Interview: Pop Evil

Pop Evil is een echte Amerikaanse rock en roll band die de muziek van grootheden zoals Pearl Jam, Soundgarden, Kiss en Motley mixt, en zo een eigen ‘unieke’ typische mainstream rock sound creëert. Hun derde album ONYX, geproduceerd door Johnny K (o.a. Megadeth en 3 Doors Down) leverde Pop Evil maar liefst drie hitsingles op. In augustus verschijnt het nieuwe album UP, dat geproduceerd werd door Adam Kasper (Soundgarden, Foo Fighters, Pearl Jam). De nieuwe single Footsteps is al verschenen. Pop Evil speelde afgelopen week voor het eerst in Nederland en dan ook nog op Pinkpop, dus de band kan aan de bak. Voor het concert op Stage 4 praat ik met bassist Matt DiRito die zeer gedreven overkomt.

Tekst Martien Koolen Foto Jos Voncken

Zo Matt, de eerste keer een concert in Nederland en dan ook nog op Pinkpop, het oudste Europese muziekfestival; ken je Pinkpop?
“Ja, veel van mijn vrienden in de States zijn al hier geweest en hebben hier gespeeld en kennen de reputatie van Pinkpop.”

Wat zijn je verwachtingen?
“Ik heb het festivalterrein eens rustig bekeken en ik heb gezien hoeveel mensen er zijn en wat voor mensen en het lijkt mij een fantastisch festival te zijn; de mensen zijn behoorlijk cool en ‘nuts’!”

Hebben jullie ooit voor zo een groot publiek gespeeld?
“Niet helemaal, want de meeste Amerikaanse festivals halen de 70.000 niet, dus het wordt een nieuwe spannende ervaring; maar hoe meer mensen er zijn hoe beter wij spelen en we hebben dan ook gelukkig geen last van zenuwen of zo; we gaan er vol voor! Het enige waar ik een beetje bang voor ben is het feit dat we onze eigen apparatuur niet kunnen/mogen gebruiken; maar ik neem aan dat de guys hier daar veel ervaring mee hebben, dus dat komt ook wel goed.”

Kun jij iets vertellen over de naam van de band, wie heeft dat bedacht en heeft de naam een ‘diepere’ betekenis?
“Onze zanger Leigh kwam met die naam op de proppen en de naam heeft waarschijnlijk toch verschillende interpretatiemogelijkheden, want als je naar een Pop Evil album luistert, dan hoor je enkele harde tracks, ballads en pop songs, want we willen niet een bepaalde stempel opgedrukt krijgen. We spelen verschillende soorten muziek en dat is niet slecht of goed, maar het is gewoon Pop Evil, snap je? Pop behelst onze softere muziekkant en Evil behelst onze hardere muziekkant en we spelen eigenlijk alles wat daar ook tussen zit. De naam behelst eigenlijk gewoon twee extremen; hard en zacht, goed en slecht en alle bandleden zijn ook eigenlijk qua muziekvoorkeur heel verschillend van elkaar. Pop Evil is gewoon een samenwerking tussen vijf zeer extreem verschillende muzikanten, maar dat maakt het natuurlijk ook zeer interessant en uitdagend.”

Ik vind Pop Evil een echte Amerikaanse band, vind jij dat ook en is dat een compliment als ik dat zo benoem?
“Dat ben ik zeker met je eens, ha ha… Wij komen uit Michigan en we hebben een typische sound die je alleen daar tegenkomt en dat is zeker echt Amerikaans!”

Welke bands hebben de sound van Pop Evil beïnvloed?
“Dat varieert nogal in de band; mijn persoonlijke invloeden zijn vooral bands uit de jaren tachtig, Guns N’ Roses en Motley Crue, maar ook Nine Inch Nails, Marilyn Manson en Type O Negative hebben mij wel degelijk beïnvloed.”

Het nieuwe album Up verschijnt in augustus, de eerste single Footsteps is al te beluisteren en wordt omschreven als een poppy ballad…
“Dat vind ik wel grappig, want ik was heel benieuwd hoe mensen zouden reageren op Footsteps want het is geen typisch Pop Evil nummer. Er zijn gelukkig heel veel positieve reacties, maar ik kan wel zeggen dat het hele album absoluut niet zo klinkt als Footsteps. We wilden graag een beetje experimenteren met een zogenaamde nieuwe sound – simpel, dansbaar, meezingbaar – en zo kwam Footsteps tot stand, maar ik kan de fans geruststellen, er staan nog zeker een paar typische vette Pop Evil songs op Up. Ons vorige album Onyx was nogal een donker album en we wilden wat dat betreft met Up een wat vrolijker, meer positief album maken.”Ik heb het album al gehoord en ik vond vooral Till Kingdom Come een super nummer!
“Oh, jij hebt het album al gehoord, Nick (Fuelling, MK) onze gitarist heeft dat nummer geschreven en op het nieuwe album staan meer van dat soort tracks. In het verleden hebben we altijd gewerkt vanuit het perspectief dat we een radioband zijn en in Amerika zijn we dat natuurlijk nog steeds, maar we wilden toch wat meer experimenteren met onze sound en zo ontstond o.a. een nummer zoals Till Kingdom Come. Dat zal waarschijnlijk nooit een single worden maar het is een fantastische song om het album mee te eindigen, toch…?”

Vendetta is een andere goede, opvallende song, snel, trashy, zal dat in Amerika op de radio gedraaid worden?
“Vendetta is echt in your face, maar ik denk wel dat het nummer op de radio gespeeld zal worden. Maar Vendetta is geen echte representatieve song voor Pop Evil, we hebben wel heavy songs, maar het is niet echt ons ‘handelsmerk’. Ik denk wel dat Vendetta een echte live song is waar het publiek bij los kan gaan”.

