Category: Nieuwe Muziek

Father John Misty

Een plaat die gegarandeerd in de jaarlijstjes zal eindigen is het tweede album van Father John Misty. Misty, bij de burgerlijke stand bekend als Joshua Tillman maakt korte metten met het adagium dat een kunstenaar moet lijden om tot scheppen te komen. Misty heeft de liefde van zijn leven gevonden en daar zingt hij dus over op I Love You Honeybear. Misty’s muze heet Emma. Hij bezingt zijn nieuwe liefde en leven in vaak breed georkestreerde, songs, die getuigen van een diepgaande kennis van het oeuvre van Harry Nilsson, Brian Wilson en Randy Newman. Met die laatste deelt Misty een ironische pen. Humor en zelfspot zorgen voor het nodige zuur in de ogenschijnlijke zoete songs van de voormalige drummer van Fleet Foxes. Ook al loopt Father John Misty met zijn hoofd in de wolken, zijn beide benen houdt hij stevig op de grond.

Lonely The Brave

Een van de hoogtepunten van ons feest in Paradiso was het optreden van Lonely The Brave. Die mening wordt overgens niet door iedereen gedeeld. Sommige mensen hebben moeite met de houding van de zanger David Jakes positioneert zich op de bühne ergens tussen de gitarist en de drummer in en komt dan nauwelijks meer van zijn plek af. Contact met het publiek is zeg maar niet zijn ding. Dat kan je als storend ervaren, maar het heeft ook wel wat. Jakes zingt in opperste concentratie en zijn collega’s zijn bewegelijk genoeg om van een optreden van Lonely The Brave toch een dynamisch evenement te maken. De ster van Lonely The Brave is het laatste jaar zo hoog gestegen dat een heruitgave van het debuutalbum van de Britten gewenst is. De De Luxe Editie van The Day’s War telt een paar extra tracks, daar is River River er een van.

Interview: CJ Bolland “Magnus toonde mij de weg naar de song”

Exact tien jaar na debuutalbum The Body Gave You Everything kwam Magnus, het muzikale ei van dEUS-frontman Tom Barman en techno-dj CJ Bolland, vorig jaar op de proppen met hun tweede worp Where Neon Goes To Die. Opnieuw een verzameling opwindende songs, geurende recensies en liveconcerten met de nadruk op letter een, twee, drie en vier. Want Magnus vormt tegenwoordig een volwaardige band die ook de volgende maanden weer wil stomen in binnen- en buitenland. Op de vooravond van hun volledig uitverkochte AB-concert, kropen we onder de vleugels van CJ Bolland voor een openhartig en eerlijk gesprek over Darwinisme, hiphop en zuurverdiende centen.

Tekst Ruud Van De Locht Foto Senne Van Der Ven

Exact één decennium liggen de twee albums van Magnus van elkaar verwijderd. Niet echt het toonbeeld van een productieve band.
CJ: “Louter een kwestie van agenda’s, dEUS-albums en allerlei film- en tv-werk voor Tom. De eerste stenen voor dit album legden we reeds in 2009, maar pas in 2013 konden we het alle ruimte en tijd geven.”

Je frustratiepan stond ongetwijfeld op barsten?
CJ: “Niet onmiddellijk, want het was helemaal niet zeker of er wel een vervolg zou komen. Toen die knoop was doorgehakt, begon het inderdaad wel te kriebelen. Daarom geniet ik nu voluit: een goede flow, een hoop fun en goede ideeën, voor het eerst op het podium met een liveband… Bijkomend voordeel is dat de nieuwe groepsleden kunnen meeschrijven aan volgende nummers, waardoor een derde Magnus-plaat hopelijk een pak sneller ‘van de persen’ rolt. De kans bestaat zelfs dat dEUS nu een tijdje in de wachtzaal moet blijven. Met die frustratie valt het dus wel mee…”

Singing Man, de eerste single van het nieuwe album en een duet met Editors-frontman Tom Smith, legde meteen een erg hoge standaard. Ongetwijfeld één van de beste nummers die we op Where Neon Goes To Die terugvinden.
CJ: “In eerste instantie namen we Puppy op, waaraan we erg hard werkten tot het strak rechtop stond. Nadien had ik er even geen zin meer in en wilde me graag wat amuseren. Dan kruip ik het liefst in mijn persoonlijke speeltuin van new wave, cold wave en EBM. Die spielerei leidde volledig pijnloos tot Singing Man. Dat hoor je ook aan het nummer.”

