Category: Nieuwe Muziek

Weaves

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. De clip van de dag is vandaag van een ultrahippe Canadese indieband, Weaves. In de video gaat frontvrouw Jasmyn Burke, gekleed in roze badjas, helemaal uit haar dak in een canyon-achtig gebied. Waarom niet?

Radiohead – Burn The Witch

Dat er nieuwe muziek van Radio aan zat te komen weten we sinds de band bekend maakte weer op tournee te gaan. Een tour zonder nieuw album komt nou eenmaal zelden voor. Toch verrassen Yorke & co met de rappe release van Burn The Witch. De ene dag gaat de Radiohead site op zwart (wit eigenlijk) de andere dag duikt er een clip op van een nieuw nummer. Het is de band weer gelukt om de release van hun nieuwe album niet onopgemerkt te laten verlopen. Opvallend is dat Burn The Witch min of meer gelijktijdig op Youtube verscheen en wonder boven wonder ook op Spotify! Heeft Thom Yorke zijn bezwaren tegen ‘the last fart of a dying corpse (of the music industry)’ laten varen? Heeft hij het licht gezien en beseft hij dat streamingdiensten toch echt de toekomst zijn? Laten we het hopen. En dan de muziek, hoe klinkt Burn The Witch? Zoals je zou hopen, instant herkenbaar als Radiohead, maar toch anders genoeg om van progressie te kunnen spreken. Het is een song die enerverend en verontrustend tegelijk is vol violen, electronica en gepassioneerde zang van Thom Yorke, die alleen maar lijkt te groeien in zijn rol als woordvoerder van de, zo niet belangrijkste dan toch wel de interessantste band van de laatste 25 jaar.

Yorick van Norden – Hard Road Up

Yorick van Norden benadert zijn muziek met een welhaast encyclopedische kennis en grenzeloze liefde. Begonnen als 60’s adept zit Yorick tegenwoordig tot over zijn muzikale oren in de sound van de Amerikaanse westkust toen die bedacht en bepaald werd door helden als Neil Young, Jackson Brown en de onderschatte Gene Clark. Dat is de Happy Hunting Ground, waarnaar zijn jongste album is genoemd. Toevallig of niet was juist deze sound bijzonder populair in Nederland in de jaren zeventig, tijdschriften als Aloha en het toen nog jonge Oor publiceerden het ene na het andere artikel over de scene die toen het Buffalo-Byrds-Bomenbos werd genoemd, omdat veel prille bands en beginnende singer-songwriters connecties hadden met Buffalo Springfield en/of The Byrds. Genoeg geschiedenis voor vandaag, daar is Yorick ook beter in dan wij, luister maar naar Hard Road Up.

Interview Revel In Dimes: Maniakken uit Manhattan

Onder de wolkenkrabbers van Manhattan gaat een hoop schuil, van succesvolle beurshandelaren tot sloebers van muzikanten. De immense muziekscene die New York rijk is, herbergt onder meer de vuige bluesmaniakken van Revel In Dimes. We spraken Kia Warren, die naast een tante met pit ook nog eens een verdomd goede zangeres blijkt te zijn.

Tekst LiveGuideNL | Kees Braam

“Ik ben een geboren en getogen New Yorker”, zegt Kia trots. Het leven in de grote stad ligt haar wel. Haar interesse in acteren en zingen werd dan ook aangewakkerd door het intensieve nachtleven van de stad. “Ik ging vroeger iedere avond wel naar een DJ, band of kunsttentoonstelling. De volgende ochtend moest ik dan wel weer vroeg mijn nest uit om naar school te gaan, haha.”

Het chronische slaapgebrek dat met het uitgaansleven gepaard ging, nam de zangeres voor lief. “Voor mij is New York een snoepwinkel waar ik maar niet weg ben te slaan. Er is gewoon altijd wat te doen!”

Na haar afstuderen aan de theaterschool ontdekte Warren dat ze over een behoorlijke strot beschikt. Ze besloot te gaan zingen. “Ik zong vroeger al in de kerk en later in lokale bandjes. Maar uiteraard moest ik ook ergens van rondkomen, dus werkte ik in hotel The Surf Lodge in Montauk.”Het was onder werktijd dat ze gitarist Eric Simons en drummer Washington Duke op het podium zag. “Ze speelden de hele tent plat. Zoiets had ik nog nóóit gehoord! Ik liet mijn werk letterlijk vallen en stapte op ze af. Ivo, een vriend van me, heeft Washy en Eric die avond zo dronken gevoerd dat ze bleven plakken om mij te horen zingen. De volgende dag besloten we samen te gaan jammen en de rest is geschiedenis.”

