Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Formation uit Londen maakt ritmische indiepop die zich laat leiden door strenge baslijnen, cowbell, electronica en aanstekelijke hooks. De debuut ep Young Ones met de gelijknamige eerste single is 23 maart verschenen. En de tweede single Back Then die ook op de ep staat is net een paar weken uit.
LIVEDATUM 28/03 Paradiso, Amsterdam
The Deaf kennen we als de bij-band van Spike. Spike kan meer en wil meer dan de melodieuze rock van Di-Rect en daar is The Deaf voor. Daarom is het best een verrassing dat de nieuwe single van The Deaf een ballad is en nogal ver verwijderd van de speedrock die we van de Hagenezen gewend zijn. Misschien is het de (goede) invloed van bassiste Janneke Nijhuijs, die een sterke tweede stem neerzet in Rides In, Rolls Out of begint Spike eindelijk wat wilde haren te verliezen. Ervan uitgaande dat The Deaf ook nog gewoon de oude vertrouwde aanstekelijk herrie blijft maken is Rides In, Rolls Out een welkome afwisseling.
Onze ban ban op kerstmuziek hebben we eind vorig jaar stiekem geweld aangedaan door het nummer Holidays te draaien van The Lonely Wild. Ons alibi was dat het een anti-kerstlied betrof, maar de reden was natuurlijk dat we Holidays een topnummer vonden van een veelbelovende band. Die belofte wordt grotendeels ingelost met Running, een folkrock song met de nadruk op rock, die al gaande aan vaart wint als ware het een stoomlocomotief. The Lonely Wild komt uit L.A. is actief sinds 2010 en toe aan de release van hun tweede album.
De titel van een biografie over Paceshifters zou kunnen zijn: een droomverhaal. Of misschien: Je zou het bijna niet kunnen verzinnen. Hoezo dan? Zanger en gitarist Seb Dokman vertelt dat hij als 12 jarig jochie de Fender Telecaster van toenmalig post-grunge outfit Supersuckers gitarist Ron ‘Rontrose’ Heathman op eBay zag staan. “Ron was mijn grote gitaarheld! Die Telecaster moest ik hebben.” Drie weken later lag op zijn verjaardag ineens een hele grote doos in zijn slaapkamer. Jawel hoor, de gitaar! Stiefvader Frank had Ron tussen neus en lippen door geschreven dat de gitaar voor een jongetje van nét 13 was, zijn allergrootste fan. Vervolgens werd de hele familie uitgenodigd om de volgende show in Dortmund (‘dat ligt wel bij jullie in de buurt toch?’) bij te wonen. Alsof al het bovengenoemde niet bijzonder genoeg was, ontstond er ook nog een muzikale vriendschap. “Ron is later zelfs met zijn vriendin een week bij ons in Wijhe geweest. Hij heeft gewoon met haar in mijn slaapkamer geslapen!” Hij lacht! “Waarschijnlijk hebben ze seks gehad in mijn bed.”
Tekst Nieke Frantzen Foto Gerard Rouw
Enfin. De mannen van Supersuckers namen hun jonge aanbidder Seb, zijn iets oudere broer Paul en de toenmalige drummer Koen, onder hun hoede. Vanaf dat moment zaten ze in een achtbaan waar ze nog steeds niet uit zijn gestapt. In 2008 kwam een split EP met Supersuckers uit inclusief een single in samenwerking met Peter ‘Pan’ van Elderen. De bijbehorende minuut van De Wereld Draait Door, een contract met Suburban Records, Zwarte Cross, Eurosonic… Noem maar op. Nu, zeven jaar later en drie albums verder, hebben ze in binnen- en buitenland menig podia betreden.
