Category: Nieuwe Muziek

We hebben wel even getwijfeld of een zangeres die klinkt als de liefdesbaby van Al Green en Dolly Parton wel past in ons muziekmenu. Het antwoord is dus ja en wel hierom. We zagen Natalie Pras onlangs in de kleine zaal van Paradiso en waren van begin tot eind geboeid. En er waren bijna geen oude mannen met paardenstaarten. Daarnaast is Natalie een protegee van Matthew E. White, die mede verantwoordelijk is voor de productie en de prachtige viool en blazersarrangementen op haar debuutalbum. Met haar album, dat nu al bestempeld wordt als een van de beste echtscheidingsplaten in de pophistorie zal miss Prass niet iedereen aanspreken, maar wiens ondermaanse bestaan ook de nodige horten en stoten kent, kan zijn/haar hart ophalen/uitstorten bij Natalie Prass uit Nashville.

Blues uit de delta van de Amstel. My Baby is er wederom in geslaagd een toch wel gesleten genre als blues een actuele impuls geven. Het trio brengt grote delen van het jaar down under door waar ze naar verhouding enorm populair zijn. Al die optredens voor rockende Aussies en dansende Kiwi’s heeft de band nog dikker en beter gemaakt. Uprising is de eerste track van het tweede album van My Baby. Tussen de buitenlandse tours en de eigen album opnames door is My Baby ook nog in de weer geweest met Hennie Vrienten. De eminence grise van de vaderlandse rockwereld wilde perse Cato van Dyck (het knappe zusje van Sophie Winterson), Joost van Dyck en Daniel Johnston hebben als backingband op zijn eerste album in ruim 20 jaar. Op 12 maart wordt Shamanaid, de opvolger van My Baby Loves Voodoo feestelijk gelanceerd met een show in de Melkweg, daarna volgt een korte tour door Nederland. In april reist My Baby door Engeland met Seasick Steve. Nog geen video.

Onze favoriete band uit Wijhe (O) heeft een nieuwe single die nogal afwijkt van het weldadige rock ‘n’ roll geweld van de eerste twee. Running is anders dan de titel suggereert een langzaam nummer, een ballad dus met gepaste gitaarbegeleiding. Voor de rock ‘n’ roll animals onder u zal het even wennen zijn, maar met Running bewijst Paceshifters meerdere pijlen op de muzikale boog te hebben.

English Graffiti wordt de titel van het nieuwe, derde album van The Vaccines. Handsome is vooruit gestuurd om de meutes te waarschuwen voor het nieuwe offensief van de Britse bad boys of rock ‘n roll. Ruim vier jaar geleden losten The Vaccines hun eerste salvo met de single Wreckin’ Bar (Ra ra Ra). Toen de rook was opgetrokken bleken we een beste band rijker, een die de eerste slechte plaat nog moet maken. Handsome is dat zeker niet, vergezeld van een grappige clip met nozems en ninja’s is de nieuwe single weer een energieke rocker, weliswaar niks nieuws onder de zon, maar een welkome afwisseling tussen al die hoog stemmige heren, die grote delen van hun leven door brengen bij de kapper. Een exacte release datum voor English Graffiti kunnen we ng niet geven, maar dat zal zo begin maart zijn, want dan begint de nu al uitverkochte Britse tournee. Wel weten we wie er achter de knoppen zat tijdens de albumopname, dat was Dave Fridmann, producer van o.a. Flaming Lips, MGMT en Tame Impala.

Hij is fijn de nieuwe van Drenge. We Can Do What We Want klinkt als een garage rock versie Status Quo: up tempo en tot aan de rand gevuld met gitaren. Drenge is het zoveelste duo dat in blues gedrenkte powerpock maakt, maar om nou te zeggen dat Eoin en Rory Loveless een graantje willen meepikken van het succes van collega duo’s als Royal Blood en Black Keys, nee. Zelfs de invloed van White Stripes, een band die Drenge zeker op ideeën heeft gebracht is vermalen tot een eigen krachtbron. Nieuwe single = nieuw (2e) album. Dat gaat in april het daglicht zien en Undertow heten.

Misschien wel de beste Belgische band van dit moment. Met Then What kondigt Balthazar de geboorte aan van hun derde album, Thin Walls (30/3). Die heugelijke gebeurtenis wordt o.a. gevierd met een concert in de Melkweg op 13 mei. Het nieuwe album van Balthazar is geproduceerd door Ben Hillier (Blur/Elbow) en Jason Cox (Gorillaz). Uiteraard staat Balthazar dit jaar op Rock Werchter en wat ons betreft ook op Lowlands.

Houndmouth is een ontdekking van Geoff Travis, de oprichter van het Rough Trade label en de man aan wie we o.a. The Smiths, The Strokes en The Libertines te danken hebben. Niet dat de band uit de Amerikaanse staat Indiana ook maar een beetje lijkt op genoemde namen. Houndmouth maakt country met een alternatieve twang. Je kunt ze kennen van Penintentiary en On The Road, twee tracks van hun debuutalbum uit 2012, die we regelmatig hebben gedraaid. Sedona klinkt als een authentieke meezinger zoals Johnny Cash zou hebben kunnen zingen op de porch van de ranch van zijn schoonouders, de Carter Familie, ware het niet dat er halverwege een blik elektrische gitaren wordt open getrokken en de zang steeds fanatieker wordt. De tekenen zijn gunstig voor het nieuwe album van Houndmouth.

Zo’n 8 jaar geleden dook er een liedje op van ene Soko, I’ll Kill Her was de titel van de wraak ballade door de zangeres gezongen met een vet Frans accent, I’ll Kiel Her klonk het. Juist die dikke tongval, maakte de single aantrekkelijk en tot een internationaal succes. Soko, Stéphanie Sokolinski uit Bordeaux was eigenlijk geen zangeres, maar actrice en model. En dat is ze nog steeds. Maar ja ze heeft met haar novelty hit de geur van succes opgesnoven en dat rook naar meer. Dus verscheen er in 2012 een album, I Thought I Was An Alien dat verrassend goed was. Het accent was er nog wel, maar paste heel goede bij de half gezongen, half gesproken melancholieke liedjes, die niet hadden een misstaan op een album van Lykke Li. De nieuwe single van Soko is heel andere koek, een feministische rocksong, die op zijn beurt niet had misstaan op een album van Courtney Love.