Elke ochtend om 9 uur een clip vol zonder problemen! Singer-songwriters Deb Talan & Steve Tannan begonnen met het schrijven van songs vanaf het moment dat ze elkaar leerden kennen en vormden al snel de indie band The Weepies. Het album Sirens is al 27 april verschenen en daarop staat het heerlijke No Trouble.
Category: Nieuwe Muziek
Okke Punt
Dat kwaliteit geen garantie is voor succes wordt vrijwel wekelijks bewezen in een of andere talentenjacht op TV. Of het nu The Voice is of De Beste Singer-Songwriter van Nederland. Zelden winnen de besten. Dat brengt ons bij Okke Punt, een 23 jarige zanger-componist uit Lisse, die de verdiende eerste plek aan zijn neus voorbij zag gaan. Giel koos met zijn hormonen en niet met zijn oren. Okke debuteert met het imposante Life Ain’t Easy. Hij is een ongemeen goede zanger, die ook nog eens in staat is om songs te schrijven die hem passen als een maatpak, maar ook zo ambachtelijk zijn dat covers onvermijdelijk lijken. Ook maakt de song duidelijk dat Okke misschien een debutant is maar zeker geen dilettant. Hij treedt al jaren op met eigen band, was een belangrijke speler in de band van Yori Swart (net als hij alumni van het Conservatorium van A’dam) en heeft als tijdelijk lid getourd met Fiction Plane. Eigenlijk mag Okke blij zijn dat hij niet is uitgeroepen tot beste singer-songwriter van Nederland (volgens Giel). Het zijn vaak de runners-up die het verst komen.
The Vaccines
‘Deze plaat hebben we voor ons zelf gemaakt, als iemand anders hem ook goed vind dan is dat mooi meegenomen’, zei chef Vaccines Justin Young vlak voor de release van het nieuwe album van zijn band. Young en zijn platenbazen kunnen opgelucht ademhalen, het derde album van The Vaccines wordt algemeen beschouwd als het beste album van de band tot nu toe. The Vaccines is er de band niet naar om een hitformule te zoeken en die zo lang mogelijk uit te melken. Ongeduld, energie, nieuwsgierigheid en lust naar avontuur is wat de Londenaren typeert. De nieuwe single 20/20 wordt zo gretig gebracht dat soms je de vrees bekruipt dat de band uit de bocht vliegt. Niet dus, de vangrail wordt gespaard en de finish veilig gehaald met een flinke voorsprong op de concurrentie.
Jack Garratt
Jack Garratt kan je tegen komen op een festival als Pitch, maar ook in het voorprogramma van Mumford & Sons. De man is dus breed inzetbaar. Met zijn elektronische instrumentarium is hij welkom op dance-festijnen, met zijn opwindende songs misstaat hij niet op rockevenementen, zijn soulvolle zang leidde tot een uitnodiging voor Montreux Jazz en dankzij zijn hits is hij ook thuis op een familiefestival als Pinkpop. Bijzonder is dat Garratt nog geen album uit heeft, maar slechts een handvol singles en EP’s, waaronder zijn doorbraak hit Worry. Het is maar de vraag of er een langspeler aan zit te komen. Jack tourt zich een ongeluk en is tot half november onder de pannen. Gelukkig weet hij het wachten te verzachten en de aandacht vast te houden met mooie muziekjes als dit Weathered.
