Downtown van Majical Cloudz is wat onze Engelstalige vrienden een slow burner noemen, een nummer dat even moet sudderen voordat het de juiste snaar raakt. De pracht en kracht van de gedragen track zit hem in de opbouw. Zo’n 4 minuten neemt Devon Welsh de tijd om kond te doen van zijn liefde, daarna twijfelt niemand meer aan zijn woorden. Majical Cloudz is een duo bestaande uit twee niet geheel gelijke helften, als zanger/componist domineert Devon Welsh, maar zonder de melodieuze en instrumentale bijdragen van Matthew Otto zou hij zijn boodschap niet half zo overtuigend kunnen brengen. Downtown is terug te vinden op album numero tres van de Canadezen, Are You Alone.
Category: Nieuwe Muziek
Needs
Sex, Clips & Rock ‘n Roll elke ochtend om acht uur, de werktitel zegt het al. Gitaarwerk en pikante video’s om de nieuwe dag energierijk en geïnspireerd te beginnen. We hebben er weer eentje gevonden. De clip bij het nummer “Walk, Cycle, Or Take Transit Like Jehu” van de band NEEDS!
Wat vind je van de clip?
Max Meser
Aan acts die zich laten inspireren door de roemruchtige sixties (en early seventies) geen gebrek momenteel. In Nederland kunnen we zelfs spreken van een trend dankzij Pauw, Jacco Gardner, Yorick van Noorden en niet te vergeten de drukke afdeling garagerock. Enter Max Weser, ook een sixties revivalist, ten minste als Weak For Love representatief is voor zijn kunst en kunnen. Daar gaan we eigenlijk wel vanuit, kijk maar naar zijn haar, een Beatles kapsel anno 1966. Helaas komen veel retronauten niet verder dan eervolle pastiches, een herschikking van clichés. Ook Meser toont zich fan en connaisseur, maar lijkt minder geïntimideerd door zijn helden en bereid tot stijlbreuk als dat nodig is. Dat is verstandig, want zo biedt hij een alternatief en daar kom je verder mee dan met een ode, hoe oprecht ook bedoeld. Meer muziek graag Max en liefst morgen.
Kiko Bun
Winter is coming. Maar nu nog niet! Dankzij de stralende klanken van Kiko Bun krijgen we nog even afstel van executie. Sometimes is klassieke reggae, geen ska en geen roots reggae, maar rocksteady een variant tussen die stijlen in. Voor de kenners: Studio One is waar Kiko de mosterd vandaan haalt. De zanger komt niet van Jamaica, hij is half Panamees en half Italiaans, maar groot gegroeid in South Londen, wat zeg maar een dependance is van Kingston. Geen toeval dus dat Sometimes zo authentiek klinkt. Evenmin is het toeval dat Mister Bun onder contract staat bij Island Records, het label van Bob Marley en nog veel meer klassieke reggaeartiesten. Een album is er nog niet, wel vier uitstekende singles plus voor wie wat verder zoekt een aantal fijne mixtapes van de hand van Kiko Bun.
Stationschef 178: The Vaccines!
The Vaccines bestaan vijf jaar! De band viert dit eerste lustrum door te doen wat ze het liefst doen en het beste kunnen: spelen, spelen en nog eens spelen. Hotel, motel, Holiday Inn en weer uit. Op Noord-Korea en Antarctica na hebben Justin, Freddie, Árni en Pete zo’n beetje alle hoeken van de wereld gezien. Ondanks een tourschema waar menig muzikant onder zou bezwijken, hebben The Vaccines ook nog eens kans gezien om drie albums te produceren en genoeg hits voor een ‘Best Of’. Tekenen van langzamer aan doen zijn er niet, zoals onze Bazz onlangs constateerde toen hij Árni opzocht in de Melkweg, vlak voor het enige optreden van The Vaccines in ons land. Het complete interview van Bazz met Árni en hun favoriete plaatjes is te beluisteren zaterdag (17/10) tussen 19.00 en 21.00 uur of in de herhaling op donderdag (22/10) vanaf 22.00 uur.
