Category: Nieuwe Muziek

Elena Tonra heeft een in de popmuziek bekend dilemma. Zij en haar band Daughter zijn beroemd geworden met droevige liefdesliedjes, zo beroemd dat ze zich voorlopig geen zorgen hoeft te maken over haar financiën. Daarnaast is Elena al weer een paar jaar gelukkig met Igor Haefeli, de gitarist van Daughter. Hoe schrijf je sad songs terwijl je eigenlijk geen reden hebt om verdrietig te zijn? Elana’s oplossing is dezelfde als die van Adele en Chris Martin, fantasie en ervaring. En de afspraak met loverboy dat hij niets te vertellen heeft over de teksten, zelfs commentaar is uit den boze. Igor kan hier goed mee leven en goed van leven dus. How vormt samen met de vorige singles Doing The Right Thing en Numbers een video-trilogie, gebaseerd op een verhaal dat de Britse auteur, Stuart Evers speciaal voor Daughter heeft geschreven. De songs zijn terug te vinden op het Not To Disappear album van het Engelse trio.

Mocht je Private Island willen googelen, doe dat dan thuis en niet op je werk, want je krijgt resultaten die je imago onder collega’s waarschijnlijk geen goed zullen doen. Gelukkig hoef je de band ook niet op te zoeken, want dat hebben wij al gedaan. Daarom kunnen we vertellen dat ze met zijn zessen zijn, oorspronkelijk uit Utah komen, maar tegenwoordig uithangen in Sunny California. Belangrijkste leden zijn zanger/tekstschrijver Tony Petterson en gitarist Brody Patterson. Private Island is een sprokkelrock band van het zuiverste water en Drugs een sterk staaltje van hun handelswaar. De single is een vrij conventionele song, eigentijds in zijn uitvoering met hoge herenstemmen, aangekleed met achtergrondkoortjes, Hawaii en rockgitaar, funky basbreak, Phil Collins (!) drums en een melodie die wel een paar jaartjes meekan. Als we er een sticker op zouden moeten plakken wordt het iets als indie-hippie, indie vanwege de afwezigheid van commerciële ambitie, hippie door het losse elan waarmee een en ander wordt uitgevoerd. Over langspeelplannen is nog niets bekend, laat staan over eventuele bezoekjes aan het oude continent. We houden het voor je in de gaten.

Mensen luisteren naar punk om heel veel redenen, virtuositeit zit daar zelden bij. De lol van punk is juist dat je helemaal niet zo goed hoeft te kunnen spelen, het gaat om attitude. Dat neemt niet weg dat er punkbands zijn met de chops van een jazzrockband. Zoals Parquet Courts, dat een nieuwe single uit heeft die drijft op een virtuoos gespeelde gitaarlick. Tom Verlaine’s Television met een country twang, zo iets. Berlin Got Blurry is de opvolger van Dust wat de eerste single was van de alweer vijfde langspeler van de band uit Brooklyn. Album is Human Performance gedoopt en zal op 8 april het levenslicht zien. Het heerlijk achteloze Stoned & Starving is nog steeds het sterkste liedje van Parquet Courts, maar Berlin Got Blurry komt aardig in de buurt en voedt het idee dat Human Performance zo niet een dan wel het hoogtepunt wordt van de nu zes jaar omvattende levenscyclus van de punkband.

Gallivanting betekent iets tussen flirten en flaneren in. Gallivanting is de titel van de tweede single van het debuutalbum van Adam & The Relevants, een gitaarband uit de randstad. De band begon goed in 2013 met een EP, die met Live Forever een indie evergeen herbergde. En toen gebeurde er lange tijd niks. Maar op 12 maart is het eindelijk zover en komt het officieel eerste album uit. Dat heeft dus even geduurd, mogelijk omdat de band moest sparen voordat ze genoeg geld hadden om hun favoriete producer in te huren, Xavier Stephenson, die als engineer zijn sporen ruimschoots heeft verdiend, maar nu dus ook als producer beschikbaar is. Voorwaarde is wel dat hij de muziek mooi moet vinden en de band goed genoeg. Zijn antwoord in geval van Adam & co was dus ja en ja. Dat biedt ons de mogelijkheid om de naam Adam & The Relevants in één adem te noemen met die van aantal oud-cliënten van mister Stephenson, zoals daar zijn Editors, Joy Formidable en Beyonce, Eric Clapton, U2, Elton John en Rihanna!

De Haagse scene heeft een nieuw zeskoppig rockmonster gebaard. Het muzikale beest is Mik Adrian gedoopt. Geboortedatum 1 januari 2014. Aan het roer van het onstuimige stel staat Michiel Kleykamp, een van jazz naar rock omgeturnde rasentertainer. In de eerste twee jaar van hun bestaan heeft de band hard gewerkt aan hun live-shows. Nu de bühne geen geheimen meer kent, richt men de blik op de studio. De debuutsingle van het zestal is een fijne dansrocker met wortels in de seventies en eighties. Het is vrij zeker dat Michael platen van Prince en Hall & Oates in de kast heeft staan. Zoals Thunderbird laat horen is Mik Adrian alles behalve een coverband met eigen songs, de debuutsingle is speels, opwindend en overtuigend, eigenschappen die nog eens extra worden benadrukt door de uitstekende clip.

.

Birth Of Joy heeft zojuist een vijfde hoofdstuk toegevoegd aan hun successtory. Get Well heet de opvolger van Live At Ubu, die werd opgenomen in het tweede vaderland van de ADHD rockers, Frankrijk. Het wordt een druk voorjaar en een lange hete zomer voor Kevin, Bob en Gert Jan. De agenda loopt al weer aardig vol. Ook al is Birth Of Joy uiterst popi in ons omringende landen, de band zal Nederland nooit links laten liggen. Pas als zo’n beetje alle belangrijke rockclubs hier zijn aangetikt gaat het trio weer de grens over. Op de lijst staan o.a. Parijs, Londen, Wenen, Praag, Berlijn en Barcelona. En dan zijn we pas in april. Het is niet moeilijk te horen waarom Birth Of Joy zoveel vrienden heeft in de buitenlanden. De band is wild en opwindend, maar ook superstrak en gedisciplineerd, geeft gas in de bochten, maar zal nooit ontsporen. Genre technisch is er niet veel veranderd in de loop der jaren, de bron van alle kwaad blijft de blues, het gevolgde model dat van het supertrio zoals bedacht en uitgewerkt door Cream en Hendrix. De eigen inbreng bestaat uit een tomeloze energie, een absurd hoog spelniveau en lol heel veel lol.