Revel In Dimes maakt sinds die dag een pittige mix van blues, rock & roll en soul. De muziek spat bijna uiteen van sfeer en charisma. “Live brengen we gewoon rauwe emotie”, knikt Kia. “Voor ons is het belangrijk om alles zo puur mogelijk te doen.” Zo heeft de band ook The Parlour EP opgenomen. Live, analoog en zonder poespas.

Diezelfde attitude kunnen we ook verwachten als ze dit voorjaar tien dagen door onze polders trekken. Kia heeft eerder al kennisgemaakt met onze kleurrijke bloemenvelden, toen ze ooit in Nederland op vakantie was. “Het klinkt misschien raar, maar ik vond het geweldig om door allemaal bloemen omringd te zijn. Het voelde alsof ik in een droom leefde.”

Om nog maar een cliché te noemen: Nederlanders doen haar vooral denken aan blonde mensen die alleen maar pannenkoeken eten. Tsja, wat moeten we daar nou van zeggen? Een stapel pannenkoeken in de kleedkamer dan maar?

LIVEDATA 05/05 Bevrijdingsfestival, Zwolle 06/05 Concerto, Amsterdam 07/05 Kaffee ‘t Hof, Middelburg 08/05 Patronaat, Haarlem 10/05 dB’s, Utrecht 12/05 Blue Collar, Eindhoven 14/05 Blues Town, Kwadendamme 15/05 Ribs & Blues, Raalte 15/05 Over de Top, Lichtenvoorde

Klinkt als: B.B. King, Tina Turner en een staaf dynamiet in een blender

Het mei-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

LANY

Een nieuwe week, dus ook nieuwe muziek. Dat doen we om acht uur ‘s ochtends in de vorm van Sex, Clips & Rock ‘n Roll. LANY = Los Angelos + New York. Een dromerige indiepop band met veel hitpotentie. De band doet het zeer goed op internet met heel veel stream plays. Maar nu is er pas voor het eerst ook een videoclip uitgekomen. Zanger Paul Klein is op een druk feestje maar is toch eigenlijk helemaal alleen.

Klangstof – Amansworld

Het komt niet vaak voor dat Nederlandse acts opduiken op buitenlandse blogs, Dat heeft niet zoveel met de kwaliteit van de ‘Made in Holland’ muziek te maken, maar meer met chauvinisme van de desbetreffende blogger. Waarom zou je je ook druk maken over de Nederlandse indie-scene als je in New York woont? Daarom is het zo bijzonder dat de naam Klangstof zo vaak valt op Amerikaanse en Britse muzieksites.Koen van de Wardt kreeg een voet tussen de deur met Hostage, maar daar is het niet bij gebleven. Ook de nieuwe tracks Island en Amansworld krijgen eervolle vermeldingen. De kans dat Koen ooit nog op het Moss nest terugkeert wordt met de dag kleiner, m.u.v. misschien een reünieconcert over een jaar of tien. Het gaat Klangstof dus behoorlijk voor de wind, laten we hopen dat dat Koen inspireert om zo snel mogelijk met een heel album te komen en daar een uitgebreide tournee aan vast te knopen. Het enige optreden dat nu staat, vindt plaats op 20 mei in Paradiso in de (waarschijnlijk veel) te kleine zaal.

Dream Wife

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor Sex, Clips & Rock ‘n Roll. Met vandaag de Britse gitaarmeisjes van Dream Wife die in hun single Hey Heartbreaker spaghetti zitten te slurpen in bed.

Jungle By Night – Cruise Control

‘Onze’ Jungle By Night op het befaamde Glastonbury festival! Alleen dat al is genoeg reden om Cruise Control aan onze playlist toe te voegen. Gelukkig is het ook een toptrack, dus ook zonder die eervolle uitnodiging zouden we de nieuwe Jungle By Night single toch wel zijn gaan draaien. Cruise Control laat horen dat de band los aan het komen is van de Afrikaanse roots, de blazers zijn zeker nog aanwezig maar spelen toch een minder dominante rol. Dit keer is het de ritme sectie en de orgelman die de instrumentale kar trekken. De sfeer blijft tropisch en het doel dansen, maar autorijden met het raam open of beter nog met het dak naar beneden zou helemaal ideaal zijn. Cruise Control is een voorbode van een nieuw album van de Amsterdamse big band, dat The Traveller gaat heten en nog deze maand zal verschijnen in ieder geval voor Pinkpop, want ook daar zal Jungle By Night te zien zijn.