Stationschef 167: Ingmar Griffioen
Ingmar Griffioen is iemand die van zijn hobby zijn beroep heeft kunnen maken. De hobby? Muziek natuurlijk. Zijn beroep: hoofdredacteur van Never Mind The Hype, de kersverse opvolger van Cortonville. Ingmar is gediplomeerd journalist met als specialisatie online popjournalistiek. Voordat hij toetrad tot team Never Mind was hij redacteur bij 3voor12 en daarvoor chef bij MusicFrom.NL. Beter op zijn plek dan bij Never Mind The Hype heeft hij echter nog nooit gezeten. Zoals zijn platenlijst duidelijk maakt, heeft Ingmar zijn rock graag een tikkeltje stevig, niet te plat en graag ook een beetje gek. Of zoals de ‘mission statement’ van nmth.nl luidt ‘heavy, alternative and deviant’. De actieradius van Never Mind overlapt met die van Pinguinradio, maar dekt precies de lading van ons zware broertje Pinguin On The Rocks. Uiteraard heeft Ingmar het retedruk met zijn nieuwe baan, maar een tijdelijke dienst als Stationschef van Pinguinradio moest kunnen. Bij deze dus.
Je hoort Ingmar in gesprek met Bazz zaterdagavond om 19.00 en/of in de herhaling op donderdagavond om 22.00 uur.
Dit is de keuze van Ingmar Griffioen.
1. The Rolling Stones – Memo From Turner
Het begon allemaal met een cassettebandje van m’n moeder met op kant A The Rolling Stones en op B Cat Stevens. De laatste heb ik na enige tijd overgetapet met ik meen Status Quo… (au). Naast Honky Tonk Women en Gimme Shelter was dit toch wel m’n favoriet (aanvankelijk een solotrack van Mick Jagger, met slide guitar van Ry Cooder).
2. Jimi Hendrix – Message To Love
Van het absoluut beste Hendrix album Band Of Gypsys (die hij met een andere ritmesectie maakte om zijn contract uit te dienen). Triggerfinger roemt het hechte samenspel als inspiratie. Terecht. In vergelijking tot centrepiece Machine Gun is Message To Love wat concreter en toont meer blues en liefde. Meer Band of Gypsys: check de Live At The Fillmore East plaat, alleen overtroffen door de Live At Monterey registratie.
3. Bob Marley – Them Belly Full
Uit die enorme reggae (en dub) collectie en liefde toch maar een tijdloze track van mister Marley gekozen: “Cost of living get so high, the rich and poor start to cry, now the weak must get strong… Them belly full but we hungry.” Jammer dat door de jaren heen van al die wijsheid alleen die ganja-boodschap lijkt te beklijven.
4. Joy Division – Shadowplay
Gevalletje rijkelijk laat ontdekt (eerst ondergedompeld in The Cure), maar wat intens en duister nog altijd!
5. Sonic Youth – Kool Thing
Al redelijk wat jeugdhelden en legendes mogen interviewen, maar Thurston Moore was toch een momentje. En de aanleiding – de laatste soloplaat – mocht er ook zijn. Hij schreef gewoon wat in hem opkwam, nooit met de gedachte een nieuwe Kool Thing te maken. Dat kan dan ook helemaal niet.
6. Pixies – Debaser
Mijn Pixies-introductie begon met dit nummer op een Oor-sampler. Die furie van Black Francis… Goede opener ook van Doolittle en reden om het hele repertoire door te wroeten. Disclaimer: daar is het nooit te laat voor!
7. Alice In Chains – Got Me Wrong
Grunge kwam precies op het juiste moment, ik was net 18 toen Nevermind uitkwam en ook groot liefhebber van Soundgarden’s Badmotorfinger en Alice In Chains. Dirt kapot gedraaid, maar die Sap EP was misschien nog wel mooier. De impact van Layne Staley’s vocalen, die later op die Unplugged plaat nog eens zo treffend zijn vastgelegd, was immens.
8. Happy Mondays – Step On
Madchester for life! Damn wat hadden die Stone Roses en Happy Mondays de tijdsgeest te pakken. Pills n Thrills & Belly Aches helemaal luisteren en 24 Hour Party People kijken is het devies.
9. Guns N Roses – Sweet Child O’ Mine
Knetterhard kippenvel op Pinkpop toen Slash die riff van Sweet Child O’ Mine inzette. Wat een baas is die man toch. Guns N Roses was sowieso een major guilty pleasure.