“I got the feeling that there something goin’ on tonight”, opent Puppy. Toch beweren jullie bij hoog en laag dat het wilde nachtleven achter jullie ligt.
CJ: “Kijk, we zijn geen 25 meer en hebben relaties. Dus dat is allemaal wat minder, maar we hebben op geen enkel moment formeel besloten van “nu maar eens te stoppen met dat kinderlijk gedrag”. Je zal ons enkel wat minder aantreffen tussen zonsondergang en zonsopgang.”

Thé Lau vertelde me onlangs dat de losbandige periode van Seks, Drugs & Rock and Roll intussen wel voorbij is. Hard werken en een sterke arbeidsethos, zijn vandaag blijkbaar veel meer aan de orde?
CJ: “Als muzikant moet je vandaag inderdaad keihard knokken om overeind te blijven. Zowel in de studio als op elk podium moet je jezelf waarmaken. Het is zaak om tijdens het festivalseizoen zoveel mogelijk op zo groot mogelijke podia te spelen. Enkel op die manier word je bescheiden vergoed voor het studiolabeur. Dan was het in de jaren ’90 een stuk eenvoudiger. Ik zat alleen in de studio en trad solo op, waardoor ik de volledige gage opstrijkte.”Je vertelde me ooit dat je in die periode veel geld verkwiste. Spijt?
CJ: “Nog elke dag. Ik leefde heftig en kende veel tegenslag. Ik clashte met de fiscus en moest mijn huis en studio verkopen. Erg pijnlijk, vooral als je daar twintig jaar voor werkte. Nu huur ik een appartement. Maar ik heb het enkel aan mezelf te danken. Als jonge gast besefte ik niet wat er gebeurde, toen het grote geld rond mijn kop stoof. Ik geloofde ook absoluut niet dat daar ooit een einde aan zou komen.”

Is het nog leefbaar?
CJ: “Het is zonder meer moeilijk. Gelukkig kon ik op de steun rekenen van een heleboel vrienden die destijds ook meegenoten van mijn rijkdom, en me niet vergeten zijn. Vandaag zijn mijn inkomsten opnieuw wat gestabiliseerd, maar het blijft angstig uitkijken naar een nieuwe zomer. Stromen er voldoende euro’s binnen om de opname- en productietijd van een volgend project te overbruggen? Want je moet constant in de running blijven natuurlijk.”

We leven ook muzikaal volop in het online tijdperk. Maar daar valt blijkbaar weinig te rapen?
CJ: “Streamingdiensten zoals Spotify zijn voor artiesten een absolute dooddoener. Wij krijgen slechts een minuscule habbekrats per stream. Voor een stream moet de gebruiker bovendien meer dan de helft van het nummer beluisteren. Neem bijv. Singing Man dat ongeveer 140.000 streams scoorde. Dat vertaalt zich in plusminus tienduizend unieke personen of units. Via de iTunes Store, zou ons dat een kleine vierduizend euro opleveren. Nu ontvangen we zeven euro van Spotify. De enige winnaar is de platenfirma die er zijn hele catalogus van de laatste vijftig jaar op zet.”

Staken is geen optie, vermoed ik. Wat kunnen jullie doen?
CJ: “Jezelf zoveel mogelijk profileren, op podia staan, ervoor zorgen dat mensen je plaat horen… puur Darwinisme. Het gevolg is dat jongeren die twintig jaar geleden hun kans waagden in de muziekwereld, nu veel sneller voor een vaste, zekere job zullen kiezen. Dat is aan mij niet langer besteed op mijn 43. Ik zal me eens gaan aanbieden op de arbeidsmarkt… Ik aanvaard het speelveld zoals het er vandaag bij ligt. Dat blijft trouwens spannend, want groot succes loert altijd om de hoek.”

