Rianne Walther van The Indien heeft niet alleen een bijzonder mooie stem, ze kan ook nog eens prachtig zingen, een combinatie die minder vaak voorkomt dan je zou denken. The One is de derde single van de Haagse en haar compagnons. Met een stem en een uiterlijk als het hare zal het verleidelijk zijn om achter het grote succes aan te jagen. The One ademt echter kwaliteit uit, lange adem en ontdekkingsdrift, niet bepaald eigenschappen voor een hitparadeact. Rianne heeft dus duidelijk heeft niet de ambitie om de nieuwe Miss Montreal te worden en ook niet de nieuwe Anouk, maar gewoon de eerste, enige en echte The Indien.
Category: Nieuwe Muziek
The Strypes
Elke ochtend om 8 uur een fijne clip! Scumbag City is de nieuwste clip van The Strypes en staat al een eeuwigheid bij ons op de playlist. Gewoon lekker ongecompliceerd rock ‘n’ rol en staat op het album Little Victories.
Faith No More
Elke ochtend om 8 uur een lekkere track! Volgens Faith No More is de Sunny Side up. Op Pinkpop afgelopen jaar nog te bewonderen met een hele vette show en het nummer is afkomstig van de laatste plaat Sol Invictus.
The Maccabees
The Maccabees is meer dan een superstrak spelende uiterst energieke Britse rockband. Het is ook een band met een boodschap. Spit It Out is de derde single van het vierde album van de band uit Londen. Tezamen vormen de singles een drieluik met als thema de ‘gentrification’ van hun geliefde stad. In grote steden in Nederland zien we een zelfde ontwikkeling, de oude binnenstad wordt overgenomen door een kapitaalkrachtige elite. Woningen worden onbetaalbaar, buurtwinkels verdreven door koffieketens en biologische supermarkten. Londen liep voorop in de gentrificatie en is nu is het domein van rijke Russen en Arabieren, makelaars en bankpersoneel. Voor gewone mensen is Londen onbetaalbaar geworden, dus ook voor beginnende muzikanten. Er is dus sprake van culturele kaalslag. En daar heeft The Maccabees een liedje over gemaakt. Zal hun protest invloed hebben, waarschijnlijk niet. Maar zwijgen is geen alternatief.
Grimes
Elke dag om 8 uur een vette clip! De nieuwe video van Grimes is het wonderschone Flesh without Blood/Life in the Vivid Dream. Dit staat op het nieuwe album Art Angels welke 6 november zal verschijnen.
LIVEDATA 28/02/2016 Paradiso, Amsterdam 29/02/2016 Tivoli, Utrecht 03/03/2016 AB, Brussels
Interview: De old fashioned bandjesmentaliteit van Circa Waves
In zijn vrije tijd maakt Sam Rourke mixtapes onder zijn alter ego DJ Warhorse. “Ik werk nu aan een nieuwe set met outtakes van een Marvin Gaye/Mos Def mashup-album dat ik net heb ontdekt.” Sam lijkt nu misschien een übermoderne knakker, maar als bassist van het simplistische indierockbandje Circa Waves is hij juist een voorvechter van old school gitaarmuziek. “Hoe echter, hoe beter.”
Tekst LiveGuideNL | Sven Bersee
Toen laatst bekend werd dat Sam Smith de theme song van de nieuwe James Bond gaat opnemen, grepen de mannen van Circa Waves snel naar de bandtelefoon voor een kort tweetje: Circa Waves @CircaWaves Sep 8 – I dunno what Sam Smith is talkin bout, we’re doing the bond theme!
“We gaan gewoon een cover van Goldfinger spelen”, zegt Sam Rourke nu met een droog hoofd over deze bekendmaking. “We veranderen alleen het woord Goldfinger in de titel van de nieuwe film. SPECTRE dus. Al twijfelen we nog, want ons eigen nummer Get Away is ook een prima Bond-tune. Maar dan moet het wel gezongen worden door Shirley Bassey. Alleen zij komt daarmee weg.”
Spelen in Circa Waves biedt hetzelfde privilege als in de huid kruipen van 007: vrouwen komen op de Liverpudlians af alsof er een chick-magnet in hun strakke broekjes zit. De achttienjarige welpjes staan steevast vooraan bij hun shows. Het heeft er alle schijn van dat deze vier jonge honden de droom leven. Ze dronken laatst ook al champagne met het in de UK legendarische The Libertines. “Vooral in Engeland is dat zó’n belangrijke band. Zeker in hun hoogtijdagen hebben ze bij veel mensen de ogen voor nieuwe muziek geopend. Het is dus wel gek om ze dan backstage op festivals te ontmoeten en gewoon even een praatje met ze te maken.”
Sam verbaast zich soms over het leven waarin hij en zijn bandmaatjes zijn beland. Sinds de release van debuutalbum Young Chasers in maart werd alles alleen maar hectischer. “Dit leven is soms best surrealistisch. We kunnen non-stop de gekste dingen doen. Dus mensen die denken dat wij een droomleven hebben: dat klopt. Het is ongeveer wat ik me ervan voorstelde toen ik jong was. Je ziet veel steden, krijgt ladingen drank in je handen gedrukt en ontmoet toffe mensen. Ik had bijvoorbeeld een keer de kans om Mos Def te ontmoeten. Ik ben groot fan van hem en hij stond tijdens een festival een paar meter verderop. Ik had alleen niet de ballen om hoi te zeggen, helaas.”Hyperenergiek
In hun eigen festival-minidocumentaire 4 Festivals / 4 Countries / 4 Days zien we dat de jongens zich niet bovenmatig inspannen om nieuwe avonturen te creëren. Na de zoveelste hyperenergieke show is bier drinken de voornaamste backstage-bezigheid. Zoals na het optreden op het Friese Welcome to The Village, te zien in aflevering twee van de vierdelige docu. “Daar kun je zien dat we voor en na een show niet veel werk verzetten. Zo herinner ik me van dat festival vooral dat we heel vroeg begonnen met drinken. Er gingen een paar flessen whisky doorheen en ik voelde me daar wel een beetje raar door, maar dat is oké.”
