Elke ochtend om 9 uur een vette track! Hier de nieuwe single Heart Of The Matter van The Libertines. En wees er snel bij als je ze wil zien, want de eerste datum in Amsterdam is al uitverkocht.
LIVEDATA 01+02/03/2016 Paradiso, Amsterdam 04+05/03/2016 Ancienne Belgique, Brussel
Aan het plaatsen van Battles op onze playlist ging de nodige discussie vooraf. Battles maakt muziek die een kruising is tussen techno, jazz en art-rock, drie genres die vrij ver van ons bed staan. Maar toch, de nieuwe single van de New Yorkers, 13 jaar geleden opgericht door Ian Williams moet je een keer gehoord hebben. The Yabba begint als een science-fiction soundtrack loopt dan over in een Daft Punk riedel gevolgd door een tribale percussiepartij en een zware gitaarriff. En dan zitten we nog maar op een derde van de track. De intrigerende instrumental is het openingsnummer van het derde album van Battles. Het woord langverwacht is hier op zijn plaats, want het vorige album van Battles stamt uit 2011. Battles scoorde zijn eerste en nog steeds grootste succes met het nummer Atlas in 2007, een vrij conventionele compositie vergeleken bij het nieuwe werk. Battles anno 2015 is geen dance-act meer, maar een organische live-band van het intellectuele en eclectische soort. Meer Northsea Jazz dan Dance Valley zeg maar. En uitermate geschikt voor rockclubs zoals de Melkweg waar Battles op 2 november zal neerstrijken.
Over het hoe en wanneer zwijgen ze als het graf, maar ontkennen dat er ‘iets’ is gebeurd doen ze niet. Die “ze” zijn de drie leden van My Baby; Cato, Joost en Daniel. Over dat iets kunnen we alleen maar speculeren, maar we denken dat er een vreemdeling in het spel was en dat een en ander zich heeft afgespeeld op een nachtelijk uur in een drassige polder op een duister kruispunt. Wat zeker is dat drie mensen, die we kenden als leuke en lieve muzikanten nu bezeten lijken door de duvel. Een My Baby concert (ze spelen vaker dan menselijk mogelijk is) doet nog het meest denken aan een seance, geleid door The Witch Queen Of New Orleans met Baron Samedi op drums en Papa Legba op leadgitaar. Nieuw-Zeeland, het land van herkomst van Daniel was het eerste land dat in de ban kwam van My Baby. Inmiddels is ook Nederland behekst en is het een kwestie van tijd voordat het trio Engeland op de kerfstok kan bijschrijven.
Deze week was My Baby in Hamburg. Onder het mom van een paar shows op het Reeperbahn festival plantte het trio daar het zaad van het kwaad met de intentie om later tot oogsten over te gaan. Toevallig of niet, onze Bazz was ook in Hamburg. Na enig aandringen bleek hij bereid zijn stoute schoenen aan te trekken. Gewapend met een crucifix en een zakvol knoflook klopte hij op de deur van de tot voodoo-tempel omgebouwde kleedkamer van het duivelse trio. Wat er toen gebeurde hoor je zaterdagavond om 19.00 uur en – deo volente – in de herhaling aanstaande donderdag tussen tien en middernacht.
Dit zijn 25 magische muzikale momenten volgens Cato van Dijck van My Baby!
In Holland staat een garage. Bombshell is een van de vuigst klinkende tracks ooit in een Nederlandse studio opgenomen. Een rafelig orgelintro introduceert een gecontroleerde rockexplosie, die bezeten lijkt door de geest van Louie Louie, je weet wel de hoofdpersoon van de gelijknamige song van The Kingsmen. Bombshell is afkomstig van een nieuw album van een band die ooit begon als hobbyproject van een aantal muzikanten met een Excelsior connectie. De lol spat er nog steeds vanaf, maar Beans & Fatback anno 2015 is serieus goed. Het derde album van Beans & Fatback heet Heronie Lovestruck en is verslavend. Je bent dus gewaarschuwd.
