Joywave

Een beetje plat is hij wel, Somebody New van Joywave. De band uit up state New York heeft al wat succesjes op hun naam staan waaronder Dangerous, een samenwerking met het electronica project Big Data. Somebody New barst ook van de hitpotentie, iets waar we doorgaan wat huiverig voor zijn. We zijn tenslotte geen 3FM. Maar toch, de track biedt een sterke combi van gitaren een machines, maar wat de doorslag gaf om het nummer toch te gaan draaien was de clip en vooral het live optreden van Joywave bij Jimmy Kimmel. Ze zijn namelijk gek die gasten van Joywave. De zanger zier er ook als een scheikunde student met zijn bril en streepsnorretje, maar blijkt een zeer verdienstelijk skater en een prima performer. In de clip beweegt hij zich gracieus voort op zijn plank met wieltjes, in de live video ontpopt hij zich als een maniak, het gestoorde broertje van de zanger van Vampire Weekend. Kortom een intrigerend geval en de moeite van het signaleren waard.

Screaming Females

Het is die stem die het hem doet. De songs zijn ook prima en meer dan competent geproduceerd en gespeeld en het genre is ook dik in orde, maar de magie van de Screaming Females zit hem in het fijne timbre en de prettige vibrato van de stem van Marissa Paternoster. Als een jonge Janis Joplin klinkt ze, maar dan zonder knobbeltjes op haar stembanden. Screaming Females viert haar 2e lustrum met verreweg het beste album van het trio tot nu toe. Dat is bijzonder, want Rose Mountain wordt hun zesde. Grote kans dat producer Matt Bayles daar mede verantwoordelijk is voor het welslagen van het album. Met acts als Alice In Chains, Pearl Jam en Mastodon op zijn cv mag hij wel een rot in het vak worden genoemd. Gezien de staat van dienst van de producer zou je denken dat Screaming Females het hardere marktsegment bedient. Ook de bandnaam wijst in die richting. Maar nee dus de band van Marissa maakt wat in de jaren 90 college rock heette, vrij subtiele gitaarmuziek, niet te soft, niet te hard, wel erg goed.

Interview: Danko Jones

Wanneer de gelegenheid zich aandient om iemand als Danko Jones aan de tand te voelen naar aanleiding van zijn zojuist verschenen album Fire Music, ben je als verslaggever altijd op je hoede. De Canadese zanger/gitarist staat er om bekend nog wel eens heel anders te reageren dan je op voorhand zou verwachten. Wij besluiten om de knuppel in het hoenderhok te gooien en hem, samen met bassist John “JC” Calabrese, te confronteren met enkele precaire onderwerpen als vriendschap, loyaliteit, drugsgebruik, onzekerheid en drummers…

Tekst Jeroen Bakker Foto Jens van der Velde

“We komen hier altijd graag”, aldus JC wanneer we hem vragen hoe het is om weer in Amsterdam te zijn. “We hebben hier ooit eens in de Jordaan gewoond. Het was een tijdelijke oplossing omdat we geen zin hadden om iedere avond in een ander hotel te zitten na een optreden of iedere keer heen en weer te vliegen. Zo zaten we toch dichtbij Schiphol”. Danko Jones vult hem aan: “Die buurt bevalt ons zoveel beter dan het toeristische Leidseplein. Het was een soort basiskamp wat we daar hadden opgeslagen in het festivalseizoen.” JC noemt ondertussen het hele rijtje van bekende winkelketens die zich daar in de buurt bevonden.

“Of ik wel eens onzeker ben over de ontvangst van mijn nieuwe album? Kijk, je probeert jezelf iedere keer weer te overtreffen. Je moet je goed bewust zijn van het feit dat jouw muziek deel uitmaakt van iemands leven. Dat ene favoriete album kan heel belangrijk zijn voor die persoon en toch moet ik proberen om een nog betere te maken. Het is geen onzekerheid maar meer de druk die dat met zich meebrengt. Ik ben nooit nerveus voor de release van een nieuw album. Ook nu niet. Toen we de clip, de teaservideo, van Gonna Be A Fight Tonight op het web zetten was 99.9% van alle reacties positief. Hoewel ik nog altijd heel erg blij ben met de vorige platen die we hebben uitgebracht, was ik niet zo tevreden over de ontvangst ervan en was ik er iedere keer op voorhand al van overtuigd dat men moeite had met één bepaalde of soms zelfs twee tracks van dat album. Dat is nu niet het geval. Ik heb nu niet het gevoel iets te moeten verantwoorden naar het publiek toe. Ik ben hier heel erg tevreden over.”

De clip die Danko noemt is opgenomen tijdens de Motörhead’s Motörboat-cruise die vorig jaar in september plaatsvond. Er werd gedurende vier dagen lang met Lemmy van Motörhead op zee rondgedobberd. “We waren zeer vereerd dat hij ons vroeg om mee te varen. Het voelt alsof we nu tot de Motörhead-familie behoren”, vertelt de opgetogen JC. “Behalve Ministry, Anthrax, Zakk Wylde en Testament was ook onze held Phil Anselmo van Down aanwezig en Danko speelde even mee in die band tijdens hun show op de boot.”

