Glen Hansard

Glen Hansard is een 45 jarige Ier die zijn lange en vruchtbare loopbaan begon als straatzanger. Hij was 13. Zijn eerste claim to fame was zijn rol als rocker in de toch wel legendarische film, The Commitments. In 1990 formeerde Hansard zijn eerste eigen band, The Frames, een begrip in Ierland, maar daarbuiten not so much. In 2006 zette Hansard na iets van acht albums en bijna twee dozijn singles en EP’s een streep onder zijn band. Niet veel later kwam hij terug met The Swell Season, een project samen met zijn toenmalige amour, de Tsjechische zangeres Markéta Irglová. Begin van dit decennium ging de verkering uit, sindsdien maakt Hansard muziek onder eigen naam. In 2011 toerde hij door de VS samen met Eddie Vedder, een jaar later debuteerde hij als solist met het album, Rhythm And Repose. In 2012 sloeg Hansard een grote slag toen er twee songs van hem op de soundtrack van The Hunger Games terecht kwamen. Her Mercy is de eerste single van een tweede album dat een dezer dagen verschijnen zal en Didn’t He Ramble gaat heten. De zingende acteur en Dylan discipel gaat ook op tournee. Op 20 oktober staat hij in de Melkweg.

DMA’s

De originaliteitsprijs zal DMA’s niet snel krijgen, maar originaliteit is het laatste waar je aan denkt als je het Australische trio hoort en ziet. Energie en melodie zijn de wapens waarmee Tommy, Matt en Johnny langzaam maar o zo zeker de wereld veroveren. En branie en bravoure. Dat laatste hebben ze, net als een deel van hun sound afgekeken van de Britpopgeneratie. Vooral wat er zich in de jaren negentig in Manchester afspeelde, heeft grote indruk gemaakt op het trio. DMA’s heeft hits, maar het zijn hun lives-shows die de vlam in de pan laten slaan. Eerdere optredens in het land leidden tot een spot op LL15. Daar ging het dak van de tent en werd de band definitief geadopteerd door rockend NL. Your Low is net als Laced, Delete en Feels Like 37 terug te vinden op de debuut mini-langspeler van de boys from Down Under, die -het goede nieuws houdt niet op – dit najaar terugkomen voor drie shows en wel in Vera (1/11), Tivoli (11/11) en de Melkweg (12/11).

Interview: Dan Auerbach van The Arcs

Na zijn solodebuut Keep It Hid (2009) en productiewerk voor Ray LaMontagne, Dr. John, Lana Del Rey en talloze anderen, is van The Black Keys-gitarist Dan Auerbach nu een plaat met The Arcs verschenen. “Allemaal kapiteins op een schip”, omschrijft Auerbach zijn vijfkoppige hobbybandje. “Maar dit zijn vijf jongens die ik enorm respecteer. En we zijn nog vrienden ook. We hebben allemaal liefde voor opnemen en de studio, plus hetzelfde doel: iets cools maken.”

Tekst Ruben Eg

The Arcs - Yours, DreamilyHoe is het album Yours, Dreamily ontstaan?
“Zo’n acht maanden geleden ging ik met Leon (Michels, red.) door de opnames die we met zijn allen hadden gemaakt, om te zien wat we nu hadden. We kwamen op 72 nummers. En dat was dus alleen maar van de uurtjes die we tijdens tournees of het maken van albums voor anderen hadden gemaakt. Het was echt van: ‘What the fuck! Wat zijn we hier aan het doen?!’. Dat was de trap onder onze kont die we nodig hadden. We wilden toen iets verzinnen om deze muziek uit te brengen. Zo werd The Arcs geboren.”

Hoe selecteer je 14 nummers uit 72 nummers?
“Niet. We hebben in twee weken allemaal nieuwe nummers opgenomen. Dat enorme aantal nummers was gewoon een wake-upcall. We hadden toen een doel. Alles veranderde een beetje toen er een naam was voor de groep. Iedereen was net iets meer gefocust. Alsof we wat meer als een band klonken, iets meer coherent.”