Interview DMA’s: “Het lijkt wel een fucking smurf!”

Hun powerrock had zo uit Engeland kunnen komen, maar de catchy songs van DMA’s komen toch echt uit de koker van drie Aussies. In Hilversum spreken we de sympathieke rockers uit Down Under over debuutalbum Hills End, Noel Gallagher, moordende collega-muzikanten en Rotterdamse buttplug-kunst.

Tekst Kees Braam

Wij Nederlanders staan niet allemaal bekend om ons vloeiende Engels. Als we het cafeetje op het Media Park binnenstrompelen, is het dus maar hopen dat de drie baldadig ogende jongens in de hoek chocola van onze vragen kunnen maken. Maar de opluchting is groot. “Wij Australiërs zijn wel de laatsten die het recht hebben om over iemands accent te oordelen”, lacht zanger Tommy O’Dell. De live als zestal opererende band is bovendien toch al aardig gewend aan ons steenkolen-Engels. “Ik ben ooit een maand in Utrecht geweest, om op straat muziek te maken met onze drummer Liam”, zegt leadgitarist Matt Mason. “Dat was een fantastische tijd. Nederland is oprecht een mooi land.”

Deze Matt houdt er trouwens een nogal eigenaardige manier van liedjes schrijven op na. “Ik vergelijk veel van onze nummers met het monster van Frankenstein. Iedereen schrijft stukjes en die naaien we dan aan elkaar.” Verbaasde blikken van zijn bandmaatjes staren hem aan. “Wat?”, reageert hij. “Zo is het toch?”

Over de sound zitten de twintigers wél op één lijn. Van begin af aan was duidelijk hoe DMA’s moest klinken. Matt: “We worden vaak vergeleken met Britse bands als Blur, Oasis en Primal Scream. Dat snappen we goed, want we luisterden in onze schooltijd continu naar die bands.” Gitarist Johnny Took valt in: “Daarna zijn we gewoon de muziek gaan maken die we zelf mooi vonden. En dat werd opgepikt…”Pijnlijk dat juist een van hun grote helden, Noel Gallagher van Oasis, in een interview zei DMA’s dolgraag een keer te willen uitjoelen. Wat hem vooral irriteerde is het feit dat ze weleens dezelfde buckethats dragen als zijn lieftallige broer Liam. Met dat onderwerp raken we een gevoelige snaar. “Dat hele verhaal is ontzettend opgeblazen!”, vindt Johnny. “Weet je? Ik denk dat Noel Gallagher onze muziek stiekem best te pruimen vindt, als hij het eerst hoort.”

Home town Sydney hebben de jongens de laatste tijd nauwelijks gezien, door dat vele touren. Op de vraag of ze ervan dromen om ooit in het beroemde Opera House te spelen, heeft Matt alweer een bizar antwoord. “Daar heb ik al eens gespeeld, vroeger toen ik cellist in een orkest was. Die middag hadden we eerst een repetitie… Toen we even pauze hadden om op adem te komen, heeft een collega-cellist zich even geëxcuseerd en tussendoor zijn vriendin vermoord. Dit verhaal is écht gebeurd, zeg ik je. Hij heeft haar in een nabijgelegen park in stukken gezaagd en in een doos gestopt.”

Weer kijken zijn maten hem met twijfelende ogen aan. Om het gesprek toch vrolijk af te sluiten, trakteren we ze op een staaltje Rotterdamse kunst. Ze spelen binnenkort in Rotown, dus een stukje onderwijs over de lokale cultuur is wel op zijn plek. We laten het kunstwerk Kabouter Buttplug zien, waarop het even duurt voordat de ongemakkelijke stilte plaatsmaakt voor de eerste reacties. “Wat is dat in godsnaam? Een dwerg met een buttplug? Het lijkt wel een fucking smurf… Wat het ook is, het is debiel.”

LIVEDATA 03/05 Rotown, Rotterdam (sold Out) 04/05 Trix, Antwerpen 05/05 Paradiso Noord @ Tolhuistuin, Amsterdam 06/05 Her Comes The Summer Festival, Vlieland 24-26/06 Down the Rabbit Hole, Beuningen

Klinkt als: catchy Frankenstein-rock waarin gelukkig nooit gepauzeerd wordt

Het mei-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.