Category: Nieuwe Muziek

Groningen, 16 januari 2015, half vijf ‘s ochtends. Een vrouw heeft meer dan drie wijn op en zoekt menselijk contact. Blij vertelt ze dat ze heeft genoten van de eerste dag van showcase-festival Eurosonic/Noorderslag. Over wat ze het leukst vond, hoeft ze niet lang na te denken. “Het waren twee zusjes, tweelingen volgens mij. Ik zag ze in de Stadsschouwburg en het was echt geweldig!”

Tekst LiveGuideNL / Sven Bersee

Door alle nachtelijke hysterie was deze vrouw de naam van de act even ontschoten, maar ze doelde op Ibeyi. De Frans-Cubaanse tweelingzusjes Lisa-Kaïndé Diaz (zang en piano) en Naomi Diaz (achtergrondzang en percussie) moesten hun self-titled debuutalbum toen nog uitbrengen, maar de eerste zaal vol Hollandse zieltjes hadden ze al voor zich gewonnen. Dat ging de twintigjarige Parisiennes net zo makkelijk af als het bedenken van een naam. Ibeyi betekent namelijk simpelweg ‘tweelingen’ in het Yoruba, de Afrikaanse taal die onder meer op Cuba wordt gesproken.

Niet moeilijk doen, dat past goed bij ze, vertelt het alternative R&B-duo een dag na de show in Hotel de Ville. Ze zitten er ontspannen bij in het hotel dat dezelfde naam draagt als het stadhuis van hun hometown. “De muziek die me echt in mijn hart raakt is de muziek die het simpelst en meest direct is”, legt Naomi uit. “Ray Charles bijvoorbeeld. Hij mixte gewoon de muziek waar hij zelf van hield: kerkmuziek en rhythm & blues dus. Het geweldige aan hem was dat hij het zo natuurlijk bracht, zo normaal. En zo is het ook met onze muziek. Er zitten veel invloeden in, zoals R&B en electro, maar we dachten nergens over na.”

De zusjes vermengen moderne stijlen met de Yoruba-muziek waar ze dankzij hun ouders mee opgroeiden. “Dat is er altijd geweest in ons leven”, zegt Lisa schouderophalend. “Maar we hadden niet zoiets van: dit is oude muziek, dus we moeten er iets jongs in stoppen. We hebben gewoon de muziek gemixt die in onze oren zit. Wij houden net zo goed van hiphop als van Yoruba. Ik weet ook zeker dat Naomi met een rapper gaat trouwen. Ik hoop dat het een goeie is. Een goeie rapper én een goeie gast, dus. Ik ben benieuwd wie het wordt.”Moederbeer
Los van Naomi’s toekomstige man is familie sowieso verdomd belangrijk voor de zusjes. De invloed van vader Anga Díaz is ondanks zijn onverwachte overlijden in 2006 onmiskenbaar. Hij was zelf namelijk percussionist in onder meer Buena Vista Social Club, Naomi koos later dus voor hetzelfde instrument. Hun moeder is de Frans-Venezolaanse zangeres Maya Dagnino. Zij is mee op tour, maar de zusjes weigeren zich moederskindjes te laten noemen. Lisa: “Het is fijn om haar bij ons te hebben, zodat ze ons wegwijs kan maken. Maar ze is geen moederbeer die haar kindjes beschermt. Ze snapt ook wel dat wij ouder worden.”

Mama zit ook in de clip bij Mama Says, een prachtige video die tegelijk een beetje triest is. Lisa: “Je ziet daarin dat we heel close zijn en dat dat niet geacteerd is. Of ze de clip een goed idee vond? Het is wel heel persoonlijk, maar ze weet dat mensen die ernaar luisteren niet aan haar denken, maar aan hun eigen moeder. Het is een nummer waarin veel mensen zich herkennen.”