Eind februari stonden ze op de tweede editie van Scumbash, “Dat was een mooi feestje! Met veel bier!” Hoewel het vaak de jongste muzikanten zijn op zo’n festival, voelen ze zich absoluut niet de jonkies, “wij hebben eigenlijk op jonge leeftijd van Supersuckers geleerd hoe je je moet gedragen als respectabele muzikant: je bent gewoon te gast. We houden allemaal van hard werken: spullen snel op- en afbouwen zodat de volgende band de ruimte heeft, en vooral niet ‘te cool’ doen. Biertje drinken kan best! Maar wel strak spelen. Dus, nee, ik voel mij eigenlijk nooit de jongste.” Ze gaan, relatief gezien, al ontzettend lang mee. De gemiddelde leeftijd van Paceshifters ligt zo rond de 23, dus welgeteld spelen ze al 1/3 van hun leven met elkaar. “Fucking hell, inderdaad. Wat gaat de tijd snel! We hebben al drie albums achter de rug en hebben plannen om weer te gaan schrijven. Hopelijk kunnen we deze zomer beginnen met opnemen.” Deze keer zal het schrijf- en opnameproces er iets anders uitzien dan voorheen, “Paul heeft vorige week de sleutels gekregen voor zijn nieuwe woning in Zwolle! Nu moeten we data prikken en agenda’s naast elkaar leggen om samen te komen.” Vroeger kon dat bij wijze van spreke aan de ontbijttafel, maar nu hebben we afgezien van muziekwerk ook allemaal andere baantjes om alles te financieren. Behalve gitaarles (“leuk!”) werkt Seb bijvoorbeeld op zaterdagen in een groot supermarkt distributie centrum, wat best goed betaald. “Paul is ook grafisch ontwerper en heeft, in samenwerking met onze neef, de zeefdrukken en CD ontwerpen gemaakt. Het is niet alleen in eigen handen, maar ook in eigen familie!” En de Dokman familie is groot. “Er zijn nog twee andere broers, en een broertje.” Van die broers hebben Seb en Paul ook de liefde voor grunge overgenomen.Grote inspiraties? “Dat blijven, behalve Supersuckers natuurlijk, The Ramones en Nirvana. Nog een mooi verhaal: wij speelden met Supersuckers in België en ik zat met Ron backstage te hangen, beetje gitaar spelen. Wij hadden het over inspiratiebronnen en ik vertelde dat Kurt Cobain wel een held is voor mij. Supersuckers waren net als Nirvana deel van de Sup Pop Records familie, en kenden elkaar natuurlijk. Hij zei: ‘ik heb wel gechilled met Kurt en samen drugs gebruikt… dat moet je echt nooit doen!’ vaderlijk advies, dus.” Hij moet er zelf om lachen. Of Kurt op de gitaar heeft gespeeld die Seb als jongetje voor zijn verjaardag kreeg, weet hij helaas niet.
Over de eerste single Drone van het in augustus uitgebrachte album Breach (2014), zei muziekblad Oor: “als de rest van dit album zo goed is als deze track, gaat 2014 jullie jaar worden!” Was dit ook zo? Seb is even stil, maar begint al snel en enthousiast de grootste gebeurtenissen van afgelopen jaar op te noemen. ”Presentatie in een uitverkocht Hedon, onze eerste echte tour door Canada met de Amerikaanse Redneck rockers van White Cowbell Oklahoma, Pinkpop, Zwarte Cross, Eurosonic. Dit was inderdaad een jaar vol hoogtepunten.” Zaterdag 25 april spelen ze in Los Angeles tijdens het showcase festival Global Rock Summit. “Super vet! Dat is zo spannend. Het is voor een Nederlandse band best moeilijk om daar door te breken, maar we gaan ervoor.” Op de vraag of ze alles zouden opgeven om daar dan ook naartoe te gaan: “Ja! Ik zeker wel. Wij hebben het er eigenlijk nog niet over gehad, maar we gaan er samen voor. Onze prioriteiten liggen bij de band en muziek maken. We zijn nog jong – en we gaan er 100% voor.”
Als je nou aan de andere kant van de oceaan speelt – is het dan een nog indrukwekkend om bij DWDD een minuutje te krijgen? “Thuis spelen blijft bijzonder. Het is ook zo raar om je eigen gezicht op TV te zien.” Alle avonturen terzijde, een ding blijft zeker: grote of kleine zalen, binnen- of buitenland – Paceshifters geven alles. Ze zijn 4 april te zien tijdens onze eigen Pinguins in Paradiso avond, “nog zo’n goed feestje! Wij hebben er zin in.”