Samen op avontuur met zielsverwant Barman. Het lijkt wel pure chemie…
CJ: “De voorbije dertien jaar zaten we zowat elf jaar samen in de studio. We vormen een enorm complementair duo en proberen elkaar steeds te overtreffen. Constant botsende ego’s zonder dat ze al teveel schade aanrichten. Voordien kende ik dEUS amper, uitgezonderd enkele radionummers Wanneer Tom me aansprak om hem in te wijden in de ‘apparatuurwereld’ ging er ook voor mij een totaal nieuwe wereld open. Magnus opende voor mij de deuren van de song. Bovendien was ik het ook beu nog langer alleen te werken.”

Een constructieve stap, die reeds twee aanstekelijke albums opleverde. Vergelijk ze eens met elkaar.
CJ: “De tweede is zonder meer donkerder dan de eerste. Terwijl The Body Gave You Everything een plaat is die je draait op weg naar een feestje, klinkt Where Neon Goes To Die meer als een soundtrack voor een trip huiswaarts. Bovendien verwerkte ik een hoop andere muzikale invloeden in het tweede album. Zo luisterde ik de voorbije tien jaar veel naar hiphop. Dat deed ik vroeger nooit, maar de huidige hiphop typeert zich door zijn waanzinnige producties, waarvan ik erg veel opsteek. Hiphop is ongetwijfeld muzikaal het meest interessante genre van het moment, ook al ben ik geen fan van rap.”

Een derde Magnus-album kan er snel aankomen, vertelde je. Terug meer licht of nog donkerder?
CJ: “Ik hoop vooral dat het live-aspect nog meer op de voorgrond treedt. Dat de diverse bandleden geïntegreerd worden in het schrijfproces en hun externe invloeden bij andere bands mee naar de studio brengen. Voor mij mogen een aantal nummers zelfs al jammend ontstaan, zoals dat bij dEUS constant gebeurt. Persoonlijk blijf ik constant graven en zoeken naar de meest bizarre invalshoeken.”

LIVEDATA 14/05 Dauwpop, Hellendoorn 22/05 Gladiolen, Olen 26/06 Rock Werchter, werchter 27/06 Grensrock, Menen 28/06 Genk on Stage, Genk 01/08 Suikerrock, Tienen

Those Foreign Kids

Elke dag om negen uur ‘s ochtends een verse clip om de dag goed te beginnen.  Vandaag Koningsdag! Tijd voor wat herrie en bier. Laat je inspireren door het nieuwe nummer van de Haarlemse noise band Those Foreign Kids met deze geinige clip!

Close Up

De heren van Close Up kwamen we een paar jaar geleden tegen op een muzikantendag. Piepjong waren ze en vol dromen. Ze lieten ons een demo horen en al was duidelijk dat de band nog niet helemaal rijp was, het was ook helder dat er iets broeide. Vixen bewijst dat dat vertrouwen volledig op zijn plaats was. De nieuwe single van Close Up is een sterke kop-staart song met stuwende koortjes en een slijtage vast refrein. Wat de song beter dan goed genoeg maakt, is de gepassioneerde leadzang van Sam Bakker. Als Close Up een beursgenoteerd bedrijf was, zouden we je aanraden om direct aandelen te kopen.

Brand New

Gevoelige jonge mannen, type ideale schoonzoon en hoog zingende meisjes met computers, type ideale vriendin: dat zijn de twee duidelijkste trends in het huidige muzieklandschap. Bands hebben het niet makkelijk zeker niet de bands die veel decibellen produceren. Op een gegeven moment zal de wind wel weer keren, maar wanneer weet niemand. Gelukkig is er wel altijd een publiek voor herriebands, misschien geen groot, maar wel een trouw publiek. Hard rockende bands hoeven dan ook niet direct voor hun toekomst te vrezen en als ze accepteren dat ze geen miljonair zullen worden, kunnen ze goed van hun muziek leven. Brand New is zo’n band die al vijftien jaar net buiten het beeld van de mainstream het hoofd boven water weet te houden. Toch kent ook de indie/emo/alt./pop/punk/post-rock band uit Long Island NY zijn ups en downs. De band is net herstellende van de meest recente dip. Het gevoel artistiek op een dood spoor te zitten bracht onrust. Een geplande tournee door Europa werd gecanceld, maar leidde gelukkig niet tot muiterij. Na een bezinningsperiode is het kwartet weer de studio ingedoken voor de opname van album numero vijf. Mene is daar een voorproefje van, hard maar niet heavy, poppy maar niet plat. Kortom een prima antidotum voor de Ed Sheerans en Grimes van deze wereld.