10. Helmet – In The Meantime
Eigenlijk zo matig kunnen zingen en toch zulke onverbiddelijk goede muziek maken. Page Hamilton had er een handje van, plus hulp van drumbeest John Stanier natuurlijk. Niettemin zijn de platen waarop hij zich tot praatzang beperkt het beste (Betty, In The Meantime en verder terug).
11. At The Drive-In – One Armed Scissor
Ooit door m’n platenverkoper gepresenteerd als ‘de band die het net zo ging maken als Nirvana’. Wishful thinking, want daar is Relationship Of Command echt te lastig voor. Maar wat een plaat en wat een geweldige muzikanten.
12. The War On Drugs – Eyes To The Wind
De doorbraak en plaat van vorig jaar (inclusief onwaarschijnlijke 3FM
megahit Red Eyes) was Lost In The Dream van The War On Drugs. Van Incubate-band naar bijna mainstream en afsluiter Down The Rabbit Hole. Een van de mooiste nummers op die plaat is Eyes To The Wind. Check deze KEXP-sessie:
13. Wolfmother – White Unicorn
Misschien wel de tofste Pinkpop-show die ik zag. Beter wordt rock op
festivalweides bijna niet opgediend. Probeer naast Mother en The Joker and the Thief deze ook eens, en die hele eerste plaat natuurlijk.
14. Triggerfinger – Cherry
Beste rockband van de lage landen? Een hele sterke kandidaat op z’n minst. De Antwerpenaren hebben me iedere keer, of het nu Metropolis, Tivoli of Lowlands was, omvergeblazen. Proef zeker ook die in de Melkweg opgenomen liveplaat.
15. Kyuss – Green Machine
Jarenlange stonerliefde begon toch wel met Kyuss, plus het Nederlandse 7Zuma7/25007, Fu Manchu en Brant Bjork & The Bros. Blues For The Red Sun blijft echt DE stonerplaat, ook voor starters. Kyuss Lives (en Garcia Plays Kyuss) op Roadburn; dichterbij kom ik niet meer…
16. The Treble Spankers – The Good, The Bad & The Ugly
Een periode van RSI kreeg meestersurfgitarist Phantom Frank er even onder, maar hij keerde terug. En speelt nog steeds met the Phantom Four. Met The Treble Spankers maakte hij twee geweldige platen, waarin je ook de liefde voor Ennio Morricone hoort. Zoals deze interpretatie van The Good, The Bad & The Ugly.
17. Urban Dance Squad – Fast Lane
Als Utrechter iets om trots op te zijn: How about een band die de Chili Peppers, Rage Against The Machine en Fishbone beïnvloedde met een waanzinnig opwindende mix van rock, hiphop, funk en reggae? Jammer van die ego’s.
18. Rats On Rafts – Last Day On Earth
Een van m’n favoriete (en beste) Nederlandse bands: de Rotterdamse
anti-helden Rats On Rafts, die het slot van elke show in één grote, lange post-punkgroove veranderen met tracks als Jazz, Powder Monkey, (soms) Zebradelic en dit geweldige Last Day On Earth. Nihilistisch, eigenzinnig en nog altijd een tikje ondergewaardeerd.
19. zZz – Juggernaut
Wat een formidabele, diepgravende Krauttrip mensen, 20x DWDD lengte en direct een live-favoriet. En wat is het fijn dat zZz weer terug is. Echt de perfecte band om elk festival tot een dampend einde te brengen.
20. Angel Olsen – Hi-Five
Nogal een zwak voor stoere frontvrouwen met een door ziel en alles
snijdende stem en teksten. De laatste jaren in die zin verwend door onder meer Scout Niblett, She Keeps Bees en Angel Olsen. En ik vertel hier niks nieuws als ik stel dat Courtney Barnett een van de platen van het jaar heeft gemaakt. Dan maar wat nieuws: luister Angel Olsen Burn Your Fire For No Witness! En Eight Houses van She Keeps Bees.
