Category: Nieuwe Muziek

Interview: De old fashioned bandjesmentaliteit van Circa Waves

In zijn vrije tijd maakt Sam Rourke mixtapes onder zijn alter ego DJ Warhorse. “Ik werk nu aan een nieuwe set met outtakes van een Marvin Gaye/Mos Def mashup-album dat ik net heb ontdekt.” Sam lijkt nu misschien een übermoderne knakker, maar als bassist van het simplistische indierockbandje Circa Waves is hij juist een voorvechter van old school gitaarmuziek. “Hoe echter, hoe beter.”

Tekst LiveGuideNL | Sven Bersee

Toen laatst bekend werd dat Sam Smith de theme song van de nieuwe James Bond gaat opnemen, grepen de mannen van Circa Waves snel naar de bandtelefoon voor een kort tweetje: Circa Waves ‏@CircaWaves Sep 8 – I dunno what Sam Smith is talkin bout, we’re doing the bond theme!

“We gaan gewoon een cover van Goldfinger spelen”, zegt Sam Rourke nu met een droog hoofd over deze bekendmaking. “We veranderen alleen het woord Goldfinger in de titel van de nieuwe film. SPECTRE dus. Al twijfelen we nog, want ons eigen nummer Get Away is ook een prima Bond-tune. Maar dan moet het wel gezongen worden door Shirley Bassey. Alleen zij komt daarmee weg.”

Spelen in Circa Waves biedt hetzelfde privilege als in de huid kruipen van 007: vrouwen komen op de Liverpudlians af alsof er een chick-magnet in hun strakke broekjes zit. De achttienjarige welpjes staan steevast vooraan bij hun shows. Het heeft er alle schijn van dat deze vier jonge honden de droom leven. Ze dronken laatst ook al champagne met het in de UK legendarische The Libertines. “Vooral in Engeland is dat zó’n belangrijke band. Zeker in hun hoogtijdagen hebben ze bij veel mensen de ogen voor nieuwe muziek geopend. Het is dus wel gek om ze dan backstage op festivals te ontmoeten en gewoon even een praatje met ze te maken.”

Sam verbaast zich soms over het leven waarin hij en zijn bandmaatjes zijn beland. Sinds de release van debuutalbum Young Chasers in maart werd alles alleen maar hectischer. “Dit leven is soms best surrealistisch. We kunnen non-stop de gekste dingen doen. Dus mensen die denken dat wij een droomleven hebben: dat klopt. Het is ongeveer wat ik me ervan voorstelde toen ik jong was. Je ziet veel steden, krijgt ladingen drank in je handen gedrukt en ontmoet toffe mensen. Ik had bijvoorbeeld een keer de kans om Mos Def te ontmoeten. Ik ben groot fan van hem en hij stond tijdens een festival een paar meter verderop. Ik had alleen niet de ballen om hoi te zeggen, helaas.”Hyperenergiek
In hun eigen festival-minidocumentaire 4 Festivals / 4 Countries / 4 Days zien we dat de jongens zich niet bovenmatig inspannen om nieuwe avonturen te creëren. Na de zoveelste hyperenergieke show is bier drinken de voornaamste backstage-bezigheid. Zoals na het optreden op het Friese Welcome to The Village, te zien in aflevering twee van de vierdelige docu. “Daar kun je zien dat we voor en na een show niet veel werk verzetten. Zo herinner ik me van dat festival vooral dat we heel vroeg begonnen met drinken. Er gingen een paar flessen whisky doorheen en ik voelde me daar wel een beetje raar door, maar dat is oké.”

In de docu zien we de heren, zoals het goede Britten betaamt, ook keurig een paar sloten bier wegzuipen. Dat spul is op festivals nu eenmaal in grote hoeveelheden voorhanden. “En de beste manier om met die verleiding om te gaan, is door beter te worden in bier drinken. Dat is een betere aanpak dan alcohol vermijden. Inmiddels zijn we dus vrij getrainde bierdrinkers.”

Allemaal wel zo rock & roll dus, die mentaliteit van deze jongens. Verbaast ons ook niks, want eigenlijk is Circa Waves niets meer dan een typisch old school gitaarbandje. “Onze muziek is vrij simplistisch. Toen we aan Young Chasers werkten, probeerden we het vooral ‘stripped-back’ te houden. We houden er niet van om dingen gecompliceerder te maken dan ze zijn. Veel bands van nu maken er een ‘overblown fucking thing’ van, met zestig backingtracks, tien gitaren en vier vocalen door elkaar.”