LIVEDATA 28/03 Taaipop, Lutjebroek 04/04 Pinguins in Paradiso, Amsterdam 14/05 Oerrock, Ureterp 14/05 Dauwpop, Hellendoorn 29/05 Sniester Festival, Den Haag 30/05 The Spy And The Butcher, Emmen 30/05 Kaaspop, Edam 06/06 Vestrock, Hulst 27/06 Gimme Shelter Festival @ Underground, Lelystad 16/07 Dieksiepop, Haarle
Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Mini Mansion is momenteel op tour met Royal Blood en speelden vorige week voor een uitverkocht Paradiso. Het nieuwe album The Great Pretenders is diezelfde week uitgekomen en bevat samenwerkingen met Brian Wilson (The Beach Boys) en Alex Turner (Arctic Monkeys). Die laatste, Vertigo, check je uiteraard hier!
Fraser A. Gorman is een 23 jarige krullenbol uit Melbourne. Hij komt uit de zelfde kweekvijver als King Gizzard And The Lizard Wizard, maar heeft duidelijk een ander muzikaal pad gekozen. Waar King Gizzard gedrogeerde gitaarmuziek maakt, produceert Fraser nuchtere country-achtige songs in de traditie van grote voorgangers als Neil Young en Bob Dylan. En dat doet hij behoorlijk goed. Gorman ging op zijn 12e op zangles, niet met de ambitie om later beroemd zanger te worden, maar om van zijn stotteren af te komen. Dat heeft niet gewerkt, wel ontdekte Fraser dat hij graag zong en daar best wel zijn beroep van zou willen maken. Vanaf zijn 15 speelt hij in verschillenden bands, maar het was na het zien van een optreden van Justin Townes Earle dat hij zijn muzikale draai vond. Eind 2014 verscheen zijn debuut EP in Australië, aan een album wordt druk gewerkt. Broken Hands is daar een voorbode van
Overdue is de tweede single van Pink Oculus, het geïnspireerde samenwerkingsverband van Esperanzah Denswill en Badjekkah. Badjekkah zijn keyboardist Mano Yeah (die ook in Typhoon speelt) en de virtuoze drummer/bassist Gino Cochise. Esperanzah zingt ook in RE:FRESHED Orchestra, maar daar zou ze het wel eens te druk voor kunnen krijgen, gezien de vlucht die Pink Oculus neemt. Esperanzah kan iets wat maar weinigen haar nadoen, zingen en rappen. Pink Oculus maakt muziek die niet makkelijk te labelen valt. Misschien moeten we niet moeilijk doen en gewoon volstaan met het etiket funky. Want dat is het.
Elke ochtend om negen uur een verse clip om de dag lekker op te starten. Het nieuwe album Strangers To Ourselves van Modest Mouse ligt net in de winkel, en hier is de nieuwe single Lampshades On Fire.
Speelburg is Noah Sacré, een Amerikaans Belgische producer-zanger, die is opgegroeid in Frankrijk en tegenwoordig resideert in het Britse Brighton. Kline staat in vier versies op de debuut EP van Speelburg, een korte, een lange en twee remixen bedoeld voor de dansvloer. Wij hebben gekozen voor de lange versie, want de korte versie is ons te snel afgelopen. Daarbij komt dat de langzame opbouw naar een onvermijdelijk climax in de lange versie veel beter tot zijn recht komt. Kline lijkt niet echt op, maar doet wel denken aan het werk van James Blake, maar dan minder minimalistisch, want naast synths hoor je ook blazers en strijkers en koortjes en nog veel meer dat van Kline een bijzondere productie maakt.
Taal is zeg maar Courtney Barnett’s ding. Ze schrijft lappen tekst die ze half spreekt half zingt op een lijzige toon met een duidelijk ongeschoolde stem. Daarbij begeleidt ze zichzelf op de elektrische gitaar. Op papier klinkt dat bijzonder onaantrekkelijk, maar op plaat en live klinkt het als een klok. In Depreston kruipt Courtney in de huid van een echtgenote die zich met haar man voorbereid op een verhuizing naar Preston, een slaapstadje in Californië. Maar wat het gezinsgeluk zou moeten verhogen, blijkt een deprimerende gelegenheid. Vandaar de titel De-Preston. Net als Pedestrian At Best staat Depreston op het debuutalbum van de Australische singer-dichteres, Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit, dat nu overal verkrijgbaar is.
