Category: Nieuwe Muziek

Chris Cornell is een legende van het levende soort. Ook als hij helemaal niks meer had gedaan na Temple Of The Dog en Soundgarden, zouden we zijn naam nog met eerbied uitspreken. Maar na de eerste implosie van Soundgarden kwam hij terug met Audioslave, een van de weinige supergroepen die inderdaad super zijn. En hij heeft een handvol solo-albums laten verschijnen. Hoe eensgezind enthousiast we over zijn werk met zijn bands zijn, Chris solo is een beetje een probleem. Zijn debuut, Euphoria Mourning was goed te doen, Chris Cornell als singer-songwriter. Album twee, Carry On was niet slecht maar eigenlijk niet goed genoeg voor een artiest van zijn statuur. Het album telt wel zijn grootste hits to nu toe, een cover van Billie Jean en You Know My Name, de song die hij schreef voor de Bond film Casino Royale. Met het door hip hopper geproduceerde Scream uit 2009 sloeg Cornell de plank finaal mis. Al denkt de maker daar zelf anders pover. Met het akoestische live-album Songbook (2011) nam hij weer enigszins revanche, ook omdat er songs opstaan uit zijn complete carrière. Kortom Chris Cornell heeft ‘het’, maar het komt er niet altijd uit. En dan is er plotseling een nieuwe single en die is echt uitstekend. Nearly Forgot My Broken Heart is een knap gecomponeerde, smaakvol gearrangeerde, goed geproduceerde popsong, gezongen door een van de beste nog levende rockzangers. Wat wil een mens nog meer? Meer van dit moois. Over een maand weten we of Nearly Forgot My Broken Heart een lucky shot is of dat Chris Cornell inderdaad het heilige vuur weer te pakken heeft. De albumtitel, Higher Truth duidt daar wel op.

De beste Belgische band van dit moment? Volgens onze bescheiden mening wel. Wat zo boeit aan Balthazar is dat de band veelzijdig is, maar toch een herkenbaar en eigen geluid heeft. Nightclub is een lekker losse rocktrack met gitaren, duidelijk refrein en heldere hook. Plek van herkomst is het eerder dit jaar verschenen Thin Walls album. Balthazar staat op Lowlands. Daarna begint de band na nog wat shows in Frankrijk, Duitsland en Engeland aan een vrij grote Amerikaanse tournee. Ook aan de andere kant van de oceaan weten ze Balthazar op waarde te waarderen.

Son Little is Aaron Earl Livingston, een jonge Afro-Amerikaanse muzikant uit Philadelphia. Je kan hem kennen van The River, een in blues en gospel gewortelde song waarmee Livingston zich presenteerde als Afro-Amerikaanse neo-traditionalist. Net als o.a. Raury en Gary Clark Jr heeft Livingston ook belangstelling voor zwarte muziek van voor hip hop en r&b.  Anders dan bijv. in The River is het niet Livingston’s gitaar, maar zijn stem die Lay Down draagt. Op 16 oktober brengt Anti Records (Tom Waits/Nick Cave/Wilco) het eerste volwaardige album uit van Livingston, genoemd naar zijn alter ego, Son Little. Gebaseerd op eerder behaalde resultaten zou dat best wel eens een album kunnen zijn voor de jaarlijstjes.

Na het ruim 9 minuten durende, maar van begin tot eind boeiende Woman komt City & Colour nu met een tweede track van hun nieuwe album. Wasted Love is in vorm en lengte een stuk radiovriendelijker dan Woman, maar niet minder overtuigend. De aanjager van City & Colour is Dallas Green. De gitarist van de Canadese post-hardcore band Alexisonfire begon de band ooit als uitlaatklep voor zijn zachte, akoestische kant. Dat was in 2005. In de loop der jaren is City & Colour uitgegroeid tot Green’s hoofdband en tot een van Canada’s succesvolste indie-acts. Op 9 oktober verschijnt If I Should Go Before You, het (live-albums niet meegerekend) vijfde hoofdstuk in de City & Colour sage .

In mei bracht het alom gewaardeerde Burger Records het tweede album uit van de band Froth uit El Segundo, een stadje in Californië dat vereeuwigd is in de song I Left My Wallet In El Segundo van A Tribe Called Quest. Maar dit terzijde. In een rechtvaardige wereld was Froth door dat album, Bleak vrij beroemd geworden, zeker in kringen van surf/psych/dream/punk en garagerockliefhebbers, maar dat viel dus vies tegen. Geheel onbekend kan je Froth niet noemen, maar bemind dus ook niet. Maar wat niet is kan komen. Froth is nog vrij vers. De band bestaat pas sinds 2013, heeft in die beperkte tijd al  twee albums gemaakt waarvan de tweede makkelijk de beste is. Met een kwaliteitsmerk als Burger achter zich lijkt het daarom redelijk te veronderstellen dat we zo niet in deze ronde dan wel in een later stadium nog veel meer gaan horen van a band called Froth.

Britser dan Blossoms kan een band nauwelijks klinken. Er loopt een directe lijn van de eerste beat-boom in de vroege jaren zestig via de powerpop van de jaren zeventig de new wave van de 80’s via de Britpop van de jaren 90 tot nu, een periode waarin songs moeten concurreren met beats en gitaren met computers. Blossoms komt uit Stockport, een voorstad van Manchester. Sinds de oprichting in 2013 heeft Blossoms drie singles uitgebracht, nu gevolgd door een EP. De releases laten een vrij snelle ontwikkeling horen. Was de debuutsingle hoorbaar het werk van een beginnende band, Blown Rose staat als een huis. Dat voedt het vermoeden dat Manchester met Blossoms wederom een potentiële topband binnen de stadsmuren herbergt.