Category: Nieuwe Muziek

Jana Hunter was al een flink eind gevorderd op het solopad toen ze tot het besef kwam dat ze het eigenlijk maar niks vond om in haar eentje stad en land af te reizen. Los van de eenzaamheid was ze ook niet geheel gevrijwaard van podiumvrees. Voor wat haar laatste tour had moeten zijn, charterde ze wat begeleiders en wat bleek? Met zijn allen in een busje en op de bühne beviel Jana eigenlijk best goed. Dus wat het einde van een solo carriére had moeten worden werd het begin van een band, Lower Dens. Dit speelde zich zo’n 5 jaar geleden af en inmiddels staat album nummer 3 op stapel. Escape From Evil is de titel, een ironische titel, maar ook weer niet. Lana en haar band zijn van de serieuze thema’s. Om die wat lichter verteerbaar te maken is de muziek van Lower Dens relatief poppy met herkenbare melodieën, een dansbaar beatje en een actueel elektronisch instrumentarium. Er staan nog geen optredens in NL gepland, maar een festival als Motel Mozaïque of Crossing Border kan het slechter treffen dan Lower Dens.

Ja je hoort het goed, het refrein van Mistakes Like This begint met de woorden,’and then my dick takes over’. Mistakes Like This is dus een liedje over de strijd tussen het hart en het libido. 3x raden wie wint. Het nummer sluimert al een paar maanden op het internet, maar begint nu echt vaart te krijgen. Prelow is een duo uit New York, Matt Walsh en Jesse Airchers (beiden begin 20), dat een stijl beoefent, die indie-tronics is gedoopt. Dat klinkt dansbaarder dan het in feite is. Mistakes is pure pop met een melodie die net zo sterk is als de tekst, type oorwurm zeg maar. Goed om te weten, Prelow heeft meer sterke songs, je vind ze op soundcloud.

Torres is Mackenzie Scott, een 23 jarige singer-songwriter uit Brooklyn NY, die zich op Sprinter haar nieuwe (2e) album ontpopt als powervrouw, artistiek zuster van o.a. PJ Harvey, Meg Myers en Patti Smith. Oorspronkelijk komt Mackenzie uit Nashville, maar het muziekklimaat aldaar is niet erg gunstig voor meiden die meer willen zijn dan mooi. Haar nieuwe album nam ze op in het Britse Bristol, in de studio van Adrian Utley van Portishead met de ritmesectie van PJ Harvey. Torres omschrijft haar Sprinter als ‘Space Cowboy’ muziek en noemt naast muzikale invloeden als Nirvana en Funkadelic ook schrijvers als Ray Bradbury en Joan Didion. Hopelijk komt Torres de plaat hier in levende lijve presenteren.

Eind jaren tachtig waaide er een frisse wind over het noorden van Engeland. Bands als The Charlatans, Stone Roses en Happy Mondays sloegen een brug tussen de toen opkomende house scene en de Britpop. De zo ontstane stroming werd naar de stad van herkomst Madchester genoemd. Het genre was om diverse redenen (lees drugs) geen erg lang leven beschoren, maar de invloed is tot op de dag van vandaag hoorbaar. Bijv. in de nieuwe single van Superfood een jonge band, die niet toevallig ook uit Noord Engeland komt, uit Birmingham. You Can Believe is de 5e track die we van het kwartet draaien en een nummer dus waarbij stilzitten nagenoeg onmogelijk is.

Lord Huron is Ben Schneider plus een handvol getrouwen uit de Amerikaanse staat Michigan. Ben groeide op aan de oever van Lake Huron, vandaar de naam. Hij is een reiziger, een goede eigenschap voor een muzikant. Ben heeft in Parijs gestudeerd, in New York gewerkt en resideert sinds 2005 in L.A. waar hij steeds harder aan de weg timmert. Lord Huron is geen nieuwe naam voor Pinguin-luisteraars. The Night We Met is de 5e track die we van hem/hen draaien. De stijl is in de loop der jaren niet veranderd, wel verbeterd. Ook The Night We Met is een breed opgezette, semi akoestische ballad. Aan opnamen en productie zijn echter hoorbaar meer tijd (en geld?) besteed. Hopelijk helpt dat de Lord om nieuwe zieltjes te winnen. Op youtube staat een link naar een gratis download.

Will is de broer van Win Butler en actief lid van Arcade Fire. Nou is beiden een aanbeveling, maar niet genoeg om een soloalbum te rechtvaardigen.Gelukkig blijkt talent redelijk rechtvaardig verdeeld bij de Butlers en bewijst Will met Anna dat hij op eigen benen kan staan. Anna is een new waverige rocktrack met een elektronische bodem en een finish van blazers. De track zal later dit jaar terechtkomen op Will’s langspeeldebuut als solist, Policy. Op 13 april staat hij in de Melkweg.

Net als zijn buddy Ty Segall heeft Mikal Cronin zijn lo-fi periode afgesloten en maakt hij nu songs die zowel compositorisch, wat uitvoering betreft en productiematig van een hoog niveau zijn. Dat laatste is belangrijk, want laat horen hoe goed Mikal werkelijk is. Cronin is een ex punk uit California, lid van de muzikale sekte waartoe ook voornoemde Segall en The Ooh Sees behoren. Made My Mind Up is van het in april te verschijnen derde soloalbum van de 29 jarige artiest, die nog lang niet lijkt uitgerockt.

Dat Villagers niet wereldberoemd is, is de schuld van Conor O’Brien. Deze Ier vindt het belangrijker om mooie muziek te maken, dan zijn pensioen veilig te stellen. Maar als hij zou willen zou Conor net zo succesvol kunnen zijn als Marcus Mumford. Beiden komen uit de folk, maar waar Marcus gaat voor het kampvuur gevoel, graaft Conor in zijn ziel. Dat levert muziek op die door het grote publiek als uneasy listening wordt ervaren, maar door zijn fans als een geschenk uit de hemel. Villagers, O’Brien met vier getrouwe begeleiders debuteerden in 2010 met het album Becoming A Jackhals. Toen was al duidelijk dat we hier met een uniek talent van doen hadden. O’Brien schrijft inventieve songs, die vaak net zo avantgardistisch zijn als conventioneel. Ook Courage, dat begint als een traditionele ballade heeft venijn in de staart. In april volgt album nummer tres van Villagers, dan staat Conor ook op Motel Mozaique!

Ariel Pink is een beetje raar, wat een goede eigenschap is voor een artiest. Zijn echte naam is overigens Ariel Marcus Rosenberg. Ari komt uit L.A. Zijn levensmissie lijkt te zijn het recreëren van naïeve psychedelische pop uit de jaren zestig en zeventig. Onder kenners wordt de stijl waardoor Pink sterk beïnvloed is sunshine pop genoemd of baroque pop, omdat de muziek veel tierelantijnen bevat in de vorm van violen en klavecimbels. Een minder talent dan Pink zou al snel verzanden in pastiches, half geslaagde imitaties van het werk van o.a. The Beach Boys, Harpers Bizarre en The Association. Maar zoals gezegd is Ariel Pink prettig gestoord, waardoor zijn muziek een eigen karakter krijgt. Dayzed Inn Daydream is de 17e en laatste tracks op Pinks 3e studioalbum. Op 13 maart staat hij in de Sugar Factory in Amsterdam.