Beyoncé
De vraag of er ook onderwerpen zijn waar ze nooit over zouden zingen, leidt tot een kort overleg. De gebrekkig Engels sprekende Naomi begrijpt de vraag niet, Lisa legt het haar uit in het Frans. Een stellig ‘nee’ volgt uit de mond van Naomi, maar Lisa zelf twijfelt. “Misschien politiek. Ik voel niet de behoefte om daarover te zingen, maar wie weet doe ik dat ooit wel als ik er zin in krijg. Dat is wat ik leuk vind aan ons: als we op een dag opeens Beyoncé willen zijn, dan kan dat gewoon. Niet dat ik Beyoncé zou kunnen zijn, maar als wij zin hebben om heel commerciële muziek te maken, dan doen we dat. Dan moeten we alleen wel voor honderd procent geloven in wat we doen. Anders bereik je niks.”

“We kunnen geen muziek maken met als enige doel dat mensen het kopen”, vult Naomi haar als een uitmuntende tweelingzus naadloos aan. “In de eerste plaats moet je muziek maken die je zelf leuk vindt.”

Lisa: “Maar mensen die commerciële muziek maken, daar in geloven en ook nog goed zijn, die vind ik cool! Michael Jackson: zó commercieel, maar zó goed! Beyoncé ook. Ik heb op YouTube laatst livebeelden van haar bekeken en werd helemaal weggeblazen! Je voelt gewoon dat ze het zelf leuk vindt om te doen. Misschien kunnen wij dat in de toekomst ook.”

Naomi: “De rappers waar ik naar luister zijn ook commercieel, zoals Kendrick Lamar, Jay Electronica en Wiz Khalifa. Ik hou daarvan en weet dat ik ook zoiets kan doen, maar nu is het beter om daar nog even mee te wachten. Wat we nu doen is wie we zijn en dat is hoe het moet zijn.”

LIVEDATA 09/04 Vondelkerk, Amsterdam 10/04 Motel Mozaïque, Rotterdam 17/05 Les Nuits Botanique, Brussel 25/06 Rock Werchter, Werchter

Klinkt als: baslijnen diep als de Seine, beats zwaar als sigaren

Tweeling Top Tien
Dat tweelingen vaak hetzelfde kunstje goed beheersen, bewezen eerder al de voetballende broertjes De Boer en de Friese advocaten Wim en Hans Anker. De meiden van Ibeyi zijn ook zeker niet de enige gelijkgeboren die elkaar in de muziek naar grotere hoogten stuwen

1. Robin & Maurice Gibb (Bee Gees)
2. Simone & Amedeo Pace (Blonde Redhead)
3. Aaron & Bryce Dessner (The National)
4. Kelley & Kim Deal (The Breeders)
5. Tegan & Sara Quin (Tegan and Sara)
6. Ben & James Johnston (Biffy Clyro)
7. Chandra & Leigh Watson (The Watson Twins)
8. Andy & Jez Williams (Doves)
9. George & Jack Barnett (These New Puritans)

Zoals ieder jaar met eindlijstjes wordt afgesloten, zo begint ieder nieuw jaar met het roepen van de beloftes. The Districts is zo’n band. Vier jonge gassies combineren de ruige sound van een vroege The Strokes met de jingle-jangle van bijvoorbeeld the Allah-Las dus de Engelse muziekpers heeft de eerste hype van 2015 alweer te pakken. Na twee albums in eigen beheer een ep (2014), verschijnt het ‘debuutalbum’ A Flourish And A Spoil afgelopen februari en de frisse retroband kan niet anders dan succes hebben op zomerfestivals.

Tekst Chris Dekker

De bio van The Districts is kort maar helder: ‘Wij zijn The Districts. We komen uit het kleine plaatsje Lititz, Pa. We schrijven eerlijke muziek en dat doen we met passie.’ Als je in een klein plaatsje in Pennsylvania komt en je hebt dezelfde muzieksmaak, dan vind je elkaar natuurlijk al snel. Zanger Rob Grote: “Dat klopt inderdaad. Als je de gitaar oppakt, dan leer je snel alle jonge muzikanten kennen. Niet iedereen zit op een lijn en houdt van hetzelfde genre, maar wij vonden elkaar al snel.”

