomende tijd op verschillende festivals in het land te spotten.

Tekst Martje Schoemaker

“Het zat al in mijn hoofd, het geluid, de muziek die ik echt wil maken. Ik ben begonnen met de blues, alle muziek begint met de blues, maar ik wist dat het niet het geen was wat ik echt wilde maken.” Voor een indrukwekkende man is Rory Graham bijna pijnlijk verlegen. Iets waar hij in het begin van zijn carrière ook heel erg mee worstelde. Vooral optreden was een grote drempel die hij telkens weer moest nemen. “Ik voel me nu heel comfortabel op het podium. Dat heeft wel lang geduurd, voordat ik me er eindelijk thuis voelde. Een lastige reis, laten we het daarop houden.”Dat hij eindelijk zijn eigen geluid, stem heeft gevonden helpt daarbij. “Ik probeer alles van mezelf te geven aan het publiek als ik op het podium sta. Ik wil ze laten voelen hoe ik me voel, over muziek. En dat is het beste uit mijn leven. Dat is het altijd al geweest. Alleen vonden niet alle vrouwen in mijn leven die liefde voor muziek even leuk. Soms is de muziek gewoon belangrijker dan andere zaken in mijn leven.” De muziek die hij nu maakt is een bijzondere mix van straatbeats, rap, blues, soul. “Ik ben me heel bewust van hoe mijn stem klinkt. Als je dan alleen maar in een blues met hiphop bij elkaar gooit, dan klinkt het al snel ‘pastiche’, dat mensen al snel denken “oh, dit is gewoon blues-hiphop. Maar ik wilde dat het meer was dan dat, het moest een heel eigen vorm worden.”

Iedere artiest streeft daarnaar, dat nieuwe geluid, waarvan mensen denken ‘wow, dat heb ik nog niet eerder gehoord’. Dat het Rag’N’Bone Man gelukt is, is het resultaat van jaren spelen en zingen met rap bands, straatbands en de juiste mensen om zich heen verzamelen die hem verder hielpen in zijn muzikale ontwikkeling. Van hardcore hiphop naar akoestische blues en vuige rock, alles komt terug in zijn muziek. “Ik heb het gevoel dat hoe meer ik doe, deed, hoe beter het op plaat komt te staan. De eerste twee EP’s zijn daar het resultaat van, maar het album wat nu af is heb ik hart en ziel ingestort (komt volgend jaar pas uit – red).”

“Het begon allemaal met de blues. Daar ben ik mijn ouders dankbaar voor“

“Het moesten alleen maar nieuwe liedjes worden op het album. Maar mijn lievelings liedje op het album is er eentje die ook al op mijn ‘Wolves’ EP staat. Nu had ik de kans om een zooi strijkers toe te voegen en het weer net iets anders te laten klinken. Het is een heel persoonlijk lied voor me (‘Life in her yet’ ) en ik had nooit gedacht dat dit nog mogelijk zou zijn. Maar nu ik het hoor, met alle andere liedjes van het album er omheen, ben ik zo blij dat het erop staat. Het is echt één van mijn meest favoriete liedjes ooit die ik geschreven heb.”

Blues kan niet zonder persoonlijke strubbelingen en Rory Graham, Rag’N’Bone Man heeft genoeg verzameld om je helemaal mee te nemen in zijn zielenwereld, welke hij op verdonderende manier bezingt. Zoals hij zelf zegt: “Nu ben ik klaar om echt in de spotlight te stappen, ik wil iedereen laten horen wie ik ben. Ik kan niet wachten!”

Wij ook niet!

LIVEDATA 08/07 North Sea Jazz, Rotterdam 19-21/08 Lowlands Festival, Biddinghuizen 01/09 Into The Great Wide Open

AJJ

Elke ochtend om acht uur presenteren we je een Video van de Dag. Met vandaag de opvallende en zeer geestige clip van de Amerikaanse “folkpunk” band AJJ. De clip bij Goodbye, Oh Goodbye is een one-taker en een parodie op de bekende videoclips van OK Go.