Volgens Sam zijn er tegenwoordig te veel bands die live terugvallen op backing tracks. “Het is heel eenvoudig om een show super glad en gepolijst te laten klinken, maar dat is niet echt. Dan denkt het publiek dat zo’n band live geweldig is, terwijl ze eigenlijk gewoon afhankelijk zijn van backing tracks. Dat is best een cynische houding, maar sommige bands interesseert het blijkbaar niet of ze hun fans voor de gek houden.”

Volgens Sam heeft gitaarmuziek in de afgelopen jaren flink geleden, maar hij denk dat het zowaar allemaal beter wordt. “Gelukkig heb je nu weer bands als Wolf Alice, die gewoon echt als een fucking band klinken. Dat is een tijdje weggeweest. Op een zeker moment klonk bijna alles te gepolijst en mooi. Dat doen wij verdomme niet. Wij willen gewoon klinken als een band die in een oud hok liedjes speelt.”

LIVEDATA 28/10 Doornroosje, Nijmegen 29/10 Effenaar, Eindhoven 30/10 London Calling, Amsterdam 31/10 Vera, Groningen

Klinkt als: springerige Britrock voor zweterige pubs

Het november-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

Sticky Fingers

‘This town is turning in a ghost town, all the clubs are closing down’, zongen The Specials in 1981. Ghost Town was een protest tegen de sterk stijgende werkeloosheid, de afbraak van oude wijken en het geweld op straat in Londen, het gevolg van het rechtse bewind van Margareth Thatcher. Wat er toen in Londen gebeurde, is nu aan de hand in Sydney waar het stadsbestuur alcohol misbruik onder jongeren wil tegengaan door kroegen te verbieden na half ‘s twee nachts nog mensen toe te laten en de regel dat alle kroegen om drie uur moeten sluiten. Een vrij rampzalig beleid natuurlijk wat absoluut niet zal werken en wat van Sydney een dooie stad zal maken. Tijd dus voor protest. Sticky Fingers laat zich horen door het klassieke Ghost town te coveren. De cover is enerzijds een eerbetoon aan de beste band van de Britse ska-scene van de jaren tachtig en tegelijk een eigentijds protest tegen de zedenmeesters van Sydney.

The Bohicas

The Bohicas = Snerpende gitaarsolo’s, puntige rock en catchy hooks. Na twee succesvolle optredens op London Calling die zowel de Kleine en later ook de Grote Zaal veranderden in een stampende zwetende massa is het nu tijd voor een eigen show in de Kleine Zaal.

De nieuwe belofte van platenlabel Domino heeft net het debuutalbum The Making Of uitgebracht en gaat hiermee op tour door Europa. De jongens uit Essex zijn klaar met “those fucking slow jams” en dat is duidelijk te horen aan hun singles als Swarm en Where You At.

LIVEDATA 27/10 Paradiso, Amsterdam 28/10 Simplon, Groningen

The Brahms

Met Homerun bewijst The Brahms dat de band geen one-hit-wonder is en ook geen two-hit-wonder, maar eerder een hitmachine of in ieder geval een echte band waar we voorlopig nog niet van af zijn. En gelukkig maar. De Hollandse jongens speelden zich in de kijker met She Moves, breidden hun doelgroep rigoureus uit met de potentiële Nederpop klassieker Golden en neemt nu de laatste twijfel weg met Homerun. En weet je wat nou het leukste is? Live is The Brahms minstens zo goed als op plaat met hun trefzekere zang, sprankelende gitaren en songs die beklijven. Kortom laat maar doorkomen dat album, die prominente plek op Noorderslag en hits vier, vijf en zes.

DMA’S

Elke ochtend om 8 uur een vette clip! Hier hebben we de DMA’S met Lay Down. De single draait al een tijdje mee in onze playlist en hier hebben we ook de video voor je.

LIVEDATA 31/10 Botanique, Brussels 01/11 VERA, Groningen 11/11 TivoliVredenburg, Utrecht 12/11 Melkweg, Amsterdam

vangoffey

Trials Of Modern Man van vangoffey klinkt te goed en te zelfverzekerd om van een debutant te kunnen zijn. En ja hoor, wat blijkt? Het is een solo-single van Danny Goffey, jarenlang de rechterhand van Gas Coombes in Supergrass. Sinds het uiteenvallen van Supergrass heeft Goffey o.a. gedrumd in Babyshambles en Coombes geholpen met sommige van diens solo-activiteiten. Van het bouwen aan een eigen loopbaan wilde het maar niet komen. Tot nu dus.