“Het waren vooral de echt klassieke bands als The Beatles en The Stones, die ons samenbrachten,” vertelt Grote over de begindagen. “Daarna vonden we veel meer overeenkomsten en we ontdekten samen veel muziek. En dan moet je denken aan van Neil Young tot punkrock en psychedelische rock.”

Mind-set
Rob, gitarist Mark Larson, Conor Jacobus (basgitaar) en drummer Braden Lawrence spelen al sinds hun vijftiende met elkaar en ze zijn de twintig nauwelijks gepasseerd. Dat is net de leeftijd waarop je je smaak een beetje ontwikkeld hebt. Staan de neuzen nog wel dezelfde kant op als vijf jaar geleden?

“Dat is eigenlijk wel bijzonder ja. We zijn allemaal muzikaal gegroeid, zowel qua smaak als qua spel, maar we zijn eigenlijk allemaal dezelfde kant opgegroeid. Het is niet zo dat we allemaal een specifieke sound nastreven, maar we hebben wel dezelfde mind-set: de best mogelijke muziek maken, zonder compromissen en er helemaal voor gaan. Zolang we alle vier zo zijn, moet het wel goed gaan.”

Voor ons zijn jullie een nieuwe band, maar er is vast al veel gebeurd. Kun je de eerste vijf jaar voor ons samenvatten?
“Eigenlijk is alles geel geleidelijk gebeurd. We speelden natuurlijk eerst in onze eigen regio en al snel stonden we in steden als Philadelphia, de grootste van onze staat, en New York. Een jaar later volgde er een tour langs de oostkust, daarna landelijk en afgelopen jaar speelden we voor het eerst in Engeland en nu is de rest van Europa aan de beurt.”

Dat is waarschijnlijk gezonder dan meteen een grote hit scoren?
“Dat weet ik wel zeker. Wij kunnen langzaam aan de totale gekte van de muziekwereld wennen, haha!”

Bandjesgevoel
De nummers op het album worden hoorbaar afgetikt of beginnen met wat snaarlawaai en daarom denk je dat jullie met zijn vieren in een zweterige studio stonden te knallen. Was dat ook zo?
“Gedeeltelijk wel ja. De meeste nummers waren al helemaal klaar voordat we de studio ingingen, ook al hadden we lang niet alle nummers live gespeeld. We konden maar een dag of tien in de studio en daarom hadden we niet de luxe om teveel te veranderen. We speelden de basis van drums, bas en gitaar live in, terwijl ik meezong voor het gevoel. Later hebben we de zang opnieuw opgenomen en we hebben wat extra gitaar ingespeeld en zo konden we wel het bandjesgevoel behouden.”

Na voorprogramma’s van onder meer The Temples, moeten jullie het hier nu op eigen kracht gaan doen. Geeft dat veel druk?
“Het voordeel van voorprogramma’s doen is dat je niet de druk hebt om kaartjes te verkopen. Het enige wat je hoeft te doen is goed spelen en zieltjes winnen. Het nadeel is dat de mensen niet speciaal voor jou komen. Voor eigen optredens maak ik me geen zorgen. We hebben een motto dat we wel zien wat er gebeurt. Wij willen gewoon lekker en goed spelen en tot nu toe kwam de rest vanzelf. Waarom zou dat nu niet weer gebeuren? We laten het lekker op ons afkomen.”

Hebben jullie wel echte plannen of wensen voor de toekomst?
“Dan houden we ons toch weer aan ons motto: we zien wel. Natuurlijk willen we beter worden, meer mensen bereiken en veel nieuwe songs schrijven”

Jullie zijn echt een band voor zomerfestivals. Zijn er bands met wie jullie graag het podium zouden willen delen?
“Hij is misschien een stuk ouder dan ons, maar Neil Young is wel echt een van de helden. We hopen ook de Deense band Iceage tegen te komen.”

LIVEDATA 09/04 Rotonde, Brussel 10/04 Motel Mozaïque, Rotterdam 24/04 London Calling @ Paradiso, Amsterdam 21/22/23/08 Lowlands, Biddinghuizen