The Mystery Lights – Follow Me Home

Garagerock is een van de hipste genres van dit tijdsbestek, maar over wat garagerock nou precies is bestaat verwarring. De term werd voor het eerste gebruikt om Amerikaanse bands aan te duiden, die onder invloed van de Britse invasie ook muziek zijn gaan maken. Dat gebeurde in eerste instantie niet zelden in de garage van pa, waar in het weekend de auto op de oprit werden geduwd om plaats te maken voor bas, drums en gitaren. Vandaar de naam. De Engelse voorbeelden waren The Beatles natuurlijk, maar ook The Stones, The Animals en Them, bands die zich op hun beurt lieten inspireren door oorspronkelijke Amerikaanse r&b. Eerste generatie US garagebands waren o.a. The Seeds, The Shadows of Night en The Leaves. Het gros van de garagebands was en bleef amateur en verdween meestal na een enkel lokaal succes werd onder de horizon. Het was de latere bassist van Patti Smith, Lenny Kaye, die begin jaren zeventig de verzamelaar Nuggets samenstelde, een dubbelelpee met de beste garagarockbands van de late jaren zestig. Dit album bleek zeer invloedrijk met name op de Amerikaanse en Britse punkscenes. Sindsdien heeft garagerock altijd op het rockmenu gestaan met de laatste jaren een prominente plek. Deze lange inleiding brengt ons bij The Mystery Lights, een band die de lo-fi, licht rammelende en psychedelische garagesound tot achter de komma beheerst, inclusief farfisa-orgeltje, fuzz-gitaren en nasale zang. Er zijn vier Mystery Lights. De ene helft van de band komt oorspronkelijk uit California, de andere uit New York, de stad die dienstdoet als uitvalsbasis. Follow Me Home staat op album nummer drie van The Mystery Lights, dat nu overal verkrijgbaar zou moeten zijn.

AVI ON FIRE

Elke ochtend om acht uur serveren we je een bord vol met Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Vandaag beginnen we de dag fris met de Nederlandse indiepop band AVI ON FIRE en hun nu uitgebrachte video bij single Pearls. De groep doet dit najaar mee met de Popronde en er is al heel veel interesse. Hou ze in de gaten!

Allah-Las – Famous Phone Figure

Verandering van spijs doet rocken, of zoals in geval van de nieuwe single van Allah-Las zacht schuifelen. We kennen het Californische kwartet als gangmakers van de garagerock revival. Met Famous Phone Figure lijkt de band een nieuwe richting te zijn opgeslagen. Famous Phone Figure is een breed georchestreerde ballad in een stijl die wel sunshine pop wordt genoemd, een genre waarvan de wieg in Californië stond en door o.a. The Beach Boys en The Mama’s & The Papa’s in het leven is geroepen een jaartje of 40 geleden. Het verschil tussen de melodieuze kamerpop van nu en de dreinerige surfpop van toen is enorm en hoopgevend. Tenzij Allah-Las ons bewust op het verkeerde been zet met Famous Phone Figure lijkt het er op dat de band heeft gekozen voor een stap vooruit in plaats van een pas op de plaats. Om de vergelijking met voornoemde Beach Boys door te trekken. Album drie zou wel eens hun Pet Sounds kunnen zijn.

Interview: Joe Bonamassa over Blues Of Desperation

Nog maar nauwelijks bekomen van de zeer geslaagde samenwerking met Beth Hart of Different Shades Of Blue, het succesvolle laatste studio-album, en niet te vergeten de indrukwekkende Muddy Waters- en Howlin’ Wolf-vertolkingen op ‘Muddy Wolf At Red Rocks’, krijgen de fans al weer doodleuk een geheel nieuw album van Joe Bonamassa voorgeschoteld. De Amerikaanse zanger/gitarist lijkt zich, mede aangemoedigd door producer en goede vriend Kevin Shirley, in een bijzonder geïnspireerde en creatieve fase te bevinden waarin de lat telkens weer iets hoger wordt gelegd.

Tekst Jeroen Bakker

Met het uitbrengen van Blues Of Desperation blikt Joe Bonamassa enerzijds terug op zijn begindagen waarin voornamelijk de nadruk werd gelegd op bluesrock, maar bewijst hij anderzijds zich als gitarist enorm te hebben ontwikkeld en zijn geliefde muzieksoort naar een hoger niveau te kunnen brengen. Ook op het gebied van componeren is er vooruitgang geboekt: “Op mijn eerste albums heb ik mij dikwijls gewaagd aan het zelf schrijven van materiaal maar eigenlijk ben ik daar nooit echt tevreden over geweest. Het heeft mijn zelfvertrouwen zelfs enigszins geschaad en pas tijdens Different Shades Of Blue heb ik het goede gevoel weer terug gekregen”.