In de docu zien we de heren, zoals het goede Britten betaamt, ook keurig een paar sloten bier wegzuipen. Dat spul is op festivals nu eenmaal in grote hoeveelheden voorhanden. “En de beste manier om met die verleiding om te gaan, is door beter te worden in bier drinken. Dat is een betere aanpak dan alcohol vermijden. Inmiddels zijn we dus vrij getrainde bierdrinkers.”
Allemaal wel zo rock & roll dus, die mentaliteit van deze jongens. Verbaast ons ook niks, want eigenlijk is Circa Waves niets meer dan een typisch old school gitaarbandje. “Onze muziek is vrij simplistisch. Toen we aan Young Chasers werkten, probeerden we het vooral ‘stripped-back’ te houden. We houden er niet van om dingen gecompliceerder te maken dan ze zijn. Veel bands van nu maken er een ‘overblown fucking thing’ van, met zestig backingtracks, tien gitaren en vier vocalen door elkaar.”
Volgens Sam zijn er tegenwoordig te veel bands die live terugvallen op backing tracks. “Het is heel eenvoudig om een show super glad en gepolijst te laten klinken, maar dat is niet echt. Dan denkt het publiek dat zo’n band live geweldig is, terwijl ze eigenlijk gewoon afhankelijk zijn van backing tracks. Dat is best een cynische houding, maar sommige bands interesseert het blijkbaar niet of ze hun fans voor de gek houden.”
Volgens Sam heeft gitaarmuziek in de afgelopen jaren flink geleden, maar hij denk dat het zowaar allemaal beter wordt. “Gelukkig heb je nu weer bands als Wolf Alice, die gewoon echt als een fucking band klinken. Dat is een tijdje weggeweest. Op een zeker moment klonk bijna alles te gepolijst en mooi. Dat doen wij verdomme niet. Wij willen gewoon klinken als een band die in een oud hok liedjes speelt.”
LIVEDATA 28/10 Doornroosje, Nijmegen 29/10 Effenaar, Eindhoven 30/10 London Calling, Amsterdam 31/10 Vera, Groningen
Klinkt als: springerige Britrock voor zweterige pubs
Het november-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.
Sticky Fingers
‘This town is turning in a ghost town, all the clubs are closing down’, zongen The Specials in 1981. Ghost Town was een protest tegen de sterk stijgende werkeloosheid, de afbraak van oude wijken en het geweld op straat in Londen, het gevolg van het rechtse bewind van Margareth Thatcher. Wat er toen in Londen gebeurde, is nu aan de hand in Sydney waar het stadsbestuur alcohol misbruik onder jongeren wil tegengaan door kroegen te verbieden na half ‘s twee nachts nog mensen toe te laten en de regel dat alle kroegen om drie uur moeten sluiten. Een vrij rampzalig beleid natuurlijk wat absoluut niet zal werken en wat van Sydney een dooie stad zal maken. Tijd dus voor protest. Sticky Fingers laat zich horen door het klassieke Ghost town te coveren. De cover is enerzijds een eerbetoon aan de beste band van de Britse ska-scene van de jaren tachtig en tegelijk een eigentijds protest tegen de zedenmeesters van Sydney.
The Bohicas
The Bohicas = Snerpende gitaarsolo’s, puntige rock en catchy hooks. Na twee succesvolle optredens op London Calling die zowel de Kleine en later ook de Grote Zaal veranderden in een stampende zwetende massa is het nu tijd voor een eigen show in de Kleine Zaal.
De nieuwe belofte van platenlabel Domino heeft net het debuutalbum The Making Of uitgebracht en gaat hiermee op tour door Europa. De jongens uit Essex zijn klaar met “those fucking slow jams” en dat is duidelijk te horen aan hun singles als Swarm en Where You At.
LIVEDATA 27/10 Paradiso, Amsterdam 28/10 Simplon, Groningen
The Brahms
Met Homerun bewijst The Brahms dat de band geen one-hit-wonder is en ook geen two-hit-wonder, maar eerder een hitmachine of in ieder geval een echte band waar we voorlopig nog niet van af zijn. En gelukkig maar. De Hollandse jongens speelden zich in de kijker met She Moves, breidden hun doelgroep rigoureus uit met de potentiële Nederpop klassieker Golden en neemt nu de laatste twijfel weg met Homerun. En weet je wat nou het leukste is? Live is The Brahms minstens zo goed als op plaat met hun trefzekere zang, sprankelende gitaren en songs die beklijven. Kortom laat maar doorkomen dat album, die prominente plek op Noorderslag en hits vier, vijf en zes.
DMA’S
Elke ochtend om 8 uur een vette clip! Hier hebben we de DMA’S met Lay Down. De single draait al een tijdje mee in onze playlist en hier hebben we ook de video voor je.
LIVEDATA 31/10 Botanique, Brussels 01/11 VERA, Groningen 11/11 TivoliVredenburg, Utrecht 12/11 Melkweg, Amsterdam