Supergroepen zijn geen veelvoorkomend, maar wel een bekend verschijnsel in de popmuziek, van Cream in de jaren zestig tot Them Crooked Vultures een paar jaar terug. Bands die fuseren, ook al is het maar tijdelijk die kennen we nog niet. De primeur komt op naam van Franz Ferdinand dat de krachten heeft gebundeld met Sparks. Voor wie de jaren zeventig niet actief heeft meegemaakt en achterloopt met zijn studie. Sparks is de band van de gebroeders Ron en Russel Mael uit Santa Monica. In de VS kreeg Sparks geen voet aan de grond. In Europa echter had het duo een tweetal hits, die nu gerekend worden tot de pareltjes van het glamrock genre. De band beleefde zijn succesvolste periode in de eerste helft van de seventies gelijk met o.a. Bowie en T.Rex. Sindsdien is Sparks in cult kringen een gewaardeerde naam. Klaarblijkelijk heeft ook Franz Ferdinand hobby in old school glam, want de band heeft dus een verbond gesloten met de Mael broeders met als hoorbaar resultaat twee tracks, waarvan we Johnny Delusional de beste vinden. FFS staat op Lowlands en 2 juli in de Melkweg!
Category: Nieuwe Muziek
Janne Schra
Elke dag om negen uur ‘s ochtends een verse clip om de dag goed te beginnen. Carry On komt van het tweede soloalbum van Janne Schra, PONZO. De plaat werd gemixt en geproduceerd door haar vriend Torre Florim van De Staat, dat is duidelijk te horen op deze single. In de bijbehorende clip is Janne Schra getransformeerd tot een soort Jane Fonda. Janne is de sensuele, aparte fitnessinstructrice van een dansschool voor ouderen. Let ook op de verrassende bijrol van Fresku, en een tekkel.
Mumford & Sons
Eerlijk gezegd missen we banjo’s geen seconde in de nieuwe nummers van Mumford & Sons. Na twee albums vol organische klanken vinden we het helemaal niet erg dat de band heeft ingeplugd. Typisch geval van verandering van spijs. De beste Mumford songs hebben een bijzondere balans tussen compositie en energie. In dat licht is The Wolf een van de betere songs van de voormalige folkies. Eerst Believe en nu The Wolf laten een band horen die weigert om op de lauweren te rusten, een band voor wie stilstand achteruitgang betekent. Kortom onze verwachtingen voor Wilder Mind (4/5), album numero tres van de Mumfords zijn hoog gespannen.
Reptar
Reptar is een vierkoppige band uit Athens, Georgia. Hun tweede album -Lurid Glow- is net uit op het label Joyful Noise Recordings. Op de single Amanda horen we weinig Joy en al helemaal geen Noise en de clip tussen twee vrouwen is raar en intrigerend. Do you love me?
Kijk snel, zo’n clip heb je nog nooit gezien.
Slaves
Laurie Vincent en Isaac Holman hebben hun band geen Slaves genoemd om een statement te maken. Ze zochten een korte en krachtige naam, zo iets als The Clash. Slaves bekte goed dus werd het dat. Het duo verbaasde zich dan ook over de kritiek, ‘waarom noemen twee relatief welgestelde blanke Britten zich Slaves?’ Nou daarom dus. Er is overigens nog een band met de naam Slaves, een eveneens blanke punkband uit de VS. De songs van Slaves UK hebben de bondigheid van een slogan en de kracht van een protestactie, maar zijn dus niet bedoeld om het volk aan te zetten tot revolutie. Cheer Up London is punk met pretoogjes en binnenkort ook te vinden op het debuutalbum van Slaves, Are You Satisfied
Interview: Jacco Gardner heeft gemixte gevoelens bij druk tourschema
Jacco Gardner (Hoorn, 1988) brak in 2013 door met het debuutalbum Cabinet of Curiosities. Het tweede album –Hypnophobia– van het Nederlandse wonderkind komt binnenkort uit (1 mei), maar de inmiddels internationaal zeer succesvolle multi-instrumentalist experimenteert het liefst in z’n eigen studio in Zwaag.