Voor Mountain Climbing dat op het nieuwe album te vinden is, riep Bonamassa bijvoorbeeld de hulp in van Tom Hambridge die al eens eerder ZZ Top, Buddy Guy, Lynyrd Skynyrd, Johnny Winter en George Thorogood de weg wees. Het waren niet alleen enkele gerenommeerde ‘co-writers’ uit Nashville die hem weer op weg hielpen maar vooral zijn goede vriend en top-producer Kevin Shirley wist het heilige vuur bij Joe Bonamassa weer terug te krijgen. “Ik heb geprobeerd om Joe weer te laten inzien dat hij er zelf keihard voor moet werken om daardoor het maximale rendement te kunnen bereiken”, aldus Shirley.Dat de studio-opnamen slechts vijf dagen in beslag namen wil niet zeggen dat het hem allemaal zo weinig moeite heeft gekost. “Het verloop in de studio is grotendeels afhankelijk van de voorbereiding. Niets is vervelender dan allemaal mensen om je heen te hebben die op jou moeten wachten en ietwat ongeduldig worden. Ik probeer dit altijd tot een minimum te beperken en aangezien ik over een uitstekend stel muzikanten beschik lukt dit meestal ook. Neem Reese Wynans bijvoorbeeld, speelde geruime tijd bij Stevie Ray Vaughan. Hij komt binnen, speelt zijn toetsenpartijen en het staat er op. Anton Fig, hij bezette al eens de drumkit bij Bob Dylan, Mick Jagger, Madonna en heel veel anderen, doet zijn ding en het is klaar. Hetzelfde geldt voor bassist Michael Rhodes en drummer Greg Morrow, ook van die geroutineerde muzikanten die behoren tot de ‘one-takers’, begrijp je? Trouwens, over drummers gesproken, deze keer heb ik zoals je zult begrijpen, gebruik gemaakt van twee drummers, een idee van Kevin dat me vanaf het moment dat hij het voorstelde, helemaal geweldig leek. Het was tevens een manier van werken waarmee hij mij uit mijn ‘comfort zone’ probeerde te krijgen en daarmee wist te voorkomen dat ik misschien mijn aandacht zou verliezen of zelfs een beetje lui zou worden. Ik moest nu dus echt volop aan de bak.”

Bonamassa is duidelijk in zijn nopjes met Blues Of Desperation. “Ik heb zoveel uiteenlopende dingen gedaan de afgelopen jaren. Gewerkt met zangeressen als Mahalia Barnes en Beth Hart, tribute-albums met muziek van Albert, B.B. en Freddie King, een eerbetoon aan Muddy Waters en Howlin’ Wolf, Black Country Communion, Rock Candy Funk Party en daarnaast veel bijgedragen als gastmuzikant. Toen de laatste tracks waren opgenomen zei ik tegen Kevin dat juist dit bluesrockjasje, die bombastische en vooral Britse heavy bluesrock zoals die in de periode 1968 tot de midjaren zeventig veel te horen was, mij eigenlijk best goed past.”

Terwijl het publiek inmiddels al grotendeels kennis heeft kunnen nemen hoe het nieuwe album live klinkt, worden de voorbereidingen getroffen voor alweer een bijzondere uitdaging. Het Engelse publiek zal namelijk getrakteerd worden op drie avonden waarin de drie grootste Britse gitaristen ooit centraal zullen staan. Het werk van zowel Eric Clapton, Jimmy Page als Jeff Beck zal door Bonamassa op een waardige wijze vertolkt worden. “Je kunt het vergelijken met vorig jaar toen we drie avonden, drie verschillende sets van de Three Kings speelden. Het is niet zo dat ik daar sta om te bewijzen wat ik allemaal kan of dat ik mijzelf wil vergelijken met deze muzikanten maar het is voornamelijk bedoeld als een eerbetoon aan diegenen die mij muzikaal gevormd hebben en een ode aan de muziek waar ik zo van houd.”

De kans dat bijvoorbeeld Eric Clapton één van de avonden zal bezoeken acht hij zeer gering. “Het zou trouwens de eerste keer zijn dat de betreffende artiest deze avond bezoekt want alle anderen, met uitzondering van B.B. King, leefden niet meer op het moment van mijn eerbetoon aan hun muziek.” Juist het ontbreken van laatstgenoemde heeft Bonamassa aangegrepen. Graag had hij zijn mentor nog gesproken over de bijzondere avond. De onlangs overleden bluesgrootheid was tenslotte de eerste die besloot om de heel jonge Bonamassa indertijd bij de hand te nemen en te begeleiden in de wereld van de bluesmuziek. “Helaas was B.B. niet meer in staat om een optreden te bezoeken of zelfs de registratie op Youtube te volgen. Ach, weet je, eerlijk gezegd denk ik niet eens dat ik zelf aanwezig zou willen zijn op mijn eigen tribute-avond…”

LIVEDATUM 10/07 North Sea Jazz Festival, Rotterdam 16/07 Blues Peer, Peer (B)

Sofi Tukker

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Het is inmiddels juli dus tijd voor zomerse klanken. Die komen vandaag uit New York van het hippe duo Sofi Tukker. Ze maken een soort van indie wereldmuziek met in de single Drinkee een knipoog naar Braziliaanse klanken. De clip mag er ook zijn!

