Category: Nieuwe Muziek

California boy, Nic Hessler ging goed met zijn project Catwalk. Zo goed dat hij een platendeal kreeg aangeboden op zijn 18e. Toen sloeg het noodlot toe in de vorm van het Guillain Barré syndroom, een zeldzame auto-immuunziekte die lijkt op M.S. Hessler raakte gedeeltelijk verlamd waardoor hij geen gitaar meer kon spelen. Het leek er op dat hij een muzikale carrière wel op zijn buik kon schrijven, maar Nic vocht terug. En won. Vier jaar na de tragische diagnose is zijn eerste album af en uit. Soft Connections heet de plaat, het openingsnummer Feel Again is de single. Als je Nic’s voorgeschiedenis kent, luister je uiteraard anders naar Feel Again, maar ook voor de oningewijden is er een hoop te beleven. De stijl is West-Coast indie, de toon licht melancholiek en het talent van de maker onmiskenbaar. En dat is dus nog maar het eerste nummer van een album dat tot aan het gaatje toe gevuld is met melodieuze popsongs die niet zelden doen denken aan beroemde b-bands uit Californië, zoals The Byrds, The Beach Boys en Buffalo Springfield.

Jeremy Warmsley en Elizabeth Warmsley delen alles samen, lief en leed, bed en bühne. Het Britse echtpaar is alweer een jaar of zes samen. De vrucht van hun muzikale samenzijn is een viertal albums, inclusief een soundtrack voor een documentaire over tieners en een gloednieuwe langspeler die als titel Bad Love heeft meegekregen. Het duo schrijft ogenschijnlijk simpele popsongs door Elizabeth gezongen met een semi naïeve meisjesstem en door Jeremy voorzien van new waverige arrangementen. Summer Camp lijkt goed ingevoerd in de popgeschiedenis en bekend met het werk van o.a. The Shangri-las en Human League. Maar daarmee houdt de belangstelling van Jeremy en Elizabeth voor populaire cultuur niet op. Getuige de clip van Bad Love houdt het stel ook erg van films. De video zit vol verwijzingen naar scary movies als Scream en I Know What You Did Last Summer, waardoor het liedje ook plots een stuk minder lief wordt dan aanvankelijk gedacht.

Stealing Sheep is een drietal lijpe wijven uit Liverpool. Het woord lijp wordt hier in postive zin gebruikt. Rebecca Hawley, Emily Lansley en Lucy Mercer hebben een eigen geluid ontwikkeld, dat je een artistieke vorm van folk zou kunnen noemen. De meiden debuteerden drie jaar geleden met een album dat invloeden liet horen van krautrock tot en met middeleeuwse madrigalen. Ook hun jongste langspeler biedt een ongebruikelijk en vaak onverwacht palet aan invloeden. In de single Deadlock worden bijvoorbeeld de Sugababes geciteerd. De muziek van Stealing Sheep is vrij freaky, maar treedt nooit buiten de oevers. Voor de fans van St Vincent, Postal Service en andere acts met een muzikaal hart en een actief stel hersens.

Na drie low-key uitgebrachte albums is Eternal Summers nu toe aan de grote sprong voorwaarts. Het powertrio uit Roanoke Virginia is aan zijn zesde actieve jaar bezig; de messen zijn geslepen, sound is gefinetuned en ontdaan van vreemde smetten. Nu maar hopen dat de grote buitenwereld net zo enthousiast wordt als de thuisbasis. Er zijn drie Eternal Summers, Daniel, Jonathan en Nicole. Men is niet bepaald bescheiden, wat ze willen is een band worden die school maakt, die invloed heeft op toekomstige generaties. Of de droom punk van het trio de tand des tijds zal doorstaan of misschien wel beter wordt met het verstrijken der jaren is iets wat we nu moeilijk kunnen voorspelen. Wat we wel weten is dat de release van Gold And Stone, het nieuwe album van Eternal Summers zo vlak voor de zomer erg goed getimed is.

15 jaar en 7 albums oud is The Helio Sequence uit Oregon. Een dezer dagen lanceert het duo een achtste poging om roem en fortuin te vergaren. Dat zou eindelijk loon naar werken zijn. Brandon Summers en Benjamin Weikel maken intelligente, meerstemmige indie-rock, powerpop bijna als de songs wat vrolijker zouden zijn en misschien wat minder psychedelisch. Omdat de inkomsten van The Helio Sequence niet overhouden schnabbelt Benjamin wel eens. Hij drumde o.a op hit albums van Modest Mouse, een band waarmee The Helio Sequence wel enige overeenkomsten vertoont. De vraag is natuurlijk gaat het The Helio Sequence nu wel lukken? Het antwoord moeten we uiteraard voorlopig schuldig blijven. Only time will tell, maar als je het hebt over bands die veel meer verdienen dan ze krijgen is The Helio Sequence een sterk voorbeeld.

Kari Jahsen komt uit Ulnis, een dorpje in Noorwegen met maar 500 inwoners. De favoriete muziek van dorpelingen is country. Drie keer raden waar Kari een broertje aan dood heeft. Als muziekmaakster heeft de jonge Noorse zich de naam Farao aangemeten. Begin dit jaar was Farao een van de vele acts die hoopten op te vallen op Eurosonic, maar dat dus niet deden. Dat lag meer aan de omvang van het aanbod dan aan de kwaliteit van het gebodene. Op haar debuut EP presenteert Farao arctische droompop op een bed van elektronische keyboards en elektrische gitaren. De opnamen vonden plaats op IJsland met Mike Lindsay van de Britse folktronica band Tuung als opnameleider. De speellijst van Farao is nog vrij leeg. Je kunt haar gaan zien op het Roskilde festival eind juni of een maand eerder in Berlijn waar ze mag openen voor Jacco Gardner.