Category: Nieuwe Muziek

IJsbreker: Blossoms!

In de categorie bands met on-google-bare namen gooit Blossoms hoge ogen. Niet alleen was er ooit een damestrio dat Blossoms heette, er is ook een actieve Chinese datingsite van die naam, diverse lesmethodes en yogacursussen en uiteraard onnoembaar veel bloemisten die blossom wel een toepasselijke naam vinden voor hun nering. Onze voorspelling is als je over een jaar weer Blossoms gaat googelen je meteen terechtkomt bij de gelijknamige band uit ‘greater’ Manchester. Blossoms is zo Brits als een bolhoed. Het vijftal maakt gitaarmuziek zoals bedacht door the Beatles en in de loop der decennia verder ontwikkeld door acts als Bowie, Bunnymen, Smiths, Oasis, Stone Roses etc. Het doel is volgens zanger Tom Ogden om een band te worden als Arctic Monkeys, ‘die klinken als Arctic Monkeys en niemand anders’. Dat doel is al in zicht. Charlemagne is de derde track van Blossoms, die we draaien, en de beste. We begonnen begin dit jaar met het in eigen beheer uitgebrachte Cut Me And I’ll Bleed. In augustus gingen we vol voor Blown Rose, het titelnummer van een EP, die verscheen onder de vlag van Virgin records. Nu zetten we alle ballen op Charlemagne, het titelnummer van de jongste EP van de Mancunians. Blossoms begint volgende week aan een eerste tour door Engeland. Een deel van de shows is al uitverkocht. In januari onderbreken ze hun Britse zegetocht even voor een showcase op Eurosonic. Ga dat zien als je kan, want dat Blossoms dat wordt wel wat.

Savages

Adore Life is de positieve, maar waarschijnlijk ironisch bedoelde titel van de tweede langspeler van Savages. Het Britse postpunkkwartet heeft het album opgenomen in de RAK studio’s in Londen met producer Johnny Hostile (met wie Savages zangeres Jehnny Beth ook het duo Johnny & Jenn runt). Zoals de eerste single van het nieuwe album laat horen, is Savages nog steeds een boze band. En een filosofische band, want de aankondiging van de albumrelease (22/1/16) gaat gepaard met een persbericht waarin de thema’s van de songs worden toegelicht. ‘Adore Life is about change and the power to change’. De albumrelease wordt gevolgd door een wereldtournee, die Savages op 16 maart in de Melkweg zal doen belanden.

Bloc Party

Elke ochtend om 8 uur een lekkere clip! The Love Within van Bloc Party als voorloper op het nieuwe album HYMNS welke 29 januari 2016 zal verschijnen.

LIVEDATUM 27/11 Paradiso, Amsterdam (uitverkocht) 02/12 Koninklijk Circus, Brussel (uitverkocht)

Gengahr

Het woord is potentie. Het Londense Gengahr heeft de potentie om uit te groeien tot een speler van belang. Het opvallendste aan Gengahr is de meerstemmige falsetzang, alsof er drie Bon Ivers in de band zitten!  Genghar maakt licht psychedelische luisterpop, de hoge zang en optimistische melodieën verhullen morbide teksten over heksen, geesten en bloedig tandvlees. De meeste songs van Gengahr laten zich niet in één keer kennen, maar als je tijd en aandacht investeert dan wacht je een rijke beloning. Het debuutalbum van Gengahr met Tired Eyes, She’s A Witch en oud IJsbreker Heroine is nu opnieuw uitgebracht in een de luxe editie met nog eens vijf extra tracks.

Purple

Elke ochtend om 8 uur een lekkere clip! Hier is Purple met Mini Van. Een trio met 1 plaat, genaamd (409) uit 2014 op de teller. Dit is de nieuwe single van een nog te verschijnen album…

Interview: Half Moon Run

Half Moon RunIn 2012 verscheen Dark Eyes, het debuutalbum van Half Moon Run. Een jaar later was de band een van de verrassende smaakmakers van Lowlands en het nummer Full Circle was in dat najaar dan ook een dikke hit. Afgelopen 23 oktober is de opvolger Sun Leads Me On verschenen.

Tekst Chris Dekker Foto Yani Clarke

Het Canadese Half Moon Run maakt mooie, op het eerste gezicht ongecompliceerde luisterliedjes, die vooral uitblinken door de meerstemmige zangpartijen. Het songmateriaal is echter afwisselend en gaat van hitgevoelige songs, via trippy muziekstukken naar gelaagde, intelligente nummers. Door het gebruik van wat traditionele instrumenten als de mandoline werd de band twee jaar terug meteen op één stapel met nu-folkbands als Mumford & Sons gegooid en ze tourden dan ook met dit gezelschap. Qua geluid en met hun zomers klinkende nummers passen de vier heren veel meer aan de zuidwestkust van de VS, dan Montreal, in het koude oosten van Canada, waar ze vandaan komen. Het is niet vreemd om te horen dat veel songs in LA werden geschreven. Zanger, gitarist Devon Portielje praatte ons bij over de afgelopen jaren.

Allereerst gefeliciteerd met het nieuwe album en het feit dat jullie show in Amsterdam uitverkocht is. Dat moet fijn voelen?
“Jazeker! We hebben onwijze zin om in Amsterdam te spelen. Nederland is een bijzonder publiek voor ons.”

Dat zeggen alle bands, dat willen we natuurlijk ook graag horen, maar is het ook echt zo?
“Haha! Ja! Ieder land is anders en het is leuk dat de culturele verschillen echt merkbaar zijn. Je merkt dat alle vooroordelen waar blijken te zijn als je in zoveel landen speelt. De Engelsen zijn beleefd, de Fransen wat ingetogen, maar als ze loskomen, dan komen ze ook goed los. En de Nederlanders? Die zijn direct en een stel mafkezen. We hebben altijd goeie shows bij jullie!”