21. She Keeps Bees – Breezy
Zie hierboven. Shows op Le Guess Who? en in EKKO moeten missen, maar de LGW-sessie maakte veel goed. Die spanningsopbouw in haar tracks. Wow.
22. King Gizzard & The Lizard Wizard – Cellophane
Stiekem de sensatie van Down The Rabbit Hole. Met die nummers van I’m In Your Mind Fuzz, met die psychgarage (à la Thee Oh Sees maar dan trashy bluesy met mondharmonica) staken de Australische mafkezen de tent in de fik. De eerste vier nummers vormen een fantastische viertrapsraket en bij Cellophane verkeren we nog steeds in outta space.
23. Meatbodies – Mountain
Garagerockfans opgelet! Meatbodies maakte vorig jaar de plaat van het jaar en heeft daar ook de liveshow bij. Vergelijkbaar met Ty Segall’s heerlijke Fuzz-project (waar main Meatbody Chad Ubovich ook in meedeed), maar dan beter en vooral met betere liedjes. Die blijven hangen, fuzz-pedaal en gekte of niet, dankzij de hooks en de samenzang. Mountain en Tremmors zijn favoriet.
24. High On Fire – The Black Plot
Terug bij de harde les met de bazen van High On Fire. Recente release
Luminiferous al gecheckt? Zou ik maar eens doen dan. De Amerikaanse stoner/doom metal band (we hadden hier ook voor de nieuwe Weedeater kunnen gaan) heeft een alleszins vernietigend zevende studio-album afgeleverd. Opener The Black Plot is exemplarisch. We bevelen overigens ook volgaarne de vorige band van frontman Matt Pike aan: Sleep.
25. Spidergawd – Crossroads
Eindigen met de vuist en het bier in de lucht en het haar in de nek. Het
Noorse Spidergawd is meer van de classic rock. Met de ritmesectie van
Motorpsycho (en mét de Noorse Josh Homme op zang) zagen we ze op Eurosonic de erfenis van Black Sabbath, Kyuss, Motorpsycho en MC5 tot een zwaar verslavend geheel smeden. Tweede album Spidergawd II is zwaar aanbevolen. Crossroads is een hevig stampende stonertrack met koebel en classic rock-zang.
BUBBLED UNDER
The Machine – Sphere (…or Kneiter)
Van het vorige album Calmer Than You Are komt deze heerlijke
stonerkraut-knaller, die live nog een hardere kneiter is. The Machine is een band uit Zuid-Holland met vijf albums op zak, drie Roadburn-shows en talloze Europese trips. Bizar goede band, die echt meer krediet verdient.
– Monomyth – Vanderwaalkrachten
Als die zZz-trip je nog niet ver genoeg gaat, probeer dan zeker deze het
Haagse Monomyth, een van de beste Nederlandse heavy (instrumentale) bands. Vanderwaalskrachten is nog van de vorige plaat, maar nog altijd een van m’n favoriete voorbeelden van Monomyths machtvertoon en superieure spanningsopbouw.
– Bruce Springsteen – Working On The Highway
Eerste LP ooit. Goed cadeau van mijn vader en eerste aanzet
muziekcollectie. Genieten van workingclass-songs, vooral uptempo songs als Bobby Jean en Working On The Highway.
– Herder – Sons Of Thunder
We zijn alweer twee sterke albums verder, maar deze track van de
debuutplaat blijft m’n favoriete ballcrusher van de Groningse
stonerdoomband.
