Category: Nieuwe Muziek

De beste Belgische band van dit moment? Volgens onze bescheiden mening wel. Wat zo boeit aan Balthazar is dat de band veelzijdig is, maar toch een herkenbaar en eigen geluid heeft. Nightclub is een lekker losse rocktrack met gitaren, duidelijk refrein en heldere hook. Plek van herkomst is het eerder dit jaar verschenen Thin Walls album. Balthazar staat op Lowlands. Daarna begint de band na nog wat shows in Frankrijk, Duitsland en Engeland aan een vrij grote Amerikaanse tournee. Ook aan de andere kant van de oceaan weten ze Balthazar op waarde te waarderen.

Son Little is Aaron Earl Livingston, een jonge Afro-Amerikaanse muzikant uit Philadelphia. Je kan hem kennen van The River, een in blues en gospel gewortelde song waarmee Livingston zich presenteerde als Afro-Amerikaanse neo-traditionalist. Net als o.a. Raury en Gary Clark Jr heeft Livingston ook belangstelling voor zwarte muziek van voor hip hop en r&b.  Anders dan bijv. in The River is het niet Livingston’s gitaar, maar zijn stem die Lay Down draagt. Op 16 oktober brengt Anti Records (Tom Waits/Nick Cave/Wilco) het eerste volwaardige album uit van Livingston, genoemd naar zijn alter ego, Son Little. Gebaseerd op eerder behaalde resultaten zou dat best wel eens een album kunnen zijn voor de jaarlijstjes.

Na het ruim 9 minuten durende, maar van begin tot eind boeiende Woman komt City & Colour nu met een tweede track van hun nieuwe album. Wasted Love is in vorm en lengte een stuk radiovriendelijker dan Woman, maar niet minder overtuigend. De aanjager van City & Colour is Dallas Green. De gitarist van de Canadese post-hardcore band Alexisonfire begon de band ooit als uitlaatklep voor zijn zachte, akoestische kant. Dat was in 2005. In de loop der jaren is City & Colour uitgegroeid tot Green’s hoofdband en tot een van Canada’s succesvolste indie-acts. Op 9 oktober verschijnt If I Should Go Before You, het (live-albums niet meegerekend) vijfde hoofdstuk in de City & Colour sage .

In mei bracht het alom gewaardeerde Burger Records het tweede album uit van de band Froth uit El Segundo, een stadje in Californië dat vereeuwigd is in de song I Left My Wallet In El Segundo van A Tribe Called Quest. Maar dit terzijde. In een rechtvaardige wereld was Froth door dat album, Bleak vrij beroemd geworden, zeker in kringen van surf/psych/dream/punk en garagerockliefhebbers, maar dat viel dus vies tegen. Geheel onbekend kan je Froth niet noemen, maar bemind dus ook niet. Maar wat niet is kan komen. Froth is nog vrij vers. De band bestaat pas sinds 2013, heeft in die beperkte tijd al  twee albums gemaakt waarvan de tweede makkelijk de beste is. Met een kwaliteitsmerk als Burger achter zich lijkt het daarom redelijk te veronderstellen dat we zo niet in deze ronde dan wel in een later stadium nog veel meer gaan horen van a band called Froth.

Britser dan Blossoms kan een band nauwelijks klinken. Er loopt een directe lijn van de eerste beat-boom in de vroege jaren zestig via de powerpop van de jaren zeventig de new wave van de 80’s via de Britpop van de jaren 90 tot nu, een periode waarin songs moeten concurreren met beats en gitaren met computers. Blossoms komt uit Stockport, een voorstad van Manchester. Sinds de oprichting in 2013 heeft Blossoms drie singles uitgebracht, nu gevolgd door een EP. De releases laten een vrij snelle ontwikkeling horen. Was de debuutsingle hoorbaar het werk van een beginnende band, Blown Rose staat als een huis. Dat voedt het vermoeden dat Manchester met Blossoms wederom een potentiële topband binnen de stadsmuren herbergt.

Succes heeft vaak een negatieve invloed op de muziek van een band. Meestal wordt het consolideren of vergroten van dat succes het doel en niet meer het maken van de mooist mogelijke muziek. Vlak ook de druk van een platenmaatschappij niet uit op het vers verworven melkkoeien. Labels willen meestal meer van het zelfde, vaak resulteert dat juist in minder van het zelfde. Deze inleiding leidt naar Half Moon Run, een band uit het Canadese Montreal die vorig jaar doorbrak met singles als Call Me In The Afternoon en Full Run. Tot onze niet geringe verbazing en vreugde klinkt Trust, de eerste track van het nieuwe album van Half Moon Run totaal anders dan de hits. Waar vorige singles integere, ambachtelijke en beleefde indierock songs waren, is Trust bijna brutaal met zijn dikke beat en galopperende synthesizers. Of deze experimenteerdrift en dit nieuwe zelfvertrouwen ook de andere songs voedden op Sun Leads Me On weten we pas in oktober wanneer het album uitkomt. Maar de eerste tekenen geven de burger goede moed.