From Justin:
Stormzy – Shut Up
Route 94 – My Love ft. Jess Glynne
iceage – The Lord’s Favourite
Kendrick Lamar – King Kunta
Dire Straits – Walk of Life
Julia Holter – Sea Calls Me Home
Tame Impala – Eventually
Nancy Sinatra – Call Me
Skrillex & Diplo ft. Jack Ü – Where Are Ü Now (with Justin Bieber)
Natalie Prass – Violently
John Martyn – Sweet Little Mystery
the Beatles – And Your Bird Can Sing
From Arni:
Kate Bush – Running Up That Hill
The Slits – I Heard It Through The Grapevine
David Essex – Rock On
Boz Scaggs – Low down
Delta 5 – Mind Your Own Business
Units – High Pressure Days
Clap! Clap! – Kuj Yato
Cymande – Zion I
Brigitte Bardot – Contact
Burundi Black – Burundi Black
Gino Soccio – Dancer
ESG – Dance
Casino Music – Viol Af 015
Black Joe Lewis – Booty City
Splashh
Met een Italiaan, een Nieuw Zeelander, een Brit een een paar Australiërs in de gelederen is Splashh een muzikale mini-versie van de Verenigde naties. Verschil is wel dat de mannen van Splashh het doorgaans met elkaar eens zijn. Over de te volgen richting bijvoorbeeld. Splashh beoefent een genre dat het midden houdt tussen shoegaze en dreamrock. Het grootste verschil tussen de nieuwe en de doorbraaksingle is dat Pure Blue voller en epischer is dan All I Wanna Do. Ook is balans tussen gitaren en synthesizers iets opgeschoven richten de laatste. Stel je een mash-up voor van The Jesus & Mary Chain en Donna Summer en je hebt het begin van een idee. Pure Blue is het eerste nieuwe Splashh nummer in ruim twee jaar. Een album staat in de steigers, maar zal niet vandaag of morgen verschijnen.
IJsbreker: Taymir!
Het zal je maar overkomen. Je brengt een eerste single uit en je wordt meteen op het schild gehesen als top dit, beste dat, sterkste sinds. Alsof na jaren duisternis eindelijk de zon doorbreekt, zo laaiend werd Taymir twee jaar geleden onthaald. Aanleiding voor alle pluimen was de debuutsingle, Aaaaah. Hollandse Arctic Monkeys, Nederlandse Strokes, alsof we zelf en zeker in Den Haag geen lange traditie kennen van rockbands die bulken van talent, ambitie en tomeloze energie. Dat zijn namelijk de ingrediënten van het succes van Taymir en niet dat hun sound doet denken aan…. Het succes van Aaaaah was zo groot dat alles wat daarna volgde eigenlijk alleen maar kon tegenvallen. En dat deed het ook, commercieel dan, artistiek heeft Taymir weinig steken laten vallen. De eerste klap die de band uitdeelde met Aaaah bleek waarde te hebben tot ver over onze landsgrenzen. Taymir heeft zich de afgelopen twee jaar drie slagen in de rondte getoerd, van Hilversum tot Hollywood, van Haarlem tot Hamburg. Taymir is logischer wijze sterker dan ooit uit de strijd gekomen. De dilettanten van toen zijn de veteranen van nu. Daarom hoeft het niet te verbazen dat de nieuwe single van Taymir, Sometime niet gewoon goed, maar geweldig is. Superieure powerpop met een drive die The Strokes ergens onderweg verloren zijn en een gitaarriff waar Alex Turner zijn familie voor zou gijzelen. Er is dan helemaal niets te zeuren? Jawel, met maar één optreden dit jaar In Nederland komen we er wel heel bekaaid af. Maar als Bas, Quinten, Mikkie en Isai beloven volgende jaar uitgebreid langs onze clubs te toeren zullen we dat door de vingers zien.
Interview: Mercury Rev
Met The Light In You ontwaakt Mercury Rev uit een winterslaap van maar liefst zeven jaar. “Wij wonen in de bergen. De tijd loopt daar anders. Zeven jaar voelt voor ons niet zo lang als voor de muziekindustrie”, verklaren zanger Jonathan Donahue en gitarist Grasshopper.