Cold Companion en Pistol Made Of Bones zijn mijn favoriete nummers van het album. Kun je over deze twee iets vertellen?
“Ik heb Cold Companion in Nashville geschreven, laat op een avond. Het klonk en voelde erg goed, vooral de manier waarop ik de teksten zong. In New York lieten we de mariachiband Mariachi Flor de Toloache naar de studio komen. Hun bassist, de gitarron, heeft een akoestische bas die op een viersnarige gitaar lijkt. Er komt een sterk geluid uit. We lieten de groep met dit nummer meespelen, en dat bracht het naar een ander niveau.”

Waar kwam het idee voor een mariachiband vandaan?
“Toen we Pistol Made Of Bones maakten. Er is een kleine brug van 10 seconden waarbij Leon en ik het leuk leek om een mariachiband voor te gebruiken. Dus we huurden een groep. Tot onze verrassing bleek het een vrouwenband te zijn. Het klonk direct geweldig. Omdat het zelfs zo goed en relatief makkelijk was om samen te spelen, besloten we nog iets te proberen met ze. En toen nog een nummer. En nog een. En nog een. Ik vroeg ze vervolgens of ze konden zingen. De manier waarop hun zang bij de nummers klonk knalde mij omver. Het was gewoon soul, New York City-soul. Hun manier van zingen is zo bijzonder. Zo cool. En het gebeurde gewoon per toeval.”

Hoe groot is The Arcs live?
“Acht mensen. Vijf mensen in de groep en drie mariachis. Met twee drummers, twee van mijn favoriete drummers. We staan opgesteld in een soort V. De drums staan aan het einde en de keyboard in het midden. Dan staan de bas en gitaren naast elkaar, net als de drie meiden. Zo spelen we tegen elkaar, alsof we in de studio zijn.”

The Black Keys is een echte liveband. Wanneer komt er eindelijk een livealbum?
“Misschien snel al. We nemen al onze shows op. Maar ik heb ze nog nooit beluisterd. Om dat enorme aantal opgenomen shows te beluisteren kost wel even tijd. Ik heb daar nog nooit echt goed over nagedacht. Holy crap! Alles beluisteren zou echt idioot zijn. Allemachtig.”

Nog ambities na al die jaren van spelen en produceren? Een reüniealbum van Guns N’ Roses produceren ofzo?
“Ik zou het zo doen. Ik kan waarschijnlijk nog een goede plaat met die jongens maken ook. Eehm. Ik weet het niet. Voor mij is het vooral van dag tot dag. Ik volg mijn neus. Als ik ergens in geïnteresseerd ben dan zoek ik contact. Als het leuk lijkt, dan meteen doen. Zo doe ik het met alles. Ik plan het niet. Het gebeurt gewoon. Langzaam.”

Hoe gaat zoiets meestal?
“Met Dr. John zat ik toevallig naar zijn albums te luisteren. Daarna zocht ik contact met hem. Maar hij wilde geen plaat maken. Dus ik moest naar New Orleans vliegen, op zijn deur kloppen en mijzelf introduceren. Je weet nooit wat er gebeurt als je met mensen in de studio werkt. Maar dat onbekende is ook het leuke er aan. Ik heb geen idee wat ik ga doen. En dat is het leukste.”

Is het ook een keer mislukt?
“Mislukt? Ja, hoor. Ik heb een album met de band The Growlers gedaan. Dat was erg goed. Geweldige plaat. Maar toen besloten ze dat ze het niet wilden uitbrengen. Ze hebben het hele album op een viersporencassette opnieuw opgenomen. Ze werden wat ongemakkelijk over het wat grote geluid van de opnames. Ik snap dat wel. Ik ben ook dat jochie geweest, onzeker over mijzelf. Niet willen laten zien dat je een professional bent, omdat dat een sellout zou zijn. “Man, we gaan echt nooit meer dan 10 dollar voor onze concertkaartjes vragen”, zei Patrick altijd toen we net begonnen. “Echt?”, vroeg ik. “Ja, no way man! Je bent een sellout als je kaartjes 20 dollar kosten.” (lacht) “Weetje. Dezelfde dingen die muziek erg krachtig maken als je jong bent, kunnen je ook naar de kloten helpen als je de verkeerde besluiten neemt.”