Stationschef 179: Esther Ouwehand

SC179-site_EstherouwehandEn daar gaat weer een vooroordeel! Wij maar denken dat leden van de Partij voor de Dieren van die lieve, veganistische wereldverbeteraars zijn zonder een greintje agressie in het blakende lijf. Mooi niet dus. Afgaande op de favoriete muziek van Esther Ouwehand, lid van de Tweede Kamer voor de Partij van de Dieren en onze nieuwe Stationschef moeten we ons beeld direct bijstellen.

Dat Esther heel erg van muziek houdt hoeft niemand te verbazen, wie doet dat niet? Maar dat ze van herrie houdt komt toch wel als een verrassing. Je hoeft Raised Fist en Refused niet te kennen om te weten dat het er bij hen heavy aan toe gaat. Esther is meer nog dan een liefhebber, ze is een freak! Dat mag je afleiden uit (voor ons) onbekende grootheden die in haar top 25 staan. Wie kent Herder? Totem Skin, iemand? Geef toe zo’n smaak en zoveel kennis had je niet achter haar gezocht. Toch?

Wil je natuurbeschermer, dierenliefhebber, politica en rockchick Esther Ouwehand nog beter leren kennen, luister dan naar Bazz op de Buzz voor een lekker lang interview met onze nieuwe Stationschef en dus ook nog eens een flinke dot heerlijke herrie. Zaterdag tussen 19:00 en 21:00 uur of in de herhaling op donderdag vanaf 22:00 uur.

De top 25 van  Esther Ouwehand.
1. Lifer – Down
2. King Of The Road – Fu Manchu
3. Carvel – John Frusciante
4. Pathfinder – Touché Amoré
5. Gods – Herder
6. Pretext – Raised Fist
7. Some Of My Best Friends Are Meateaters – Antillectual
8. Angstvrees – Fluisteraars
9. Green Valley – Puscifer
10. Florent – Raketkanon
11. I’m on a high – Millionaire
12. The shape of punk to come – Refused
13. Way through woven branches – Isis
14. Revolve – Melvins
15. 50 Million Year Trip (Downside Up) – Kyuss
16. Ark M – Monomyth
17. Leathers – Deftones
18. Atrophy Of The Heart – Totem Skin
19. School – Nirvana
20. Right Now – Paceshifters
21. Gooi jezelf weg – Fresku
22. Heart Of a Traitor – John Coffey
23. Vind Ons – Boef en de Gelogeerde Aap
24. Treat Me Like Your Mother – The Dead Weather
25. Head – Mark Lanegan

Blossoms

Na Londen, maar voor Liverpool is Manchester de belangrijkste provider van toprock en monsterpop. We noemen namen: The Smiths, Oasis, Joy Division. En vele vele anderen. Of Blossoms ooit het niveau van hun befaamde stadgenoten kan bereiken, zal de toekomst uitwijzen, maar de genen zijn goed en het begin is veelbelovend. De eerste drie singles van de band rond zanger Tom Ogden waren inregelnummers, bedoeld om de studio uit te testen en het publiek voor te bereiden op het echte offensief. Dat begon een paar maanden geleden met de uitstekende Blown Rose EP en nu is er Charlemagne, een dansbare meezinger met sporen van klassieke Britpop en Bowie-era glamrock. Blossoms begint binnenkort aan een vrijwel uitverkochte tour langs de grote zalen van Engeland. Nederlandse festivals doen er goed aan om nu alvast even met Manchester te bellen.