– Wovenhand eva
IJsbreker: EODM
Opgedoken, afgestoft en opgepimpt. Complexity, de nieuwe single van Eagles of Death Metal is geen nieuw nummer maar een remake van een liedje dat Jesse Hughes een paar jaar geleden uitbracht als Boots Electric. Een oud liedje nieuw leven inblazen duidt meestal op ideeënarmoede, maar de nieuwe versie van Complexity geeft niet die indruk. Er zat gewoon meer in het nummer dan Hughes er in zijn eentje uit wist te halen. Samen met zijn Eagles Of Death Metal compadre Josh Homme heeft hij van een leuk liedje een uitstekend nummer gemaakt. Nu QOTSA even op stal is gezet, is Homme weer volop betrokken bij EODM, dat hij zo rond de eeuwwisseling in het leven riep samen met Hughes. Zij zijn de kern van een band waarvan de andere leden circuleren. Dit jaar laat eindelijk weer eens wat activiteiten zien in het EODM kamp, de band is bezig aan een zomertour en voor de herfst staat er een nieuw album gepland. Zipper Down gaat langspeler nummer 4 van EODM heten. Voor zover we kunnen nagaan is Complexity de enige remake. Het album telt wel een cover, Save A Prayer van Duran Duran. Wat Homme en Hughes daarvan hebben gebakken, weten we op 2 oktober.
The Libertines
Pete Doherty is de Engelse Herman Brood, zijn succes rust voor een niet onbelangrijk deel op zijn reputatie als grootverbruiker van verdovende middelen. Voordeel van een bestaan als junk des vaderlands is dat de verwachtingen niet hoog gespannen zijn. Bij optredens zijn de fans al tevreden als Doherty überhaupt komt opdraven. Bij albums neemt men genoegen met een paar goede tracks. Doherty’s faam rust op zijn werk met The Libertines, een band die hij in 1997 begon samen met Carl Baråt, ook een gebruiker maar met iets meer zelfcontrole. Vanwege Doherty’s liederlijke levensstijl is de loopbaan van The Libertines er een van horten en stoten. Het laatste jaar zit er weer schot in de zaak, de band treedt weer op en er ligt na elf jaar weer een nieuw album klaar voor release. De blijde geboorte van het derde Libertines album, Anthems For The Doomed Youth (4/0) wordt aangekondigd met een nieuwe single. Gunga Din is een voor The Libertines’ doen vrij gedisciplineerde track met aanstekelijk lalala refrein. Doherty lijkt zijn demonen onder controle te hebben, voorlopig.
Interview: The London Souls
Voorafgaand aan het festivalseizoen presenteerde de organisatie van het Bospop Festival al vroeg in dit jaar een reeks spraakmakende namen die het komende weekend te zien zullen zijn in Weert-Noord. Dream Theater, ZZ Top, Anastacia, Gary Clark Jr. en Melissa Etheridge zullen voor velen een reden zijn geweest om meteen een ticket aan te schaffen voor deze 35e editie. Toch is men er ook weer in geslaagd om de nieuwsgierig-heid te prikkelen met een, althans voor ons, volslagen nieuwe naam: The London Souls. Even een belletje naar het Verenigd Koninkrijk dus en klaar…
…dachten we…
Tekst: Jeroen Bakker
Na beluistering van Here Come The Girls, het nieuwe album dat volgende week officieel zal uitkomen leek het ons hoog tijd om eens kennis te maken met deze Britten…, tenminste dat dachten we want niets is minder waar. Hoewel de naam anders doet vermoeden ligt de nadruk allesbehalve op ‘the soul’ maar veel meer op seventies-rock, folk en gruizige blues. Bovendien zijn de twee heren van The London Souls afkomstig uit New York, ‘The City That Never Sleeps’ en wij bellen naar ‘The City Of Light’, Parijs dus, waar drummer/zanger Chris St. Hilaire zojuist de soundcheck heeft afgerond.
“We spelen vanavond in Les Etoiles en er zijn nog nauwelijks kaarten beschikbaar”, aldus een enthousiaste Chris. “Geweldig om in die prachtige Europese steden te kunnen spelen. We zijn onlangs zelfs in Londen geweest! Het is een droom die uitkomt”. Helaas voor Chris en zijn collega, gitarist/leadzanger Tash Neal, is er nauwelijks tijd om lekker eens even de toerist uit te hangen. “Na het optreden vertrekken we meteen naar Bilbao en zullen vanuit daar richting Nederland rijden.”