De uitnodiging komt niet zomaar uit de lucht vallen. “Het was ruim tien jaar geleden dat Lemmy ons tijdens onze show in de Barfly te Londen bezocht en we elkaar voor de eerste keer ontmoetten. Het zou een sterke vriendschap worden die nog steeds voortduurt. Ondertussen zijn we twee keer met Motörhead op tournee geweest”, aldus de trotse Jones.

“Do You Wanna Rock wordt de nieuwe single. Het is één van de hardere nieuwe tracks en voortgekomen uit een idee van de nieuwe drummer Rich Knox. We hebben hem na enkele audities al meegenomen op tournee en hadden snel het gevoel dat we maar eens moesten kijken of er nog meer mogelijk was in de studio.”

De band heeft een bedenkelijke reputatie als het om drummers gaat en vandaag is hij er ook al niet bij. Jones: “Waar dat vandaan komt weet ik niet. Twee vroegere drummers zijn zelfs pas na vijf jaar weg gegaan. Niet slecht lijkt me. Nee, het is geen spannend Spinal Tap-verhaal. Rich bevalt ons erg goed. Hij bracht meestal zelf een idee aan en vroeg zich af wat wij er mee konden. Volgens mij zijn wij zelfs loyaal als ik kijk naar onze crew en alle mensen die betrokken zijn bij dit circus. De band Danko Jones bestaat dan ook al een tijdje maar er is momenteel meer harmonie dan ooit in deze band. Mijn angst was dat dit van grote invloed zou zijn op de intensiteit en woede waar we normaliter veel energie uit halen en in muziek vertalen. Maar toen we eenmaal in de studio begonnen hebben we ons prima kunnen focussen op het maken van knalharde rock. Ik durf zelfs te beweren dat Fire Music onze hardste plaat ooit is geworden.”

Zoals gewend bevat dit album ook veel autobiografische elementen. Hoe zit dat met Getting Into Drugs? “Oh het gaat eigenlijk over een jongen die er pas op latere leeftijd achterkomt dat hij drugs prettig vindt. Ik heb wel eens wat gebruikt toen ik jong was maar deze gaat zeker niet over mij”, bekent Jones met een oprechte blik. Hier zit dus ook geen spannend verhaal in en dan bevinden we ons ook nog eens in Amsterdam. “Er zijn zoveel bands die stoere verhalen ophangen over het ‘Redlight District’ en de coffeeshops. Jullie krijgen volgens mij altijd de slechtste shows van alle bands die hier spelen. Daar hoef je bij ons in geen geval bang voor te zijn.”

LIVEDATA 21/03 Melkweg, Amsterdam 28/03 Metropool, Hengelo 20/06 Graspop Metal Meeting, Dessel 12/07 Bospop, Weert
Check for updates/more shows: http://www.dankojones.com/tour/

Darlia – Queen Of Hearts

Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Darlia met Queen Of Hearts. Oud of nieuw? Ach… check zelf maar de twee versies!

Anyone up for a show?
The same way that those fireflies glow
Well it’s not that I don’t wanna know
But it’s only so much before my ears will bleed
Anyone up for a kill?
I don’t like the way they looked at me
Don’t tempt my head with thrills

My Morning Jacket

My Morning Jacket bestaan die nog? Ja dus. Het is alweer vier jaar geleden dat de band uit Jacksonville, Kentucky een levensteken gaf, een eeuwigheid in de pophistorie. My Morning Jacket is een band die net zo populair had kunnen zijn, had moeten zijn als The National of Arcade Fire. Om de een of andere reden heeft de club rond zanger Jim James nooit de grote sprong voorwaarts mogen maken. Wonderen zijn de popwereld niet uit, maar de tijd dat bands met hun 7e (Steve Miller) of hun 11e (Fleetwood Mac) album wereldwijde faam vergaarden ligt ver achterons. Helaas is kwaliteit nooit een garantie geweest voor succes, want kwaliteit is wat MMJ altijd heeft geboden en nog steeds doet. Luister maar naar de nieuwe single Big Decisions. Album 7, The Waterfall is in aantocht net als een nieuwe tour die My Morning Jacket – een van de beste live-bands ever- op 10/9 naar de Paradiso zal brengen.

Purity Ring – Bodyache

Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Na het verschijnen van het debuut Shrines is het duo de hele wereld over geweest. Het geluid op dit tweede album Another Eternity is groots en catchy. De plaat klinkt warm en is geïmpregneerd met analoge synthesizers en meeslepende vocalen. Zie hier de nieuwste muziekvideo van Purity Ring genaamd Bodyache.