Voor een gesettelde artiest is drie jaar peanuts, voor een beginnende band is drie jaar echter een eeuwigheid. Het was dan ook niet de bedoeling dat er zo’n zesendertig maanden zouden zitten tussen de release van Oshin, het debuutalbum van Diiv en de opvolger, Is The Is Are. ‘Tussen droom en werkelijkheid staan wetten in de weg en praktische bezwaren’ zong de dichter. In geval van Cole Smith, zakelijk en creatief leider van Diiv waren het een drugsverslaving, een nieuwe liefde en een van racisme beschuldigde bassist die zijn plannen dwarsboomden. Van uitstel is gelukkig geen afstel gekomen, zodat we in oktober alsnog de release gaan meemaken van de nieuwe muzikale avonturen van Cole Smith en zijn vazallen. De druk op Diiv is groot. Cole Smith wordt geniale eigenschappen toegedicht en een toekomst, die zowel artistiek als commercieel rooskleurig zal zijn. Hopelijk heeft hij sterkere schouders dan zijn held Kurt C, alhoewel je daar met zijn ‘belangstelling’ voor illegale roesmiddelen de nodige vraagtekens bij mag plaatsen. Maar dat is speculeren. Als we ons tot de feiten beperken, zien we uitstekende nieuwe single, een volle concertagenda en een langverwacht nieuw album. 2016 wordt het jaar van Diiv. Tenzij…
Misschien moeten we concluderen uit het feit dat Dave Gahan met nieuw solowerk komt dat het niet zo wil vlotten met een nieuw Depeche Mode album. Dat is jammer, maar niet onoverkomelijk als Dave solo uitstapjes blijft maken zoals zijn nieuwe single met Soulsavers. All Of This And Nothing klinkt als een herontdekt juweel uit het songbook van The Verve en is met zijn organische productie mijlenver verwijderd van de machinale synthipop waarmee Depeche Mode furore maakte. Soulsavers is niet de band van Dave Gahan, eerder andersom. Soulsavers is een project van een stel Engelse producers, die eerder o.a. Mark Lanegan, Jason Pierce van Spiritualized en Mike Patton van Faith No More als zanger wisten te strikken. Gahan was voor het eerst te horen op het Broken album van Soulsavers uit 2009. Hij was de enige zanger op The Light And The Dead Sea uit 2012, een rol die hij herhaalt op Angels & Ghosts dat we eind oktober mogen verwachten.
Elke ochtend om 9 uur een fijne video! Vandaag hebben we gekozen voor Life Like This van Kurt Vile. Vandaag komt zijn nieuwe plaat b’lieve I’m goin down uit en dat is een heerlijk fris album! Weer net even anders, meer upbeat en veel meer piano. Een mooie Southern feel en die heerlijke Americana groove, met een eigenzinnige pop schwung. Nummers die lekker lang mogen duren en de onmiskenbare hartstochtelijke teksten van Kurt Vile geven je weer nieuwe inzichten.
LIVEDATA 31/10 London Calling @ Paradiso, Amsterdam 01/11 Ancienne Belgique, Brussel
RAC aka remix artist collective is een eenmansbedrijf uit Portland, Oregon. Andre Anjos, Portugees van geboorte is de baas en enig werknemer. Zijn muzikale opvoeding kreeg hij grotendeels via videogames. Hij is niet de enige. Zoals de naam RAC al aangeeft was het als remixer, bewerker van songs van anderen dat Andre in eerste instantie naam maakte. Mixen doet hij nog steeds voor de money, maar sinds vorig jaar produceert hij ook ‘original material’, vaak in samenwerking met vocalisten. Zoals in geval van Back Of The Car de nog niet erg bekende Nate Hendricks. Back Of The Car is indie met een beat en veul synthesizers, maar met genoeg gitaren om boeiend te blijven. Over boeiend gesproken, check de clip hier onder.