Na het gelijknamige debuut uit 2011 heeft de release van opvolger Here Come The Girls lange tijd op zich laten wachten. Er is nogal wat gebeurt in de tussenliggende periode. “Nadat onze debuutplaat was uitgebracht en we op tournee zouden gaan hield onze bassist er plotseling mee op.” Samen met Tash Neal werd besloten om als duo verder te gaan en direkt te gaan werken aan de nieuwe plaat. Chris vervolgt: “Het album was zo goed als helemaal klaar en de eerste optredens stonden al op de agenda toen een verschrikkelijk auto-ongeluk Tash op de intensive care van het ziekenhuis deed belanden. De artsen besloten meteen om een hersenoperatie uit te voeren om zijn leven te kunnen redden. De operatie verliep succesvol maar volgens hen zou het nog lange tijd kosten voordat hij weer helemaal hersteld zou zijn.”
Noodgedwongen stond de hele wereld voor London Souls even stil maar het herstel bleek eveneens zeer voorspoedig te verlopen. “Tash pakte al snel zijn gitaar en wilde zo snel mogelijk de draad weer oppakken. Voordat ik het wist stonden we weer samen op het podium. Ik ben er van overtuigd dat de muziek een helende werking op hem heeft gehad.” De twee zagen geen reden om het album opnieuw onder handen te nemen. “We hebben alles gelaten zoals het is en staan er nog steeds voor de volle honderd procent achter. Het is een heel goed album geworden waar we nog steeds heel erg trots op zijn. De hele situatie heeft ons denk ik alleen maar sterker gemaakt en kracht gegeven om weer stappen vooruit te maken.”
“We hopen na de twee optredens hier snel weer terug te kunnen komen”, aldus Chris. “Het is geweldig om onze muziek op het podium en voor publiek te spelen. In de studio maken we graag gebruik van de beschikbare foefjes maar op het podium komt ons werk erg goed tot zijn recht en gaat het pas echt flink tekeer.” Er wordt volgens ingewijden heel goed gereageerd op het nieuwe materiaal van deze ‘Brooklyn Invasion’ dat in april al werd uitgebracht in Amerika. Met name de uitverkochte release-show in New York bleek een geweldig succes. “Er werd door veel mensen die ons als support-act bij een grote band hadden gezien, lang naar uitgekeken. Ze waren al een beetje bekend met onze muziek zoals die live werd gespeeld. Het gaat ook buiten New York heel goed met de naamsbekendheid. Mensen uit Ohio, Californië en Texas komen naar ons toe om te zeggen hoe goed ze ons vinden.”
Logischerwijs moet hier en daar nog wel even uitgelegd worden hoe dat nu precies zit met de groepsnaam. “Mijn vader was een gitarist die opgroeide in Trinidad en Tobago. Vanwege de nabijgelegen Amerikaanse marinebasis kon hij in de sixties naar de ‘Britse invasie’ luisteren. Dave Clark Five, Stones, Beatles en Kinks bleken een grote indruk op hem te maken terwijl op het eiland zelf al veel Calypso en Ska te horen was. Samen met een paar jongens richtte hij The London Souls op en speelde op bruiloften en partijtjes een stijl die voortkwam uit bovengenoemde muziek. Het werd geen heel groot succes. Toen Tash en ik bij elkaar kwamen in 2008 bedacht ik dat niemand deze naam gebruikte en ik vond het op een of andere manier heel goed bij ons passen. Wij luisterden ook naar Britse muziek en vonden het bovendien interessant hoezeer die bands indertijd door Amerikaanse Rhythm & Blues geïnspireerd zijn geraakt. Zo zitten er dus meerdere lagen in de groepsnaam verstopt.”
