The Cribs is typisch zo’n Britse band die ‘at home’ razend populair is, maar elders ‘not so much’. In ons land staat The Cribs vooral bekend als de band waar Johnny Marr een tijd in heeft gezeten. Het doel van Marr om met een andere band dan The Smiths te worden geassocieerd is nooit bereikt, net zo min dus als het doel van de band om met Marr de wereld te veroveren. The Cribs was en is nu weer een trio, bestaande uit de tweeling Gary en Ryan en hun jongere broer Ross Jarman. The Cribs beoefenen een stijl die tussen Britpop en (Amerikaanse) powerpop inzit. De teller staat nu op vijf albums met een zesde op komst. Veel bands hebben na een half dozijn albums wel het verzadigingspunt bereikt en bieden vooral meer van het zelfde. The Cribs niet. Burning For No klinkt gretig en zit vol energie. The Cribs hebben de hoop op een internationale doorbraak nog niet opgegeven, misschien moeten wij dat ook maar niet doen.
Category: Nieuwe Muziek
Hozier – Someone New
Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. De Ierse singer-songwriter Hozier (24) weet dankzij zijn spraakmakende single Take Me To Church in zowel zijn thuisland als in Amerika alle aandacht inmiddels op zich gericht.
Hozier – geboren in het kustplaatsje Bray onder de rook van Dublin – bekritiseert in Take Me To Church in felle bewoordingen en met een indringend stemgeluid de misstappen van de katholieke kerk, die nog altijd een grote rol spelen in het dagelijks leven in Ierland. De single werd, mede door de controversiële videoclip, een grote hit in zijn eigen land. Ook in Amerika staat het liedje, geruggensteund door tv-optredens bij David Letterman en Ellen DeGeneres, hoog in de hitlijsten. Nu is hij terug met Someone New.
Toro Y Moi
Toro Y Moi is de artiestennaam van het Amerikaanse multitalent Chaz Bundick. Als Toro Y Moi bracht hij vijf jaar geleden zijn eerste album uit, een plaat die hem in het kamp van de chill wavers plaatste. Dat was toen, nu maakt Toro vrij toegankelijke popmuziek, die echter wel een paar graadjes slimmer is dan het gros van het hedendaagse muziekaanbod. Toro Y Moi is een meester van de verkeerde been tactiek, net als je denkt dat je het wel weet, komt er een rare solo, een ongebruikelijk tempowisseling of een branchevreemd instrument. Empty Nesters is voor Toro’s doen een vrij conventionele compositie, dansbaar maar minder dance dan de voorgangers met als toefje op de taart een prachtige retrogitaarsolo. Het bijbehorende album, nummer vijf in evenzovele jaren volgt binnenkort. Rond de release komt Toro Y Moi ook spelen, op 1 april in de oude zaal van de Melkweg.
Blur
Optreden doet Blur nog regelmatig, maar van nieuwe muziek opnemen kwam het maar niet. Waarschijnlijk omdat Damon Albarn het veel te druk had met al zijn projecten. De behoeft een nieuwe nummers echter werd zo sterk dat er 12 jaar na de laatste release toch weer een album komt met verse songs uit de kokers van Coxon en Albarn. Go Out is een geslaagde comeback single, een averechts nummer, best wel funky met zware gitaren en die Britser dan Britse tongval van mr Albarn. De nieuwe langspeler van Blur is tot de Magic Whip gedoopt en zal medio april verschijnen. Wat zou het leuk zijn als Blur deze zomer te zien zal zijn op een van onze festivals waar de muziek nog wel centraal staat. In het thuisland doet Blur op 20 juni eventjes Hyde Park aan.
Interview: Lonely The Brave
Enkele maanden geleden stonden ze al in de bovenzaal en onlangs werd bekend dat ze er zullen terugkeren voor Pinguins in Paradiso! dat 4 april zal plaatsvinden. De mannen van Lonely The Brave maken zich op dit moment klaar voor een uitgebreide tournee in de UK waar voor de eerste keer als headliner zal worden opgetreden. Drummer Gavin ‘Mo’ Edgeley komt superlatieven tekort wanneer wij met hem terugblikken op het succesvolle maar minstens zo bizarre carrièreverloop van de band.
Tekst Jeroen Bakker
“Dat optreden bij jullie vorig jaar tijdens het Eurosonic Festival heeft ons veel opgeleverd”, aldus Edgeley. Lonely The Brave speelde een ijzersterke set die volgens velen tot de beste van het festival behoorde. “We speelden het afgelopen jaar in Den Bosch en in Amsterdam maar ook in een plaats met de naam Zwolle? Spreek ik het goed uit? ‘The club was absolutely rammed.’ We kunnen het nog steeds niet geloven dat er zoveel mensen uit allerlei, voor ons nog onbekende plaatsen naar onze band komen kijken.”
