Category: Nieuwe Muziek

Daughn Gibson is het alias van Josh Martin. De voormalige drummer van een stonerrock band uit Pennsylvania is toe aan zijn derde solo-album. Gibson is een artiest in ontwikkeling. Zijn debuut, All Hell uit 2012 was een relatief conservatief singer-songwriteralbum. De opvolger, Me Moan (2013) was experimenteler en ook duisterder. Die lijn zet de zanger voort op album nummer 3, Carnation. Het is een beetje een spooky plaat geworden, een stijl die je American Gothic zou kunnen noemen. Namen waar bijv. de single Shatter You Through aan doet denken zijn Chris Isaak, Tom Waits en Bryan Ferry. Opvallend binnen de context van de rootsy muziek is het smaakvolle gebruik van electronica. Carnation is uit op Sub Pop.

Rock van het rammelende soort is wat Boner Petit te bieden heeft. Party klinkt als een Iggy Pop song, maar dan gezongen door zijn vier jarige nichtje. Garage rock noemen ze het zelf, wij denken dat kelderboxrock een betere term is. De band zetelt in Utrecht. Opvallend, tenminste met een naam als Boner Petit (wat inderdaad betekent wat je denkt) is dat de band wordt aangevoerd door een muzikant van het vrouwelijke geslacht, Annelotte heet ze. Party is niet de eerste single van Boner Petit, die verscheen in januari onder de titel Space. Als die single ons toen ten ore was gekomen hadden we hem zeker opgepikt, want dit van soort losse pols pop worden we erg vrolijk.

Beirut is Back! Vier jaar geleden alweer verscheen het laatste album van Beirut, zoals Zach Condon zijn muzikale verbond heeft genoemd. Condon is bijzonder, een orginal, verwant aan muzikale zonderlingen als Sufjan Stevens, Conor Oberst en Devandra Benhardt. Beirut veroverde de indie-wereld met een organische mix van stijlen als doo wop, folk en elektronica met midden en zuid Europese volksmuziek. Songs als Santa Fe, Nantes en Elephant Gun leverde hem roem en respect op. Dat we zo lang moesten wachten op de opvolger van Rip Tide heeft te maken met een aantal minder leuke gebeurtenissen in het leven van de artiest. Hij is van zijn vrouw af en heeft het, na te zijn ingestort tijdens een tournee door Australië op doktersadvies een tijd rustig aan moeten doen. Rust en een nieuwe liefde brachten uitkomst en nu kan Condon de draad weer oppikken. Haast lijkt hij niet te hebben, want zijn album, waarvan de titelsong deze week verscheen volgt pas in september.

In gitaararme periodes richten we onze blik op verwante indiegenres. Zo ontdekten we een paar  jaar geleden de Australische plaatjesmaker Flume, bij intimi bekend als Harley Streten. Harley is van de beats, remixen en avondurenmuziek. Verschil tussen Flume het gros van zijn knoppen draaiende collega’s is dat zijn muziek hart en soul heeft en een structuur die het radiovriendelijk maakt. Drop The Game featuring Chet Faker was de eerste Flume track die we draaien. Daarna kwam zijn doorbraak hit, Holdin On. En toen werd het stil, tot vorige week toen Flume bewees een blijvertje te zijn met een best wel geniale nieuwe single, zijn eerste nieuwe werk sinds 2013. Some Minds gezongen door Andrew Wyatt van Miike Snow is een sterke, trippy hoppy indiepopsong, die het daglicht verdragen kan. Flume komt naar je toe deze zomer en wel op 3 juli voor een set op het Pitch festival in Amsterdam.

Zomerhitje horen? Luister dan naar Annie van Neon Indian, een tropische verassing in een elektronische verpakking. Neon Indian was een van de eerste en beste aanjagers van een genre dat een paar jaar geleden als chillwave furore maakte. Chillwave was/is rustige meestal vocale elektronische muziek, poppy maar niet plat, dansbaar maar geen dance. Stijlen komen en gaan en chillwave is al weer over zijn houdbaarheidsdatum heen. Wat doe je dan als pionier? Of je valt in herhaling of je verzet je bakens. Dat laatste heeft Alan Palamo a.k.a. Neon Indian dus gedaan. Misschien moeten we niet te vroeg juichen, want meer bewijs voor onze stelling dan de single Annie is er nog niet en Annie is het eerste nieuwe werk van Neon Indian in vier jaar. En. Helemaal los van de sound van eerder behaalde successen als Polish Girl en The Blindside Kiss is Annie nou ook weer niet. Toch, met zijn tropische tempo, zonnige gitaartjes en fijne breaks lijkt Neon Indian een nieuwe draai te hebben gevonden waarmee hij weer een tijd vooruit kan.