Dat Chris muzikant zou worden was onvermijdelijk.Wat wil je ook met een vader als gitarist en woonachtig in een omgeving waar de muziek nooit ver weg was. “Ik was altijd omgeven door muzikale ritmes en kreeg al snel van hem een eigen drumstel. Hij was zelf ooit eens begonnen als drummer en hij had toen al heel veel platen in zijn bezit waarop mijn favoriete drummers aller tijden te vinden zijn. Tash heeft een soortgelijke achtergrond en een zelfde fascinatie voor ‘rhythm’. Hij speelt trouwens ook drums en ik speel naast drums ook gitaar. Het ritme is de basis van onze muziek. Mijn vader is trots op mij en komt zelfs wel eens samen met mijn moeder naar ons kijken. Hij support mij nog altijd maar helaas niet financieel hahaha.”
Er wordt inmiddels ook al geschreven voor het volgende album maar alles staat nu in het teken van het live-spelen. Er zullen nog enkele festivaloptredens en clubshows in Europa plaatsvinden. Zo zal er volgende week met Billy Idol in Duitsland worden opgetreden en met Lenny Kravitz worden shows gedaan in Italië en Spanje.
Vragen naar de toekomstplannen aan iemand die als geen ander weet hoe betrekkelijk het leven kan zijn voelt ongemakkelijk maar Chris durft het, met medeweten van Tash, hardop uit te spreken: “We willen niet te lang op één plaats blijven rondhangen maar onze muziek voor zoveel mogelijk mensen over de hele wereld spelen. We willen niet ‘de huisband’ van een of ander klein gehucht worden.”
LIVEDATA 12/07 Bospop, Weert (hoofdpodium 13.00 uur) 13/07 Paradiso, Amsterdam
zZz
Elke ochtend om 9 uur een verse track! Vandaag Wild Girl van zZz. En er zijn genoeg livedata om ze in het echt te checken…
LIVEDATA 17/07 Leeuwarden, Welcome To The Village 18/07 Sint-Jan-In-Eremo, Polderfest (B) 23/07Nijmegen, Valkhof Festival 25/07 Biervliet, WeitjeRock 31/07 Wijk aan Zee, Sleazefest 15/08 Tavigny, La Truite Magique (B) 29/08 Tilburg, Woolstock 05/09 Vlieland, Into The Great Wide Open 06/09 Eindhoven, Brandend Zand 11/09 Hoorn, Manifesto (w/ Green Hornet & the Miseries) 20/09 Nijmegen, Festival De Oversteek
The Sleaze Express -> zZz, Green Hornet & The Deaf
12/11 Den Bosch, W2 Poppodium 13/11 Bergen op Zoom, Gebouw-T 14/11 Maastricht, Muziekgieterij 20/11 Alkmaar, Victorie 21/11Apeldoorn, Gigant 26/11 Arnhem, Luxor Live 27/11 Amersfoort, Fluor 28/11 Leeuwarden, Asteriks 02/12 Groningen, Vera 03/12Amsterdam, Paradiso Noord / Tolhuistuin 04/12 Den Haag, Paard van Troje
Beach House
Beach House verstaat de kunst om moeilijke muziek makkelijk te laten klinken. Of andersom. Het nieuwe Sparks is geen uitzondering. Het nummer vergt een paar draaibeurten voordat de melodie zich laat horen, maar dan heb je ook wat. Beach House is een duo dat sinds haar debuut in 2004 de boventoon voert in het dream pop genre. De mannelijk helft heet Alex Scally. Zijn partner Victoria Legrand is een Française met een beroemde vader, Michel Legrand. Papá is een gerespecteerd jazzmuzikant en componist met meer dan 200 soundtracks op zijn naam. Hij is ook de auteur van de evergreen, Windmills Of Your Mind. Vicoria is geboren in Parijs, maar opgegroeid in Philadelphia. Een studie in Parijs heeft ze voortijdig afgebroken, waarna ze weer naar Philly ging. Daar liep ze Scally tegen het lijf. Het duo sloot een muzikaal pact dat binnenkort een vijfde vrucht afwerpt in de vorm van het album Depression Cherry.