Oud bandlid van Lola Kite en The Skywalkers werd direct de nationale vaandeldrager van neo-sixties, psychedelica -en baroquepop. Jacco Gardner tourde over de hele wereld, had bijna 200 shows en stond op verschillende gerenommeerde festivals als SXSW, FIB, ESNS en BKS. Zijn single Clear The Air was toen ook niet uit de Graadmeter te krijgen. Tijd voor een nieuw album, nieuwe band en nieuwe tournee. Gijs Vervliet van Pinguin Radio sprak hem een paar dagen na zijn verjaardag.
Gefeliciteerd!
“Dank je.”
Nog voor je verjaardag.
“Ohja, ja ik was inderdaad net jarig, alweer helemaal vergeten. Ik heb het eigenlijk niet echt gevierd.”
Waarom niet, je hebt wel wat te vieren lijkt me met je nieuwe album op komst en een gigantisch druk tourschema?
“Dat is het ‘em juist. Door dat super volle schema wil ik nu eigenlijk even rustig aan doen.”
Dus nu lekker in de tuin?
“Jep, het is super zonnig in Zwaag. Ik verwachtte je al dus ben met m’n laptop in de tuin gaan zitten. Het is even wachten voordat we echt los gaan. Op Koningsnacht staan we op het Life I Live Festival, dat ken ik eigenlijk niet. En daarna begint de Nederlandse clubtour. Kom je ook?”
Heel graag, ben erg benieuwd. Je hebt gewisseld in je band, hè? Waarom eigenlijk?
“Het is natuurlijk mijn act, een aantal van de bandleden had het te druk met andere projecten. Maar mijn vorige drummer Jos van Tol heeft bijvoorbeeld nog wel geholpen in de studio.”
Je gaat op tournee met de band Eerie Wanda. Leden van hun zitten ook in jouw begeleidingsband, toch?
“Klopt! Jasper Verhulst en Nic Niccebrugge uit Eerie Wanda zijn mijn bassist en drummer on stage. Een soort groepsreis met vrienden, haha.”
Belangrijk lid in de nieuwe band is de Amerikaan Frank Maston. Hoe is dat zo gekomen?
“We hebben elkaar leren kennen een paar jaar geleden op SXSW in Austin. Tijdens een tour in Amerika had ik plotseling een bandlid nodig en dat is Frank toen geworden. Sindsdien hebben we altijd contact gehouden, we zelfs beste vrienden geworden.”
Zijn band Maston stond zowaar in je favoriete 25 lijstje toen je in de eerste week van 2014 onze Stationschef was. Hoe belangrijk is hij voor je als inspirator?
“Oh, echt? Dat is toevallig! Zijn psychedelica spreekt me heel erg aan. Ik luister sowieso heel veel naar dat soort muziek, bands als The Zodiac en Broadcast and the Focus Group. Julian House van The Focus Group heeft trouwens het artwork gemaakt van Hypnophobia. Ik ben er erg trots op. Frank heeft hier een tijd in Zwaag gewoond, als het goed is is hij net op tijd terug voor de releaseshow in Paradiso, maar dat wordt nog wel even een gedoe.”
Wat dan? Was het te gezellig bij jou dat hij te lang is gebleven?
“Ja, gedoe met toeristenvisum, enzo. Anders hebben we een vervanger!”
Hopelijk komt het goed. Naar wat voor soort muziek hebben jullie samen dan geluisterd?
“We hebben heel veel geëxperimenteerd met nieuwe instrumenten en we zaten helemaal in de jaren ’70 film soundtracks. Ennio Morricone, weet je wel. Tijdens Cabinet of Curiosities was ik daar op het eind al mee bezig en nu kon ik het dus afmaken. Ik zie het in feite als een vervolg, want tijdens de lange tournee had ik geen tijd om de rest verder uit te werken. Het is een album geworden met veel folk, maar ook wel electro. Veel nummers zijn instrumentaal, en zelfs The Carpenters hebben me enorm geïnspireerd.”Hoe ga je dat nu dan doen? Je bent het hele jaar onderweg; in de Verenigde Staten, Canada, Verenigd Koninkrijk, Spanje, Duitsland, etc, etc..?