IJsbreker: Beach House

En toen waren er twee! Twee albums binnen even zovele maanden van een duo waarvan je heel veel kunt zeggen, maar niet dat ze hyperactief zijn. De totale oogst van elf jaar Beach House is zes albums, dat is inclusief de twee nieuwe. Vanwaar die plotselinge productie? Omdat het kon, er waren songs, er was een studio en er was een wet om te breken, de ongeschreven wet in de muziekindustrie dat er een periode van minimaal een jaar tussen twee albums moet zitten. Labels hebben minimaal een jaar nodig om een album te exploiteren. Die regel heeft Beach House dus aan hun spreekwoordelijke laars gelapt. Wie de band volgt zal niet heel erg verbaasd zijn, Victoria Legrand en Alex Scally hebben zich nooit veel aangetrokken van conventies, muzikaal noch zakelijk. Die indie-attitude heeft de band geen windeieren gelegd. Beach House torrent hoog boven het overbevolkte dreampopveld uit en heeft met songs als Norway en Myth en het recente Sparks mijlpalen en ijkpunten van het genre afgeleverd. Een andere wet uit de muziekindustrie is dat de media zich concentreren op de meest recente release, in geval van Dream House zou dat het gloednieuwe Thank You Lucky Stars album moeten zijn. Prima plaat hoor daar niet van, maar wij zijn nog niet klaar met het de vorige, Depression Cherry. Op dat album staat namelijk een nummer waar we helemaal weg van zijn, een melodieus meesterwerkje dat zich kan meten met genoemde hits. Space Song is dus geen single, zal het waarschijnlijk ook wel niet worden nu er nog een nieuwer album is, maar wij vinden dat het nummer een plek verdient in ons collectieve bewustzijn, vandaar dat we Space Song van Dream House hebben opgewaardeerd tot IJsbreker. Dat is tegen de regels, maar daar is Beach House zelf mee begonnen!

Interview: Holy Holy

In thuisland Australië en omstreken zijn ze al uitgetourd met hun debuutalbum When the Storms Would Come. Nu komt het album bij ons uit – 6 november – en komen de heren van Holy Holy ons verblijden met hun muzikale aanwezigheid op onder andere Let’s Get Lost en London Calling.

Tekst Martje Schoemaker

Toch zijn het geen onbekenden in Europa, zo heeft zanger Timothy Carroll ouder die uit Dublin komen, heeft hij zelf in Frankrijk en Engeland gewerkt en werd toen ook nog eens verliefd op een Zweedse, waardoor hij al acht jaar heen en weer aan het vliegen is. Gitarist Oscar Dawson is Brits en heeft een tijd in Berlijn gewoond en gewerkt. Hun muziek is de perfecte samensmelting van hun Australische en Europese muzikale ervaringen. De demo’s die voor dit album hebben gemaakt, zijn dan ook in Stockholm opgenomen, toen ze allebei in Europa aan het werk waren.

Frontman Timothy heeft er weinig moeite mee dat het album alweer voor het eerst uitkomt, maar nu in Europa “Ik heb nooit eerder een album overzees uitgebracht, dus ik weet eigenlijk niet hoe het anders zou moeten” zegt hij lachend. “Eigenlijk is dit wel logisch en prettig, dat we het album eerst hier uitbrachten en konden touren. Australië is zo groot, we zijn in plaatsen geweest, waar ik nog nooit geweest was.”

Het lijkt wel of er iets in het water zit in Australië, met al het muzikale talent wat er vandaan komt. “We hebben het geluk gehad met een aantal zeer geweldige bands te mogen touren, zoals Boy & Bear, waardoor we zelfs al in het Sydney Opera House hebben gespeeld.” Timothy Carroll is ook vol van Preatures, een band die volgens hem als Blondie meets Fleetwood Mac klinkt. “We hebben een landelijk publiek radiostation, Triple-J, die de Australische muziek heel erg ondersteunen en op weg proberen te helpen. Daardoor worden er heel veel mogelijkheden voor jonge artiesten gecreëerd om te spelen. Of weet je… misschien is het wel gewoon onze cultuur, eentje van uitgaan. In de grote steden zijn er zoveel plekken waar je goed uit kunt gaan en live muziek kunt zien en horen.”

Dat doen ze nog steeds graag, naar bandjes kijken. Afgelopen mei waren ze ook al op London Calling, in de Tolhuistuin, waar ze niet alleen een geweldig optreden hadden, maar vooral ook van andere optredens hebben genoten. Ook deze editie hoopt Timothy weer in het publiek te kunnen staan. When the Storms Would Come moet hier nog uitkomen, maar ze hebben al een aantal nieuwe liedjes geschreven voor een volgend album. “Geen idee alleen wanneer we verder kunnen schrijven, het is zo druk. Naast Holy Holy hebben we allemaal nog andere projecten lopen. Zo werk ik zelf bij een muziekfestival in Tasmanië, wat in maart plaatsvindt en daar gaat best veel tijd inzitten. En Oscar is producer en speelt nog in een paar andere bandjes.” De heren moeten echt tijd naast Holy Holy maken om met elkaar nieuw materiaal te kunnen schrijven, maar gelukkig komen ze eerst naar ons toe met hun debuutalbum onder de arm.

LIVEDATA 24/10 Let’s Get Lost, Zwolle 29/10 Ekko, Utrecht 30/10 London Calling, Paradiso