=> Vrijdagavond 04/09 van 19:00 t/m 20:00 uur op Pinguin Radio muziek van The Arcs in Concerto Radio.

=> Vrijdagavond 11/09 van 19:00 t/m 20:00 uur op Pinguin Radio een interview met Dan Auerbach in Concerto Radio.

Printz Board

Priese Prince Lamont Board a.k.a. Printz Board is -schrik niet- een van de oprichters van Black Eyed Peas. Erger nog hij is co-auteur van de grootse hits van die band. Nadat de Peas in 2011 met onbeperkt verlof gingen, was Printz veelvuldig in de studio te vinden als producer van een hele rits acts die wij op Pinguin mijden als een besmettelijke ziekte. Dit alles wisten we dus niet toen we Rock N Roll hoorden. Wat we hoorden was een poppy, maar lekker rockend plaatje van iemand die zijn klassiekers kent, een eigentijdse Lenny Kravitz. Wetende wie Printz is hadden we natuurlijk kunnen besluiten om hem van de playlist te weren. Aan de andere kant is het wel zo zuiver om de muziek en niet de man te beoordelen. Twijfel alom dus, waarvan we het voordeel vooralsnog aan Pritz Board gunnen.

DMA’s

Het is niet makkelijk om op te vallen op Lowlands, maar het is DMA’s gelukt. De Australiërs bestormden geen hemels en verlegden geen grenzen, maar toonden zich een uitstekende festivalband met hun op Britpop geënte branierock. Voordat het trio in 2012 de koppen bij elkaar stak, hadden ze alle drie al de nodige kilometers gemaakt. Die ervaring plus het feit dat zowel Johnny, Tommy als Matt weten hoe je een song kan laten rocken hebben er voor gezorgd dat DMA’s al direct met hun eerste release beet heeft. Your Low is het vierde succesnummer van de debuut 6-Track EP van de heren. Laced, Delete en Feels Like 37 gingen er aan vooraf. Nog twee nummers te gaan en de eerste plaat van DMA’s is meteen hun eerste Greats Hits.

Interview: Sue the Night

sue the nightHoe vaak heeft een band al tegen je geroepen dat je deel bent van ‘the best crowd evahhh!!!’? Inderdaad: verdacht vaak. Eventjes dachten we dus dat Sue the Night van hetzelfde leugenachtige kaliber is, toen zangeres Suus de Groot op Best Kept Secret tegen het goed gevulde veld riep: “Jullie zijn het beste meezingpubliek oooooit! Nee, dat zeggen we níet altijd.” Tijd om de proef op de som te nemen.

Tekst LiveGuide.NL | Sven Bersee

Wat is het beste meezingpubliek ooit?
“Oooh, jemig… Ik heb dat één keer gezegd. Op Best Kept Secret, geloof ik, voor het spelen van The Whale. Dat was ook echt een toffe show, al is die titel inmiddels al weer vergeven aan een ander publiek. Op Surfana zongen ze namelijk héél erg hard. Daar was iedereen ook heel erg dronken, haha. Dat helpt altijd wel.”

Je zal wel genoeg dronken koppen hebben gezien in jullie bomvolle festivalzomer. Had je nog tijd voor vakantie?
“Ik ben even naar Friesland en België geweest, maar verder ging al mijn aandacht naar de optredens. Dat is wel hard werken, maar ook wat ik het allerliefst doe. Het is dus niet dat ik vakantie nodig heb.”

Bandmaatje Linda maakte op BKS trouwens een grap over gnoes die te veel gegeten hebben. Hoe hou je het uit in zo’n band?
“Die hebben gnoeg gehad, haha. We zijn soms de flauwsten, maar dat is heerlijk. Die woordgrapjes zijn een beetje ons ding.”