Edgeley begeeft zich, wanneer de drukke agenda het toelaat, regelmatig zelf ook naar de clubs om naar bands te kijken. Het toeval wil dat hij na ons gesprek meteen zijn spullen zal moeten pakken voor een 24-uurs-trip naar Amsterdam om een dag later in de Winston Kingdom te kunnen kijken naar Pianos Become The Teeth, één van zijn favoriete nieuwe bandjes.
Als muzikant speelt hij zelf ook graag in de kleinere clubs maar met zijn band heeft hij al op festivals als Download, Reading, Rock am Ring, Pukkelpop en Rock in Park gestaan. “Echt nauwelijks te bevatten”, klinkt hij enthousiast en verbaasd tegelijk. “En dan te bedenken dat we op dat moment nog maar één ep hadden uitgebracht.”
Het vragen naar andere hoogtepunten levert een enorme hoeveelheid superlatieven op. “Moet je je voorstellen: je speelt nog maar kort met elkaar en staat vervolgens op de bekendste festivals ter wereld. Festivals waar je vroeger alleen maar van droomde. Het is een enorme eer om op Glastonbury te spelen maar wanneer dat ook nog eens op het John Peel Podium is, een podium vernoemd naar iemand die zoveel voor de muziek heeft betekend, dan grenst dat aan het ongelofelijke. Ook die ene keer dat we voor The Deftones mochten openen in Parijs is er één om nooit te vergeten. We zijn allemaal grote fans van die band.” Naar verluidt heeft Edgeley zelfs grote lappen tekst van de Californische metalband op zijn lichaam laten tattoeëren. Dat ook de muzikale invloed duidelijk waarneembaar is zal geen verrassing zijn.
Na twee ep’s is er dan nu The Day’s War, het eerste volwaardige album en daar hebben de fans van het eerste uur bijna vijf jaar op moeten wachten. “De release hiervan werd nog eens enkele maanden uitgesteld omdat een grote platenmaatschappij het internationaal wilde aanpakken”, klinkt het haast verontschuldigend. “Wij hebben nooit met een bepaalde doelstelling gewerkt. Wanneer je een mogelijke carrière vooraf zou uitstippelen dan ziet het er waarschijnlijk iets anders uit. Bij ons is het nu eenmaal zo gelopen. We merkten al snel dat de muziek, onze grootste liefhebberij, niet langer als een hobby kon worden beschouwd. Er hebben zich enkele kansen aangediend en die hebben we gepakt. Nee, daar hebben we nooit spijt van gehad. We vinden de tournees ontzettend gaaf om te doen en ik denk dat de vele optredens die wij samen hebben gedaan een positieve invloed hebben op het geluid zoals je dat op The Day’s War kunt horen.”
De recensies op het afgelopen najaar verschenen album zijn lovend. De band is er dan ook in geslaagd om de live-intensiteit van de haast epische indierock in de studio vast te leggen.
“We kijken terug op een zeer geslaagd jaar. Samenvattend kun je zeggen dat het een combinatie is geweest van geluk hebben en hard werken waardoor we het hebben afgedwongen. Het was in ieder geval een jaar om nooit te vergeten.” Met de vraag of dit alles in 2015 te overtreffen valt houdt hij zich niet bezig maar dat er mooie dingen staan te gebeuren staat nu al vast. “We starten binnenkort met de headline-shows in Europa, te beginnen met een tour in Engeland. Kort daarop volgt Nederland. Maar geloof me, het feit alleen al dat we overal kunnen spelen is ‘mindblowing’. Nog maar vier jaar geleden zijn we begonnen in Cambridge. Het is een uit de hand gelopen hobby waar we helemaal voor gaan. Het is nog net zo leuk als in het begin maar eigenlijk leer ik er nu pas van te genieten. Ik realiseer me nog steeds heel erg goed hoe moeilijk en onzeker de beginperiode soms was. Toch wist ik al op school dat ik dit zou gaan doen. Moet je nagaan, tijdens Aardrijkskunde werd ik vaak uit de klas gezet wegens wangedrag en desinteresse. Ik wist maar nauwelijks de gevraagde plaatsen op de kaart aan te wijzen. En nu sta ik in diezelfde plaatsen op een podium.”