Elke ochtend om 9 uur een fijne clip! De band uit Wellington kan als geen ander een sterk gearrangeerde pop song produceren zonder zichzelf daarbij al te serieus te nemen. The Phoenix Foundation maakt zonnige prog-rock waarbij de schitterende gitaarmelodietjes, trippy synths en afro-kraut ritmes een humoristische kijk op het leven begeleiden. Beluister hieronder de titeltrack van het album.
LIVEDATA 05/11 Witloof Bar @ Botanique, Sint Joost Ten Node
06/11 Sugarfactory, Amsterdam
Het zijn momenteel prachtige weken voor muziekrecensenten die zich met de stevige releases bezighouden. Tussen opwindende albums van grote internationale namen als Iron Maiden, Motörhead of Slayer, ligt er ook zomaar een schijfje van Black-Bone op de deurmat. Het driekoppige rockmonster uit Brabant heeft de oh zo belangrijke opvolger van het uitstekend ontvangen debuutalbum Back To Mayhem opgenomen en staat nu te popelen om met Blessing In Disguise de wereld te veroveren… Voordat het zover is zullen echter eerst de Nederlandse en een groot deel van Europese podia er aan moeten geloven. Zanger/gitarist Steef van den Bogaard kan zijn enthousiasme rondom deze release maar nauwelijks bedwingen wanneer Pinguin Radio hem eerder deze week aan de lijn heeft.
Tekst Jeroen Bakker
“Het is een geweldig feest geworden vrijdag 18 september in de Effenaar samen met onze vrienden van Black Bottle Riot”, aldus Van Den Bogaard die met zijn collega’s Sven en Jules, respectievelijk bassist en drummer, een thuiswedstrijd speelt. Het drietal is afkomstig uit Eindhoven, de stad die al vaker veel opwinding deed veroorzaken bij iedereen die bruut rockgeweld een warm hart toedraagt.
“We hebben alle nieuwe nummers van Blessing In Disguise al gespeeld tijdens een try-out in Enschede. Er zijn moeilijke beslissingen genomen bij het opstellen van de setlist. Je zou ze het liefste allemaal willen spelen maar we gaan er geen avondvullend programma van maken. Kort maar heel erg krachtig moet het zijn.” Het is Black-Bone in een notendop. Rechttoe, rechtaan en no-nonsense. Ze hebben al dik tweehonderd optredens achter de kiezen met slechts één EP en één volwaardig album op zak. De band heeft volgens Van den Bogaard veel geleerd in het nog betrekkelijk korte bestaan van de band. “Toen we indertijd uit de studio kwamen na de opnamen van ons eerste album stonden we drie weken later al op het podium en speelden er een integrale, dat wil zeggen: in zijn geheel en precies in dezelfde volgorde, uitvoering van. Nu nemen we eerst even de tijd om bijvoorbeeld alles na de try-out te evalueren en we hebben een clip gemaakt om de single te ondersteunen. We wilden toen alles veel te snel. Ik kan het me niet meer voorstellen waarom we dat zo deden”, lacht hij.
Het vele spelen heeft er toe geleid dat het trio elkaar heel erg goed aanvoelt in zowel studio als op het podium. “Wanneer we kritiek hebben op elkaar dan wordt dat ook geaccepteerd. We zijn een vriendenclub en dat komt goed uit als je, zoals ik nog wel eens heel lomp uit de hoek kan komen. Natuurlijk is er wel een en ander veranderd. Maar we genieten van iedere minuut dat we met elkaar muziek maken. Wel denk ik dat we soms iets serieuzer zijn geworden. Logisch, er moeten tegenwoordig ook soms zakelijke beslissingen worden genomen.”