Jouw lyrics zitten juist vol melancholie, maar live breng je ook die toch weer met een lach op je gezicht…
“Melancholie zie ik als iets heel moois en positiefs, niet als iets droevigs. Ik kan het dus met een lach zingen. Ik ben echt een heel melancholisch meisje, maar wel in positieve zin. Ik ben niet een of andere droefbek.”

En waarom zou je ook, want je album Mosaic doet het lekker! Met als ultieme bewijs natuurlijk dat jullie in de Hitkrant staan.
“Ja, nu kan ik vredig sterven, haha. Leuk man, dat artikel was ook echt geschreven met van die tienertaal erin.”

Staan jullie shows nu vol met krijsende tienermeisjes?
“Nou niet zoals bij Jelte (Jett Rebel) ofzo, maar het is af en toe wel heel schattig. Komen ze signeren en selfies maken. Maar we trekken ook een ouder publiek. Sue the Night is wat dat betreft doelgroeploos. Het voelt alsof het voor alle leeftijden is. Te gek dat zoiets kan.”

LIVEDATA 03/09 Oh Oh Intro, Den Haag 05/09 Alphen d’Huez, Alphen aan den Rijn 05/09 Open Up, Dordrecht 06/09 Stadsfeest, Doetinchem / 10/09 Het Witte Theater, IJmuiden 11/09 Appelpop, Tiel 12/09 Smeerboel, Utrecht

Klinkt als: tobberig indiepopgeluk in een weidse walvisjas

Het september-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

Lucas Hamming

Deze week werd bekend dat Lucas Hamming dit seizoen DWDD muzikaal mag opluisteren. Dat is het zoveelste hoogtepunt in een loopbaan die nog maar nauwelijks dompers heeft gekend. Lucas Hamming (Blaricum 1993) was nog geen twintig toen hij debuteerde met de Green Eyed Man EP. Dankzij dat nummer won hij Mooie Noten, de Amsterdamse competitie voor singer-songwriters. Het zelfde liedje leverde hem een finale plek op bij De Beste Singer-songwriter Van NL. Ondertussen werkte Lucas aan zijn chops middels een studio aan de popafdeling van het Conservatorium van Amsterdam en aan zijn podiumervaring als huurgitarist bij Only Seven Left. Met de singles Fake Love Hypocrisy en Mojo Misschief maakte hij duidelijk helemaal geen gevoelige singer-songwriter te zijn, maar een rocker van het zuiverste water. Met een Britpop tic. Afgelopen zomer hebben Hamming en zijn band, Ham doorgebracht in de studio, waar hij onder bevlogen leiding van producer JJJ Sielcken (IX/Jett Rebel/Aestrid) zijn debuutalbum heeft opgenomen. Het openingssalvo van die plaat, Never Let You Down is nu uit op single.

Bombay

Elke ochtend om 9 uur een strakke clip! De Amsterdamse indie band Bombay (voorheen Bombay Show Pig) heeft een aantal grote veranderingen doorgemaakt. Ten eerste is daar, naast de naamswijziging, een verandering in de band samenstelling. Drumster Linda van Leeuwen wordt opgevolgd door Lisa Ann Jonker. Zij completeert vanaf nu de band die verder bestaat uit zanger/gitarist Mathias Janmaat en bassist Gijs Loots.

Daarnaast heeft Bombay een contract getekend bij V2 Records, waar begin 2016 het nieuwe album Show Your Teeth uitkomt in Nederland, België, Duitsland, Zwitserland en Frankrijk. Mathias is enthousiast over alle veranderingen: “Het voelt als een nieuw begin. Een album op zak waar ik super blij mee ben; frisse energie in de band en een nieuw team achter ons. We kunnen niet wachten om weer op tour te gaan!”

Met het nummer Dolly Doesn’t Want To Face The Facts licht Bombay nu alvast een tipje van de sluier op.