LIVEDATA 04/04 Pinguins in Paradiso, Amsterdam
YAWNS – Lucid Dream
Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Ze zijn nog niet erg lang bezig, maar toch al een behoorlijke cv, dat YAWNS! Finalist van Studio Brussels De Nieuwe Lichting 2014, winnaar van Frappant Pop, halve finalist van Humo’s Rock Rally 2014 en Artist in Residence in het Antwerpse Trix. Er zijn bands die het na een jaar met veel minder moeten doen.
De muziek van YAWNS zit ergens tussen sixties pop en psychedelica. Horen wij daar iemand Tame Impala namedroppen? Andere invloeden zijn o.a. The Beatles, The Doors en The Black Angels.
LIVEDATA 07/03 Eden, Charleroi 04/04 Wild (café mystique), Aalst 25/04 Mezz (ik zie u graag), Breda 18/07 Welcome To The Village, Leeuwarden
Public Service Broadcasting
Het is een trucje wat Public Broadcasting Service doet, historische ‘spoken word’ opnamen presenteren op een moderne beat, maar het is een sterk trucje en eentje dat nog wel even meekan. Dook PBS voor hun debuutalbum in het tweede wereldoorlog archief van BBC Radio, op hun nieuwe album staat de ruimterace tussen de VS en de USSR centraal. The Race For Space is een thema dat prima past bij de de retro-futuristische stijl van het Britse duo. In maart begint PBS aan een uitgebreide wereld tournee met in juni een aantal tussenlandingen in NL, de 9e in de Sugar Factory, de 10e in de Effenaar, de 11e in Hedon en de 18e in Vera. Maar de beste plek om Public Service Broadcasting live te zien is natuurlijk Houston, Texas waar het duo op 17 maart zal neerstrijken op weg naar SXSW in Austin.
Het Zesde Metaal
Het Zesde Metaal, de naam klinkt als de titel van een SF film is een band uit West Vlaanderen geformeerd rond Wannes Capelle. Wannes zingt in zijn moerstaal, een voor ons noorderlingen vrij onverstaanbaar dialect. Maar in plaats van een handicap is dat juist een pré, want Capelles’ zuidelijke tongval is vloeiender en muzikaler dan het noord Nederlands en al kan je misschien niet alles letterlijk volgen, de emoties komen prima binnen. Gie, Den Otto en Ik komt van het derde album van Het Zesde Metaal, Nie Voer Kinders, dat de band opnam onder toeziend oog(oor?) van producer Jo Francken (Triggerfinger/Admiral Freebee).
Shaking Godspeed – She’s Young
Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Voor wie denkt dat er in het digitale knip- en plaktijdperk geen ruimte meer is voor ouderwets engelengeduld en handvaardigheid, bewijst visueel artiest Alice Saey het tegendeel. De in Parijs geboren kunstenares heeft zich het afgelopen half jaar gestort op het handmatig tekenen en inkleuren van meer dan tweeduizend unieke frames. De vervolgens digitaal geanimeerde tekeningen vormen de psychedelische tripclip van She’s Young van Shaking Godspeed.
Ondanks de veelvoud aan vrouwelijke verschijningsvormen – van sensuele langharige verleidsters tot heldhaftige amazones in een verbeten strijd met de elementen – gaat de tekst over één specifiek exemplaar, de muze van zanger/gitarist Wout Kemkens. “She’s Young is een ode aan een meisje. Het verhaalt over de tijd wanneer ze vooral nog een compleet mysterie voor me was. Geschreven vanuit pure afgoderij. En tot op de dag van vandaag ben ik een devoot volger. Het enige en laatste liefdeslied dat ik zal schrijven.”
LIVEDATA 10/04 Paard, Den Haag 11/04 Db’s, Utrecht 14/05 Jannarock, Diepenheim 30/05 Ukien, Kampen 15/08 Huntenpop, Ulft
Echo Movis
Nieuw, Nederlands en meer dan veelbelovend is Echo Movis een club jonge, rockers uit de omgeving van Soest en Baarn. De namen van die dorpen kom je opvallend vaak tegen de laatste tijd, want ook Jett Rebel, IX en Aestrid komen uit het bosrijke deel van de provincie Utrecht. Echo Movis heeft vorig jaar veel vrienden gemaakt met hun Popronde optredens en viel op in de strijd om de Grote Prijs van NL. De vijf muzikanten met Adura Sulaiman als vocaal en visueel middelpunt debuteren met de single Mehico, een track met zware gitaren en zonnige koortjes en hypnotiserende keyboards. Producer van deze sterke eerste klap is JJJ Sielcken, wiens naam je inmiddels zou moeten kennen, want behalve gitarist van Aestrid ook producer van o.a. Jett Rebel, IX, Lucas Hamming en Herman van Veen.