Tekst Mania | Ruben Eg
Jullie wonen in Catskill Mountains?
Grasshopper: “Ongeveer anderhalf uur rijden van New York. Alles gaat daar in zijn eigen tempo.”
Donahue: “Ik woon boven op een berg en Grasshopper in de vallei. Door het plattelandsleven hebben we niet het gevoel dat we ons moeten haasten. We hadden graag drie jaar geleden iets uitgebracht. Maar kennelijk waren de songs toen nog niet waar ze moesten zijn.”
Hoe nauw werken jullie samen?
Grasshopper: “We schrijven apart. Soms slechts kleine fragmenten, die we opnemen op cassettes en met elkaar uitwisselen. We vullen de fragmenten van de ander aan, helpen met schrijven en vice versa. Vanuit daar bouwen we verder, voegen instrumenten toe, plaatsen er dingen bij, halen dingen weg tot het genoeg vorm heeft en we horen dat het nummer groeit.”
The Light In You is het eerste Mercury Rev-album zonder Dave Fridmann?
Grasshopper: “Dave woont in dezelfde staat, maar wel op zes uur afstand. Hij had het heel druk met andere bands, en mijn vrouw was zwanger geworden. Dat heen en weer gereis zagen we enerzijds niet zo zitten, en anderzijds bleek het erg lastig onze schema’s op elkaar af te stellen. Dus ben ik maar gewoon met Jonathan begonnen. En dat verliep eigenlijk heel goed.”
Donahue: “Dave blijft bandlid. Maar het liep bij dit album gewoon zo. We zijn gewoon begonnen. En het ging erg natuurlijk.”
Heeft het album een thema?
Donahue: “Er zit wel een soort sprookjesachtig, kinderlijk verhaal in van een onzekere duisternis naar een plek van verlossing en licht. Ik denk dat dit eigenlijk wel in al onze muziek zit. Zo’n sprookje voor kinderen begint, je bent onzeker, verwilderd, overweldigd en bang. ‘Hé, ik ben in een bos en ik heb geen idee wat er aan de hand is.’ Halverwege beland je op een pad dat je nog niet gezien had, en word je uit dat bos geleid. Central Park East is het hele album in een een notendop. Een jongeman of tiener die door een gigantisch psychedelisch park loopt. Hij beseft hoe klein hij is in dat enorme ding en probeert er iets van te begrijpen.”
Gebaseerd op een fictief park, of Central Park in New York?
Donahue: “Central Park. Dat heeft een metaforische magie. Inspirerend. Het is grootser dan de mensen erin.”
Grasshopper: “Het is er altijd magisch, omdat het een kleine oasis in het midden van een van de grootste steden in de wereld is. Je voelt je er even in het platteland, op het gras, in de dierentuin. Een beetje surrealistische plek. Als je je omdraait zie je een wolkenkrabber op de achtergrond. En soms zie je helemaal geen gebouwen, terwijl je midden in de stad zit. Het heeft die mystiek en allure. Terwijl het ooit een moeras was.”
Bully
Bully is geen onbekende meer voor het Pinguin-volk. De band onder charmante aanvoering van Alicia Bognanno debuteerde eerder dit jaar met een album dat het publiek in twee kampen verdeelde. Haters en fans. De haters vinden dat Bully te dicht tegen 90’s voorbeelden als PJ en Alanis aan schuurt, anders gezegd ze vinden Bully te boos. Wij zeggen de naam is goed gekozen en de songs vormen een nuttig alternatief voor al die vage verleidsters die het van hun looks en niet van hun hart en ziel moeten hebben. Too Tough, de opvolger van Trying staat gewoon op dat uitstekende eerste album van Bully uit Nashville, Tennessee.
Shopping
Sex, Clips & Rock ‘n Roll elke ochtend om acht uur, de werktitel zegt het al. Gitaarwerk en pikante video’s om de nieuwe dag energierijk en geïnspireerd te beginnen. We hebben er weer eentje gevonden. De clip bij het nummer Straight Lines van de Londense band Shopping. Afkomstig van het nieuwe album Why Choose dat uitkomt via het hippe label Fat Cat.
Wat vind je van de clip?