“Ik heb een speciaal soort keyboardje gekocht waarop ik ideeën kan uitwerken, want het liefste zit ik gewoon in m’n eigen studio zoals je merkt. Het wordt een heel druk jaar en daar kijk ik wel een beetje tegen op.”
Maar het is toch allemaal ontzettend gaaf. Het lijkt me best bijzonder om als Nederlandse act het zo goed te doen in het buitenland?
“Dat is natuurlijk ook zo, maar ik ben gewoon niet zo van het touren. En zo zie ik het trouwens niet, dat ik het als Nederlander goed doe in het buitenland. Met The Skywalkers trad ik ook buiten de landsgrenzen op. Ik heb nu in de Benelux een platendeal met Excelsior, in Amerika wordt het album door Polyvinyl uitgebracht en in Engeland zit ik bij Full Time Hobby. Het is fantastisch dat ik op de voorpagina van OOR sta, maar in andere landen heb ik ook hele mooie recensies. Ik voel me wel een Nederlandse artiest, maar niet onderdeel van de Nederlandse muziekscene.”
Je woont en werkt nu in Zwaag, zou je dan niet liever in het buitenland zitten?
“Zeker wel, maar mijn studiohuur is hier gewoon laag. Ik woon hier en kom hier ook vandaan. Als ik de mogelijkheid heb om naar Amerika te verhuizen zou ik dat misschien wel doen. Maar ik ben helemaal geen stadsmens. Het liefst zit ik in een rustige omgeving, met veel natuur. M’n familie zie ik nu ook al bijna niet, dus daarvoor hoef ik het niet te laten. We zien het wel.”
Je album komt begin mei uit, net na Record Store Day. Vind je dat niet jammer?
“Ik ben niet zo bezig met Record Store Day en de hele media-aandacht daaromheen. Ik heb eerder wel instores gedaan, en misschien volgend jaar ook wel weer. Diegene die het album wil kopen, moet maar even wachten! Ik vind het wel heel goed dat het wordt gedaan en het is leuk dat er speciale releases zijn. Ondanks dat ik zelf helemaal in de psychedelica van vroeger zit, ben ik wel erg benieuwd naar de aankomende albums van Tame Impala en Unknown Mortal Orchestra.”
Zo’n dag met allemaal instores is natuurlijk super druk, dat is op SXSW zeker ook zo? Je hebt geweldige reviews gehad daar, vertel, hoe was het? En heb je nog tijd om andere bandjes te checken?
“Op SXSW speelden we soms wel 3 shows op een dag. De ene kon heel druk zijn en de andere juist weer niet. We hebben inderdaad goede recensies gehad, gelukkig, want het was hard werken. Daardoor heb ik niet veel andere acts kunnen zien. We spelen vaak op psych festivals, dit jaar op Eindhoven Psych Lab bijvoorbeeld, daar ga ik vaak nog wel even rondkijken. Daar zijn dan vaak ook bekenden. Vorig jaar zomer speelden we op een festival in Spanje, Benicàssim. Toen kwamen we na een soort Nirvana remix-act. Daar vind ik dan eigenlijk geen reet aan en merk je ook dat het publiek elke keer wisselt.”
Op Lowlands is dat toch ook wel zo? Ik zie dat je agenda in augustus nog leeg is… En zou je Pinkpop willen doen?
“De boekingen voor festivals stromen nu wel binnen, ja. Ik weet niet wat ik al wel en niet mag bekendmaken. Pinkpop is natuurlijk dé plek als Nederlandse muzikant, maar niet echt mijn muziek denk ik en tijdens Best Kept Secret zijn we in Amerika.”
We merken het wel dan! Heel veel succes met de tournee, dank!