LIVEDATA 08/04 Botanique, Brussel 09/04 Melkweg, Amsterdam 11/04 Motel Mozaïque, Rotterdam

The Jacques

Weekends van The Jacques is tegelijkertijd wat onbeholpen en zwaar overtuigend. Dat onbeholpene zal komen omdat de band nog maar een jaar bij elkaar is (en de vier leden bij elkaar opgeteld nog geen 63 jaar zijn). Dat overtuigende is het gevolg van een flinke dosis flair en typische Britse bravour. The Jacques komen uit Bristol, maar maken muziek die mijlen ver verwijderd is van de trip hopstijl waardoor die stad bekend staat. Dus geen vergelijkingen met Massive Attack of Portishead in de bio, maar wel met o.a. Libertines en Dirty Pretty Things. Een ander lichtend voorbeeld moeten The Ramones zijn want geheel in hun stijl heten de leden Jacques van achteren. De zangeres heet Oli, Oli Jacques dus.

The Bots

The Bots (niet te verwarren met de Brabantse band) kregen we een jaar geleden in het vizier met de wat rafelige maar veel belovende single 5:17. Afro punk was het etiket dat we op het debuut van de band plakten, want The Bots is een zwarte band die rock speelt. Afro-Amerikaanse bands die geen r&b of aanverwanten spelen verzamelen zich tegenwoordig onder de vlag Afro-punk. Het debuutalbum van The Bots is nu uit en zeker de moeite waard. De band, duo eigenlijk gevormd door de broers Anaiah en Mikaiah Lei komt uit L.A. Grunge en punk zijn de hoofdbestanddelen van hun sound, maar de blues is nooit ver weg. Het Pink Palm album van The Bots is niet officieel uit in Nederland, maar online makkelijk te vinden en in de betere zaken ook te koop in fysieke vorm.

Interview: July Talk

“Rock ‘n roll is spontaniteit, dat is het belangrijkste wat we hebben geleerd sinds we aan het touren zijn.” De Canadese band July Talk is al twee jaar op pad en komt weer naar Europa. Op het moment zijn ze nog in de Verenigde Staten en ligt frontvrouw Leah Fay op de grond van een waskamer te slapen als ik haar wakker bel voor een interview.

Tekst Martje Schoemaker

“Toen we ons eerste album opnamen hadden we nog maar vijf keer op een podium gestaan.” De ervaring die July Talk op doet zorgt voor een intense sfeer zowel op het podium als voor het publiek. Leah is een frontvrouw die overal is, kruipend, rollend en springend op het podium. Zelfs in het publiek, alleen als het nodig is zegt ze. “Soms moet je het publiek in om ze echt te kunnen grijpen.”

Wat de muziek voor July Talk is, merken ze vooral als ze zelf ergens in het publiek staan. De beleving van een optreden is zo persoonlijk en bij iedere artiest weer anders. Vorig jaar stonden ze in Toronto op het TURF Festival waar hun muzikale heldin Jenny Lewis (Rilo Kily red.) ook optrad. “Haar hele optreden hebben we in een soort totale aanbidding en met open mond staan bekijken.”

Maar hoe organisch rock ‘n roll is, en wat ermee mogelijk is, blijkt pas echt uit een optreden van Patti Smith uit 1968 in Berlijn, waar ze Gloria doet, vertelt Leah: “Dit optreden is voor mij alles wat rock ‘n roll behelst. Het begint met een prachtige voordracht van een gedicht en op een bepaald moment rolt ze over het podium.”Deze rauwe rock ‘n roll, die intensiteit zie je ook terug bij July Talk op het podium. De chemie tussen zanger/gitarist Peter en Leah hoor en zie je meteen, maar het is een vijfkoppige band. “Tijdens het touren zijn we tot iets verworden wat we zelf de ‘July Talk body’ noemen. We bewegen, spelen en functioneren als één geheel.” Wat het dan wel verrassend maakt om Leah in een waskamer te vinden om te slapen. Soms moet je jezelf toch losmaken van je lichaam.

“Wij zijn niet wat de rock ‘n roll maakt. Je kan wel wat bedenken, hoe het moet klinken, maar als je je mee laat slepen door de muziek, komt er iets veel mooiers uit. Die spontaniteit die er in rock ‘n roll zit, dat was de grootste verrassing.” Ze verheugt zich op het publiek in Nederland: “Jullie zijn zo eerlijk. Dat voelen we als we spelen, en als wij gaan, dan gaan jullie mee.” Anders dan in Amerika bijvoorbeeld, waar concerten vooral veel schreeuwen en bier is.

“Dat is leuk en opzwepend, maar niet perse wat we willen bereiken met onze muziek.” De chemie van de band op het podium, helemaal het samenspel tussen Peter en Leah fascineert en het schuurt ook een beetje, op een prettige manier. “Wij willen je laten voelen, wat het ook is wat je bij ons voelt.”

LIVEDATA 01/04 Metropool, Hengelo 02/04 V11, Rotterdam 03/04 Podium Asteriks, Leeuwarden 04/04 Pinguin in Paradiso, Amsterdam 05/04 De Oefenbunker, Landgraaf 05/04 Paaspop, Schijndel 14/04 Café Video, Gent