Category: Nieuwe Muziek

Wat doet Conor Oberst om zijn innerlijke rocker te temmen? Hij belt zijn vrienden van Desaperacidos zet de versterkers op elf en gaat los. De eerste keer dat Oberst het sein verzamelen blies was in 2002. Tegelijkertijd was hij actief met Bright Eyes. Toen die band een vlucht nam, was het gedaan met Desaperacidos. Ieder ging zijns weg, maar er bleef blijkbaar iets kriebelen bij de muzikale vrienden, dus toen Oberst een balletje opwierp over een mogelijke reünie stonden de heren binnen no time te trappelen van ongeduld. Dat was in 2012. Een serie singles volgde, bijna allemaal met een politiek thema en nu is er een tweede album, Payola. Het verschil tussen Bright Eyes en Desaperacidos is er één van dag en nacht. Waar Bright Eyes lyrisch en gelaagd is, is Desaperacidos activistisch en ongepolijst. “Full on emo in the garage” staat er in de bijsluiter. Het legendarische Hüsker Du is het lichtende voorbeeld.

Als je de line-up bekijkt van de meeste festivals zou je de indruk kunnen krijgen dat de popmuziek nog steeds een mannending is. Niet dus. Er zijn op dit moment zoveel rockbands met een vrouw aan het hoofd dat we rustig kunnen spreken van een trend. Wolf Alice, Best Coast, Waxahatchee, Warpaint, Alabama Shakes etc hebben er een collega bij. De band heet Bully en de baas van het stel, Alicia Bognanno. Alicia komt uit Nashville. Haar bevlogen zang en de knagende gitaren geven Trying een 90’s flavor, niet toevallig het de decennium waarin bands als The Breeders, Hole en Sleater Kinney aan de mannenheerschappij begonnen te knagen. Trying is de voorbode van het eerste album van Bully dat eind juni wordt gepresenteerd. Optreden doen miss Bognanno en haar drie mannen ook, vooralsnog alleen in Engelstalige landen.

Todd Terje is Terje Olsen, een dansmeester uit Noorwegen. Terje valt op in de dancescene waar muziek meestal maar één functie heeft, dansen. Met tracks als Inspector Norse en het nieuwe Alfonso Muskedunder brengt de Noorse producer de broodnodige humor op de dansvloer. De beat is vrijwel identiek aan die van de muziek die Chilly Gonzales schreef voor een iPad commercial een paar jaar geleden, de melodie lijkt geleend van een Italiaanse soft porno soundtrack uit de jaren zeventig. Wie Terje volgt zal niet verbaasd zijn over zijn brede opvatting van dansmuziek. De Noor heeft ook tracks geproduceerd voor Franz Ferdinand, Robbie Williams en Bryan Ferry.

De songs van Sinkane zijn zo verschillend dat het moeilijk is ‘s mans stijl te duiden. Niet dat Sinkane a.k.a. Ahmed Gallab aan extreme genre hopping doet – er zijn grenzen- maar breed is hij zeker. We herkennen elementen uit de pop, rock, dance, soul en funk. De verbindende factor in het oeuvre van Sinkane is een tropische beat, wat niet onlogisch is voor iemand die roots heeft in Soedan. In geval van Young Trouble is de beat niet Afrikaans maar Jamaicaans. Het reggae karakter van de track wordt nog eens versterkt door een dameskoortje dat geënt is op Bob Marley’s I Three. Kortom zomer op je radio.

Wie afgelopen zaterdag Nothing But Thieves aan het werk heeft gezien in de (veel te kleine) zaal van Paradiso zag een band die wel eens heel snel flink mega kan gaan worden Niet iedereen was gecharmeerd van de niet altijd even subtiele stamprock van de Britten en de vocale acrobatiek van frontman Conor. En dat is goed. Bands die geen vijanden maken, zijn zelden interessant. Vooralsnog heeft Nothing But Thieves meer vrienden dan vijanden. Hun singles, Itch is de derde die we doen zijn tot nu toe allemaal raak. Wie het niet lukte om tijdens Pinguins in Paradiso een glimp van de de dievenbende op te vangen, heeft op 17 mei een herkansing. Dan staat Nothing But Thieves op het 60 jaar Concerto/London Calling in de Tolhuis Tuin in A’dam Noord.