“Thanks, tot binnenkort!”
LIVEDATA 26/04 Life I Live Festival, Den Haag 29/04 Paradiso Noord, Amsterdam 30/04 Hedon, Zwolle 01/05 Vera, Groningen 02/05 Tivoli de Helling, Utrecht 03/05 Doornroosje, Nijmegen 10/05 Les Nuites Botanique, Brussel 03/06 Muziekgieterij, Maastricht 04/06 Rotwon, Rotterdam 05/06 Eindhoven Psych Lab, Eindhoven 17/07 Welcome To The Village, Leeuwarden
Snoop Dogg – So Many Pros
Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Deze Blaxploitation-inspired video So Many Pros (heel cool overigens) staat muzikaal op het nieuwe album BUSH van Snoop Dogg welke geheel geproduceerd is door Pharrell Williams. Maar waar naar zeggen ook Stevie Wonder en Charlie Wilson op participeren. Half mei ligt het glimmende schijfje overigens in de winkel.
LIVEDATUM 19/07 Dour Fetsival, Dour (BE)
Desaperacidos
Wat doet Conor Oberst om zijn innerlijke rocker te temmen? Hij belt zijn vrienden van Desaperacidos zet de versterkers op elf en gaat los. De eerste keer dat Oberst het sein verzamelen blies was in 2002. Tegelijkertijd was hij actief met Bright Eyes. Toen die band een vlucht nam, was het gedaan met Desaperacidos. Ieder ging zijns weg, maar er bleef blijkbaar iets kriebelen bij de muzikale vrienden, dus toen Oberst een balletje opwierp over een mogelijke reünie stonden de heren binnen no time te trappelen van ongeduld. Dat was in 2012. Een serie singles volgde, bijna allemaal met een politiek thema en nu is er een tweede album, Payola. Het verschil tussen Bright Eyes en Desaperacidos is er één van dag en nacht. Waar Bright Eyes lyrisch en gelaagd is, is Desaperacidos activistisch en ongepolijst. “Full on emo in the garage” staat er in de bijsluiter. Het legendarische Hüsker Du is het lichtende voorbeeld.
Sam Amidon – Blue Mountains
Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Als het zijn voorliefde voor de gitaar en de banjo niet is, geeft vooral de stem van Sam Amidon een lichaam en een ziel aan de folk die hij uitademt. Naar goede gewoonte verschuift hij beetje bij beetje de bakens van de folk, en buigt hij oude gebruiken om tot eenvoudige toekomstmuziek. Met zijn vijfde album Lily-O, brengt de songwriter uit de Verenigde Staten de bitterheid en de ironie van het menselijke leven samen, terwijl hij tegelijkertijd alles huldigt wat hem vreugde geeft. Luister hier naar de de wonderschone ballad Blue Mountains die het verhaal vertelt van een jonge vrouw die verliefd wordt op een getrouwde man…
LIVEDATA 01/05 Vessel 11, Rotterdam 02/05 Here Comes the Summer, Vlieland 03/05 Poppodium Grenswerk, Venlo
Bully
Als je de line-up bekijkt van de meeste festivals zou je de indruk kunnen krijgen dat de popmuziek nog steeds een mannending is. Niet dus. Er zijn op dit moment zoveel rockbands met een vrouw aan het hoofd dat we rustig kunnen spreken van een trend. Wolf Alice, Best Coast, Waxahatchee, Warpaint, Alabama Shakes etc hebben er een collega bij. De band heet Bully en de baas van het stel, Alicia Bognanno. Alicia komt uit Nashville. Haar bevlogen zang en de knagende gitaren geven Trying een 90’s flavor, niet toevallig het de decennium waarin bands als The Breeders, Hole en Sleater Kinney aan de mannenheerschappij begonnen te knagen. Trying is de voorbode van het eerste album van Bully dat eind juni wordt gepresenteerd. Optreden doen miss Bognanno en haar drie mannen ook, vooralsnog alleen in Engelstalige landen.