Yorick van Norden

Yorick van Norden is een ideaal lid voor een popquizteam. Zeker als de vragen over de sixties en seventies gaan kan je hem er goed bij hebben. Yorick’s fascinatie voor de ‘renaissance’ van de popmuziek klonk ook door in zijn eigen werk. Dat leverde leuke liedjes op die hij zowel solo als met zijn band The Hype uitvoerde. Probleem was wel dat die songs vaak te eerbiedig waren, te stijlvast. Je kon goed horen waar hij de mosterd vandaan haalde, maar wie Yorick van Norden nou zelf was, bleef onduidelijk. Na het horen van zijn debuutsingle voor Excelsior Recordings weten we al een stuk meer. Eerdere uitingen blijken nu onderdeel van een zoektocht naar een eigen ei. Ook Gonna Try For The Sun is redelijk retro, verraadt een niet geroeste liefde voor klassieke popmuziek, maar van epigonisme is geen sprake meer. Met zijn filmische strijkers, spannende opbouw en repetitieve refrein lijkt Gonna Try For The Sun  nergens op en dat is dus een compliment. Kom maar door met dat album.

Drip Lines

Elke ochtend om negen uur ‘s ochtends een verse, pikante clip om de dag mee te beginnen. Vandaag een boeiende video van de electro-act Drip Lines (Jake O’Neal uit Los Angeles) met als statement dat niet alleen het uitkleden van iemand spannend kan zijn, maar vooral ook het aankleden. Kijk maar.

Stationschef 156: Lucas Hamming!

SC156_site_lucashamming
Denkend aan Hollandse popzangers zien we strak gekapte, zoet zoetgevooisde, ideale schoonzoon types, die met aaibare melodieën en gevoelige teksten proberen een zo groot mogelijk publiek aan zich te binden. En je hebt Lucas Hamming, een levenslustig, hyperactief rockbeest van begin twintig. Zijn missie is muziek maken, waar en wanneer hij maar kan. Hamming heeft zijn versterker net iets harder staan dan gemiddeld, zingt met net iets meer vuur dan de meesten en schrijft ook songs die niet over liefde gaan. En wat blijkt? Er is een publiek voor artiesten die hun hart volgen. Hamming’s songs halen de playlist van de betere zenders en zijn optredens worden uitstekend bezocht. En dan moet zijn debuutalbum nog uitkomen. Bazz zocht de jonge hond op in zijn natuurlijke omgeving en sprak met hem over heden, helden en toekomst. Luister naar Lucas Hamming bij Bazz op de Buzz zaterdagavond om 19.00 uur en/of donderdagavond om 22.00 uur.

Dit zijn 25 favoriete platen van Lucas Hamming:

  1. Circa Waves – T-Shirt Weather
  2. Arctic Monkeys – No. 1 Party Anthem
  3. The Last Shadow Puppets – Standing Next To Me
  4. Gramotones – Old Man Song
  5. Paul Weller – White Sky
  6. Jett Rebel – Pineapple Morning
  7. Noel Gallagher’s High Flying Birds – Ballad of the Mighty I
  8. Elvis Costello & The Attractions – Pump It Up
  9. The Who – Baba O’Riley
  10. Lucas Hamming – Wood for the Trees
  11. Tame Impala – Let It Happen
  12. Temples – Ankh
  13. De Jeugd Van Tegenwoordig – Op Een Sexuele Wijze
  14. Jeff Buckley – Eternal Life
  15. Moke – Last Chance
  16. Dave & Dries Roelvink – Samen Door Het Leven
  17. Kensington – Franklin Exits
  18. Miles Kane – Better Than That
  19. Oasis – Roll With It
  20. Stereophonics – Dakota
  21. David Bowie – Ashes To Ashes
  22. Paul Weller – Peacock Suit
  23. Mini Mansions – Vertigo ft. Alex Turner
  24. Lana Del Rey – West Coast
  25. The Rifles – The Great Escape