Category: Nieuwe Muziek

In den beginne was er Metro Mortale, een driemansband uit de regio 035. Door een overmaat aan onstuimig talent was de band geen lang leven beschoren. Het scheiden der wegen ging gepaard met het behouden van de vriendschap en wederzijdse waardering. Je kunt treuren over de niet gerealiseerde potentie, maar ook blij zijn dat de losse delen nu ieder voor zich meer dan memorabele muziek maken. Zoals bijvoorbeeld drummer Willem Wits, die zich heeft ontwikkeld to multi-media artiest, projectdenker en all-round kunstenaar. Over zanger/toetsenist Jelte Tuinstra kunnen we volstaan met de opmerking dat hij zich tegenwoordig Jett Rebel laat noemen. De laatste maar allerminst minste van het illustere trio is Marnix ‘IX’ Dorrestijn. Marnix is zo’n muzikant, die je ‘s ochtends een willekeurig instrument geeft en die daar dan ‘s avonds een nummer op heeft geschreven. Als zanger/gitarist won hij de Amsterdam PopPrijs met Über -Ich, speelde hij in de band van Pieter Perquin, als producer is hij mede verantwoordelijk voor de artistieke wederopstanding van Herman van Veen en als platenmaker heeft hij een handvol single en een paar EP’s uit, gevuld met eigenzinnige, maar toegankelijke indie-synthi-popsongs. Onze favoriet tot dusver is Love You Simple, een nummer dat zich in je geheugen nestelt als een distel in en wollen trui.

Terwijl veteranen als Underworld, Prodigy en Basement Jaxx proberen te klinken als toen lukt het The Chemical Brothers heel aardig om met hun tijd mee te gaan. Nu hebben Tom en Ed het iets makkelijker dan hun collega’s. De boys kunnen namelijk absoluut niet zingen en hebben daarom vanaf het begin dankbaar gebruik gemaakt van gastvocalisten. En dat doen ze nog steeds.

Door nu eigentijdse helden en heldinnen te vragen blijven ze bijna vanzelf relevant, daarnaast hebben de veertigers wel door dat ze hun jeugdige overmoed kwijt zijn en dat het derhalve onverstandig is de competitie aan te gaan met moderne beatmakers. En. Willen ze naast relevant blijven ook hun oude publiek nog blijven bedienen dan moeten hun nieuwe producties geschikt zijn voor consumptie op ander plekken en tijden dan in duistere clubs tijdens nachtelijk uren. Dit alles ter inleiding van de uitstekende nieuwe single van het big beat duo, Wide Open met een prominente gastrol van Beck. Het is een van de meest poppy singles van de Chemies, met kop staart en refrein. De net niet ontsporende synthesizers maken de track herkenbaar des Chemical Brothers, de hoge zang van Beck geeft de track een eigentijds elan. Anders gezegd, Wide Open lijkt meer op Let It Happen van Tame Impala dan op Block Rocking Beats en dat is goed nieuws.

Op papier is de nieuwe single van Young And Heartless een weinig aantrekkelijke affaire over verlatingsangst, verslaving en andere zaken waarvan je hoopt er nooit mee te maken te krijgen. Op plaat is Fevers een bescheiden meesterwerkje, die de band uit Harrisburg, Pennsylvania wel eens een hoop fans zou kunnen gaan bezorgen.

De vorm waarin de ogenschijnlijk morbide boodschap is gegoten is afgeleid van de new wave zoals geïntroduceerd door Britse bands als Joy Division en Gang Of Four en uitgewerkt door discipels als Editors en Interpol. Young And Heartless is niet nieuw, de band begon in 2011 en heeft sindsdien twee EP’s en een album laten verschijnen. Fever is de voorloper van een tweede volledige langspeler, die op 25 maart uit moet komen onder de titel Stay Away.

Een supergroep! Na The Arcs en EL VY is er nu Whitney! Whitney is een nieuw samenwerkingsverband tussen oud leden van Smith & Westerns, Unknown Mortal Orchestra en het minder bekende Touching Voids. De verbindende factor is het duo Julian Ehrlich en Max Kakachek, dat in alle drie de bands heeft gezeten. No Woman is een fijne indie-ballad met country fiddle en soul-blazers door drummer Ehrlich gezongen met een overtuigende kopstem. Muzikaal schurkt de song tegen Unknown Mortal Orchestra aan, maar dan zonder elektronica. Een album ligt in het verschiet en aan een tour wordt gewerkt. Enne, nee Whitney komt niet uit Houston, maar uit Chicago.

.

Nieuw, Nederlands en meer dan uitstekend is de debuutsingle van Amber Arcades. Amber Arcades is de pennaam van Annelotte De Graaf, een creatieve eenling die vorig jaar de stoute schoenen aantrok en naar New York vloog om daar aan haar debuutalbum te werken. De eerste vrucht van die arbeid staat nu online en heet Turning The Light. De track wordt door Annelotte lekker lijzig met een meisjes-achtige stem gezongen. De kick komt van de elektronische backing, die naarmate het bijna zeven minuten durende nummer vordert aanzwelt en opwindt. Amber Arcades was een van de buzzbands op Noorderslag, ook omdat Turning Light een laaiende recensie kreeg van de gerenommeerde Amerikaanse site Stereogum. Het was dus vol in de zaal, en het bleef vol. File under: eerste klap en daalder. (nog geen video)

Wie Fargo heeft gevolgd zal Man Of Constant Sorrow van Blitzen Trapper meteen herkennen. De muziek is een van de factoren die van de Netflix serie zo’n enorme must-see maken. Zowel de song als de band zijn niet nieuw. Man Of Constant Sorrow is een traditionele Amerikaanse folksong, de oudst bekende versie stamt uit 1913, bij het poppubliek geïntroduceerd door Dylan op zijn debuutalbum in 1962 Het nummer kreeg nog meer bekendheid door de uitvoering van de Soggy Bottom Boys in de film Oh Brother Where Art Thou. Blitzen Trapper is een neo-Americana band uit Oregon, in de bussiness sinds 2000 en bekend genoeg voor de grote zaal van Paradiso (10/2/16). Blitzen Trapper heeft de tradional een southern-rock arrangement gegeven met prachtige dubbele gitaarpartijen. De track staat niet op het meest recente album van Blitzen Trapper, maar is op verzoek van de talloze Fargo fans toegevoegd als extra-track op de nieuwe single van de band.