Het duurde behoorlijk lang voordat het tweede album kwam. Wat is erin de tussentijd allemaal gebeurd?
“Na het tweede album hebben we veel en zeer intensief getourd en daarna moesten we echt bijkomen. We hadden echt even rust nodig met veel slaap en gezond eten. Daarna zijn we wel meteen aan de slag gegaan. Het klinkt misschien ongeloofwaardig, maar dit album is juist sneller tot stand gekomen dan de eerste. Voor Dark Eyes hebben we zeven maanden in de studio gezeten. We hebben veel opnieuw gedaan, omdat songs of sounds niet bevielen. Sun Leads Me On is bijna helemaal live opgenomen, zodat het meer een band-feel heeft.”

In hoeverre wijkt dit album nog meer af van de vorige?
“Doordat het zo snel en spontaan werd opgenomen, hoor je veel beter wie we als band zijn en het sluit meer aan op hoe we live klinken. Ik ben verder zeer te spreken over mijn teksten. Het is een beetje een rotwoord, maar ik denk dat we als geheel een stuk volwassener klinken.”

Obscure platen

Wat leren we van je als we je teksten beluisteren?
“Je leert mij wat beter kennen. De teksten zijn persoonlijk. Over hoe ik me voel of over wat ik op te biechten heb. Ik vind het soms moeilijk om me te uiten, maar in poëzie of in een song moet je opeens to the point komen. Het moet kort en krachtig en daarom voelt het soms als therapie. Niet dat ik dat nodig heb, maar wil niet iedereen zijn verhaal kwijt? Je leert dus iets over mij, over hoe ik denk, maar je hoort ook mijn mening over de wereld zoals ‘ie nu is.”

Jullie kozen voor Jim Abbiss, bekend van onder meer Adele en Arctic Monkeys, als producer. Wat was zijn rol?
“Ondanks de grote namen, waren we meer onder de indruk van wat meer obscure platen die hij heeft geproduceerd. Toen we hem voor het eerst aan de telefoon hadden, klikte het meteen. Hij was op zijn beurt meteen onder de indruk van onze demo’s, maar hij wist ook meteen wat vingers op zere plekken te leggen. Door wat simpele ideeën en toevoegingen van hem klopten songs opeens beter. We zagen hem als soort supervisor. Hij wist onze soms rare ideeën om te zetten tot bruikbare toevoegingen in de studio.”

Mumford & Sons brachten de banjo en mandoline terug in de pop, maar door het enorme succes van diezelfde band krijgen we soms rode vlekken in ons nek als we zo’n instrument horen. En zij zelf ook, getuige het nieuwe album. Zijn ze een zegen of de doodsteek geweest voor deze instrumenten?
“Wij maakten en maken de muziek die wij zelf mooi vinden. En daar zit toevallig een mandoline in. Of eigenlijk een viersnarige tenorgitaar uit ’29, maar die klinkt ongeveer zo, haha! Maar ik geloof niet dat wij een trend volgen. Wij houden ons aan onze smaak vast en ik ben alleen maar blij dat we de kans hadden met Mumford & Sons op te treden.”

Hoe ziet de nabije toekomst er uit voor jullie?
“We gaan eerst veel spelen, maar wel op een wat relaxtere manier dan de vorige keer. Ik denk dat we voor ons de juiste manier van schrijven en opnemen gevonden hebben, dus het plan is dat een volgend album minder lang zal duren. Onderweg schrijven vind ik heel lastig. Ik geneigd me veel aan te trekken van de omgeving as ik schrijf en daarom waren we voor dit album ook een paar weken naar LA gegaan. De zon en de sfeer daar hoor je duidelijk terug. Ik hoop dat we tussen het spelen door wat meer tijd hebben om in alle rust met nieuwe songs te komen en dan kan het opnemen weer heel snel gaan!”

LIVEDATUM 07/11 Paradiso Noord @ Tolhuistuin, Amsterdam (Uitverkocht)
Voorprogramma: The Franklin Electric

Hunny

Zoals meer bands begon Hunny als een solo-project. Jason Yarger, een singer-songwriter uit California zocht en vond muzikanten voor de opnamen van een EP, die dus onder zijn naam zou verschijnen. Al doende echter bleek de chemie tussen leider en begeleiders zo bijzonder dat het zonde zou zijn om na gedane zaken afscheid te nemen. Dus bleven de mannen, zes in totaal hangen. A band was born, en nog een beste band ook. Hunny is, om het formeel te zeggen een post-punk band met een hang naar retro, men is fan van The Clash maar ook van Prince. Die brede oriëntatie hoor je terug in Parking Lot, de nieuwe single van Hunny’s debuut EP,Pain/Ache/Lovin’.

jennylee

Elke ochtend om 8 uur een spannende clip! Jenny Lee Lindberg van Warpaint kondigt haar solo debuut album Right On aan onder de naam jennylee. Nog even wachten want het album verschijnt pas 11 december, maar hier hebben we al vast de song Never.

Dan Croll

Net als je denkt dat Dan Croll op zijn nieuwe single voor veilig gaat komt er een gitaarsolo die neigt naar avant-gardisme en de kans op airplay bij popstations aanmerkelijk verkleint. One Of Us is de eerste single van het tweede album van de bebrilde zanger uit Liverpool. De opvolger van Sweet Disarray heeft nog geen naam en geen releasedatum. Wel weten we dat Dan het album heeft opgenomen in de V.S. en dat hij in de voorbereidingen veel heeft geluisterd naar Tame Impala, Queen en Black Sabbath.