De elf tracks op Blessing In Disguise laten dan ook een jonge maar zeer ervaren band horen die het pedaal stevig intrapt en toch nergens uit de bocht vliegt. De opener Nothing But History hakt er meteen stevig in. Goeie pakkende kick-ass rock ‘n roll waarmee Black-Bone aantoont definitief zijn onschuld lijkt te zijn kwijtgeraakt. De jonge jongens zijn stoere mannen geworden. Aan alle onzekerheid is een einde gekomen. Heel even wordt er in Wrong iets gas terug genomen. Af en toe horen we ook wat andere, soms zelfs melodieuzere invloeden in de muziek terug. Gelukkig zijn de vette riffs gebleven. Het gebrek aan originaliteit, wat in het verleden nog wel eens werd verweten, is echter hiermee teniet gedaan. Het maakt het totaalgeluid van de band completer, rijker zelfs. Het lijkt een kleine aanloop naar de tweede helft van het album waarin gewoon weer ongecompliceerd en keihard gebeukt wordt. Never Too Loud is dan ook de veelzeggende titel die hier op volgt. Het is een log geluid wat mede is veroorzaakt door Peter Pan Speedrock-frontman Peter van Elderen. “We kennen Peter al heel lang en hebben hem gevraagd om dit specifieke geluid, noem het maar logge mix, te verzorgen. We zijn enorm tevreden over het eindresultaat. Hij is er in geslaagd om hetzelfde geluid te creëeren als dat van onze favoriete albums die anderen hebben gemaakt. We vonden dat het precies zo moest klinken als wanneer we op het podium stonden.” Nog altijd staat het record van jongste band ooit op Speedfest op naam van Black-Bone. In 2011 mochten ze het door Peter Pan Speedrock georganiseerde festival zelfs openen.
Opvallend zijn de serieuze, zelfs zeer heftige onderwerpen die in de teksten worden aangesneden. Zo inspireerde enkele pogingen van een goede vriend om zichzelf van het leven te beroven tot het schrijven van Suicide (Ain’t No Way Out). Van den Bogaard erkent de serieuze kant van het album. “We proberen er ook altijd een positieve of optimistische wending aan te geven. Soms klinkt er ook hoop uit”, voegt hij er aan toe. Hij verwijst tevens naar het prachtige hoesontwerp van Sem Kuipers dat speciaal voor het nieuwe album is gemaakt. We zien een tekening van een gevaarlijk uitziende man die een pistool omhoog houdt. Uit de loop van het pistool komen geen kogels maar hangt een klavertje vier. De mensen klampen zich aan hem vast omdat ze ook iets van dat geluk willen hebben.
Van den Bogaard prijst zichzelf gelukkig met het verloop van zijn muzikale carrière. “We hebben vrijwel overal gespeeld. Geweldige club- en festivalshows meegemaakt en onvergetelijke ervaringen opgedaan als support-act van Status Quo, Deep Purple, Slash en Saxon. Komende maand zal er in Europa getourd worden met het Amerikaanse Valient Thorr. We hebben wel eens kleine uitstapjes gemaakt in Europa maar dit is echt een interessante tour. We spelen met die gasten in Italië, Oostenrijk, België, Duitsland, Frankrijk, Denemarken, Tsjechië en de UK”. Vooral Duitsland vindt hij een fijn land om te spelen. “Ze laten daar heel erg hun waardering blijken als ze je vet vinden. In Nederland is men veel meer terughoudend hoewel we erg graag in West-Friesland spelen. Daar in de buurt van Hoorn maar ook op Taaipop? Ken je dat festival? Is in Lutjebroek. We hebben daar echt een klik met het publiek. Man dat was zo’n vet optreden dat ik op het podium moest kotsen…”
LIVEDATA 25/09 Paard van Troje, Den Haag 26/09 Brogum, Zierikzee 10/10 Patronaat, Haarlem 11/10 Desertfest @ Trix, Antwerpen 06/11 Welcome To Pul Fiction Festival @ De Pul, Uden 19/11 Extase, Tilburg 21/11 PancRock Festival, Sint Pancras 11/12 Kroepoekfabriek, Vlaardingen