Bazart – Chaos

Bazart heeft een winnende formule te pakken, een die de Belgische band op hun derde single, Chaos zo’n beetje heeft geperfectioneerd. Ingrediënten van het succesrecept zijn meerstemmige zang, een zachte, rijk geïllustreerde beat, een weemoedige sfeer en een welluidende, edoch multi-interpretabele tekst. Met deze ‘close harmony blues’ heeft de Vlaamse band in korte tijd veel vrienden gemaakt, zowel ten zuiden als ten noorden van de grote rivieren. De meeste (Nederlandse) radiostations moeten Bazart nog ontdekken, maar het festivalpubliek heeft zijn liefde al verklaard. Bazart kwam zag en overwon op muzikale massabijeenkomsten als Pinkpop en Grasnapolski en zal dat ook doen op Rock Werchter, Pukkelpop, Into The Great Wide Open en Lowlands. Het festivalsucces van Bazart is opvallend omdat de band absoluut geen stevige rock, heftige dans of andersoortige publieksparticipatiepop maakt. Het geheim van het succes van Bazart is misschien dat hun muziek melancholiek lijkt, maar uiteindelijk opbeurend blijkt. De beat is dan wel niet prominent, maar wel lekker en elke song heeft een refrein dat uitnodigt tot meezingen, misschien niet uit volle borst, maar wel volmondig.

Trentemöller – River In Me

We zijn vrij zuinig met dance op Pinguin Radio, maar niet vies van een stevige electrobeat. De Deense Anders Trentemöller heeft van het bedenken van beats zijn levenswerk gemaakt. De elektrotechnicus uit Kopenhagen mikt met zijn muziek niet exclusief op de dansvloer, maar maakt ook een soort house voor thuis. Veel van zijn beats komen verpakt in relatief traditionele kop-staart songs inclusief leadvocals. River In Me is een mooi voorbeeld van zijn genre-hopping sound, die in dit geval geworteld lijkt in de vroege 80’s, de tijd van Tubeway Army en Heaven 17. Na vier albums kan je het wel een traditie noemen van Trentemöller om gastvocalistes te werken. Eerder vroeg hij o.a. de zangeressen van Blonde Redhead, The Raveonettes en Lower Dens, voor River In Me heeft hij Jenhhy Beth van Savages laten ‘overvliegen’. River In Me is de voorbode van album nummer van vijf van Trentemöller Fiction, dat we op 26 september mogen verwachten. Zes dagen eerder zal Trentemöller te zien zijn in de Tolhuistuin in Amsterdam Noord.

Stationschef 214: Welcome To The Village

Deze zomer bieden wij onze luisteraars een helpende hand door te proberen iets van orde te scheppen in het immer uitdijende festivallandschap. Dit jaar hebben festivaltijgers de keuze uit bijna 1000 muziekfestijnen. Ga daar maar eens aanstaan. Omdat de megafestivals aan aandacht geen gebrek hebben richten wij ons op die festivals die gezellig zijn en muzikaal interessant en nog niet ontdekt door de massa.

Deze week willen we je graag attenderen op Welcome To The Village, een niet zo groot, maar o zo fijn festival in een natuurgebied bij Leeuwarden. Anders dan de grote festivals moet Welcome To The Village het niet hebben van grootverdieners en nostalgische namen. Het zijn juist de up and coming, de veelbelovende en de flink aan de weg timmerende acts die een trip naar de Friese hoofdstad de moeite waard maken. Die acts komen uit eigen land, maar soms ook van ver.

Zo staan er dit jaar woestijnrockers uit Afrika op het programma, elektrotechnici uit Edinburgh, krautrockers uit Canada und punkers aus Deutschland. Zij plus Pinguin favorieten als My Baby, Lonely The Brave, Boxer Rebellion en vele andere maken de 2016 editie van Welcome To The Village tot de best denkbare bestemming van het derde weekend van juli. Zie je daar.

Welcome To The Village 15-15-17 juli 2016 Groene Ster, Leeuwarden.

De playlist van Welcome To The Village!

Django Django – First Light
Tinariwen – Cler Achel
The Boxer Rebellion – Diamonds
Fresku – Zo Doe Je Dat
Black Mountain – Mothers Of The Sun
Alex Vargas – Shackled Up
Suuns – 2020
My Baby – Uprising
Lonely the Brave – Trick Of The Light
Remy van Kesteren – Tomorrow Eyes
Together Pangea – My head On Too Tight
Jake Isaac – Long Road
Loyle Carner – Ain’t Nothing Changed
Max Meser – One Day
Protomartyr – The Devil In His Youth
Konono No 1 – Paradiso
King Khan & The Shrines – Born To Die
Green Hornet – Gold Brick Swinger
Fanfare Ciocarlia – Moliendo Café
Bewilder – Forza (It Is)
Die Nerven – BarfuS Durch Die Scherben
All We Are – Feel Safe
The Hackensaw Boys – Oh, Girl
Girls Names – Reticence
Protection Patrol Pinkerton – Don’t Wreck This