Category: Nieuwe Muziek

The Big Moon is nieuw dameskwartet uit Londen. Juliette, Soph, Celia en Fern. Baas van de band is Juliette (Jackson). Zij zag een poos geleden Palma Violets in actie en dacht ‘ik wil ook in een band zitten’. Na het zien van een show van Fat White Family begon ze zelf liedjes te schrijven. Via vriendinnen kwam ze met de andere meiden in contact. Het klikte al voordat ze nog maar één noot hadden gespeeld. Sucker is de debuutsingle van The Big Moon en hoogst waarschijnlijk het begin van iets heel moois.

Wie ons een beetje volgt weet dat we een enorm zwak hebben voor Afie Jurvanen uit Canada. Afie schrijft prachtige melodieën en sterk tot de verbeelding sprekende teksten (Waves begint bijv. heel intrigerend met ‘And I held my breath inside for days’). Daarnaast is hij ook nog eens een hoogbegaafd gitarist. Waves komt van het derde Bahamas album Bahamas is Afie (net als All The Time (ex-IJsbreker) en Stronger Than That). Dat album leverde Jurvanen in Canada twee Juno Awards op voor ‘best alternative album of the year’ en ‘best singer-songwriter of the year’. Volkomen terecht.

Heather Boo en Emma Rose zijn Beau, een duo met standplaats New York City. De meiden zijn al dik sinds hun 13e. Samen zingen en schrijven doen ze sinds ze 18 zijn. Via een gezamenlijke kennis kwamen Heather en Emma in contact met de baas van het Franse Kitsuné label. Hij hoorde wel iets in de seventies soul folk van de vriendinnen en bood hen een contract aan. One Wing, de debuutopname van het tot Beau gedoopte duo is de openingstrack van de nieuwe New Faces compilatie van Kitsuné. De track viel zo goed, dat hij nu ook los verkrijgbaar is en als onderdeel van een EP. Beau, uitgebreid met drie muzikanten gaf vorige week een zeer geslaagde showcase in Londen. Hopelijk komen de dames zich binnenkort ook aan ons voorstellen.

Christopher Owens is een van de boeiendste figuren uit de hedendaagse popscene. De zanger-gitarist-componist maakte naam als voorman van de band Girls. Na twee succesvolle albums met Girls trok hij de stekker er uit. Het kostte hem teveel moeite de band bij elkaar te houden, liever was hij alleen verantwoordelijk voor zichzelf. En dat is hij nog steeds getuige de titel van zijn nieuwe single, To Take Care Of Myself Again. Dat Owens zijn handen vol heeft aan zichzelf komt mede door zijn bizarre jeugd. Zijn beide ouders waren actief lid van The Children of God, een extreme christelijke sekte. Hij was twee toen zijn pa en ma hem meenamen op bekeringsmissie door Azië en West-Europa. Op zijn 16e nam hij de benen. Samen met zijn zus vestigde hij zich in Texas voor een bestaan van twaalf ambachten en dertien ongelukken. Wat wél goed ging was gitaar spelen. Owens was 25 toen hij naar San Francisco vertrok. Daar kwam hij in contact met Ariel Pink met wie hij in de band Holy Shit speelde. In 2007 begon hij Girls, zijn eerste eigen band. Hij was toen 28. In 2013 debuteerde Owens als solist met het album Lysandre, in 2014 gevolgd door A New Testament. En nu zijn we alweer aan zijn derde solo-excursie toen. Crissybaby Forever heet de plaat die wordt ingeluid door het mooie melancholieke To Take Care Of Myself Again, een titel die lijkt te duiden op een nieuwe, bestendige fase in het leven van een man die wel wat rust verdient. En succes.

Voordat Cameron Boucher en Adam Ackerman Sorority Noise begonnen zaten ze samen in een jazzband. Ackerman speelde staande bas, Boucher saxofoon. Niets maar dan ook helemaal niets van dat jazzverleden is terug te horen in de muziek van Sorority Noise. Het geeft wel aan dat de band niet voor één gat te vangen is. Die antihokjesgeest blijkt ook uit de favoriete artiesten die de heren citeren. Boucher noemt Regina Spektor als favoriet, Ackerman zweert bij Jimmy Page. De band uit Connecticut maakt rock met sporen van punk, emo en grunge. Sorority Noise is nog maar twee jaar actief. In die periode is een debuutalbum uitgekomen en de ritmesectie vervangen. Sorority Noise mark II komt binnenkort met een nieuw album, dat -als ons water ons niet bedriegt- in zal slaan als een bom.

Love You All The Time is het eerste nummer van de eerste EP van La Lenguas uit L.A. Tears In My Milkshake is de schone titel van die EP, die helaas maar drie korte songs bevat. Die drie liedjes geven evenwel voldoende indruk van het willen en kunnen van de band. Muzikale invloeden lopen van 50’s rock ‘n’ roll tot de (Amerikaanse) punk van twee decennia later. Alles wat daarna is gebeurd laat de band welbewust links liggen. Deze zelfbeperking staat waarschijnlijk een commerciële doorbraak in de weg, maar juist het prettige purisme van La Lenguas maakt hun muziek tijdloos. La Lenguas is brought to us by Burger Records.

Guantanamo Baywatch is een trio uit Portland, Oregon dat rock maakt voor de lol. De band is zo retro als de neten, bij hen vergeleken is Jacco Gardner een avant-gardist. De gouden eeuw van de popmuziek liep wat de leden van Guantanamo Baywatch betreft van 1955 tot 1966, rockabilly, surf en garagerock zijn de drie belangrijkste bestanddelen van de sound van de dame en de twee heren. Too Late met een gastrol van soulzanger Curtis Harding is een van de 10 pareltjes die van Darling It’s Too Late, het nieuwe (2e) album van de rockers een must maken voor iedereen die zijn rock graag wat van viezig, vettig en vunzig heeft.