Jullie vorige album Onyx leverde de band maar liefst drie hitsingles op, kwam dat succes onverwacht en hoe zijn jullie daar mee omgegaan?
“Het was fantastisch en wij hebben nu het gevoel dat we er bij horen, het publiek herkent en erkent ons nu ook en dat is gewoon super. Na veel hard werken is dan er dan uiteindelijk een beloning.”

Hoe belangrijk zijn teksten voor Pop Evil?
“Heel belangrijk! Vette gitaarriffs en pakkende melodieën zijn natuurlijk ook van groot belang, maar de tekst is toch uiteindelijk waar het om gaat. Voor de fans is het belangrijk dat zij zich met onze teksten kunnen ‘identificeren’ of zich kunnen inleven in onze ‘belevingswereld’. Op het nieuwe album hebben we nog meer aandacht besteed aan de teksten.”

Wat is er eerst in het werkproces, de tekst of de muziek?
“Muziek, altijd eerst de muziek, de riff, de hook, de melodie, ja zeker weten. De muziek geeft een bepaalde sfeer en die sfeer proberen we dan verder uit te werken met de tekst. Leigh (de zanger, MK) schrijft de meeste teksten net zoals bij de meeste bands want hij moet het zingen natuurlijk. We hebben allemaal wel een inbreng, maar Leigh doet het toch het liefste alleen.”

Kun je al iets vertellen over de set list van vandaag, wat gaan de mensen op Pinkpop horen?
“Ha ha, waarschijnlijk ook een paar nieuwe songs; we gaan het Pinkpop publiek als proefkonijnen gebruiken, ha ha ha…”

Hoe vaak veranderen jullie de set list en wie bepaalt welke songs gespeeld worden?
“Ik bepaal de set list ha ha, daar valt niet aan te tornen… Ik verander de set list trouwens elke dag, dat houdt ons gemotiveerd en elk publiek wil toch wat anders horen, dus ik pas de set list aan voor het publiek en/of het land waar we spelen.”

Met welke muziek/bands ben jij opgegroeid?
“Led Zeppelin, ACDC, heel veel Boston en heel veel Queen.”

Pop Evil heeft veel vrouwelijk fans, hoe verklaar je dat?
“Natuurlijk vanwege onze ‘looks’, ha ha… Ik denk dat het te maken heeft met onze teksten, waar we het eerder al over hadden. Ik denk dat jongens/mannen naar de melodie van muziek luisteren, terwijl vrouwen/meisjes naar de teksten luisteren. Meisjes willen graag met een nummer meezingen.”

Dan ben ik ook een vrouw want ik luister ook altijd naar de teksten.
“Ha ha ha, dat geldt inderdaad niet voor alle mannen en/of vrouwen.“

Matt, hartelijk bedankt voor je tijd.
“Jij ook bedankt en geniet van de show.”

LIVEDATUM 21/06 Graspop Metal Meeting, Dessel

Frank Turner

Frank Turner_psfnpElke ochtend om 9 uur ‘s ochtends een fijn clip! Hier hebben we de nieuwe single van Frank Turner die afgelopen zondag nog op het Pinkpop festival stond te knallen. The Next Storm staat op het nieuwe album Positive Songs For Negative People welke 7 augustus zal verschijnen.

The Big Moon

The Big Moon is nieuw dameskwartet uit Londen. Juliette, Soph, Celia en Fern. Baas van de band is Juliette (Jackson). Zij zag een poos geleden Palma Violets in actie en dacht ‘ik wil ook in een band zitten’. Na het zien van een show van Fat White Family begon ze zelf liedjes te schrijven. Via vriendinnen kwam ze met de andere meiden in contact. Het klikte al voordat ze nog maar één noot hadden gespeeld. Sucker is de debuutsingle van The Big Moon en hoogst waarschijnlijk het begin van iets heel moois.

Bahamas

Wie ons een beetje volgt weet dat we een enorm zwak hebben voor Afie Jurvanen uit Canada. Afie schrijft prachtige melodieën en sterk tot de verbeelding sprekende teksten (Waves begint bijv. heel intrigerend met ‘And I held my breath inside for days’). Daarnaast is hij ook nog eens een hoogbegaafd gitarist. Waves komt van het derde Bahamas album Bahamas is Afie (net als All The Time (ex-IJsbreker) en Stronger Than That). Dat album leverde Jurvanen in Canada twee Juno Awards op voor ‘best alternative album of the year’ en ‘best singer-songwriter of the year’. Volkomen terecht.

Beau

Heather Boo en Emma Rose zijn Beau, een duo met standplaats New York City. De meiden zijn al dik sinds hun 13e. Samen zingen en schrijven doen ze sinds ze 18 zijn. Via een gezamenlijke kennis kwamen Heather en Emma in contact met de baas van het Franse Kitsuné label. Hij hoorde wel iets in de seventies soul folk van de vriendinnen en bood hen een contract aan. One Wing, de debuutopname van het tot Beau gedoopte duo is de openingstrack van de nieuwe New Faces compilatie van Kitsuné. De track viel zo goed, dat hij nu ook los verkrijgbaar is en als onderdeel van een EP. Beau, uitgebreid met drie muzikanten gaf vorige week een zeer geslaagde showcase in Londen. Hopelijk komen de dames zich binnenkort ook aan ons voorstellen.

Christopher Owens

Christopher Owens is een van de boeiendste figuren uit de hedendaagse popscene. De zanger-gitarist-componist maakte naam als voorman van de band Girls. Na twee succesvolle albums met Girls trok hij de stekker er uit. Het kostte hem teveel moeite de band bij elkaar te houden, liever was hij alleen verantwoordelijk voor zichzelf. En dat is hij nog steeds getuige de titel van zijn nieuwe single, To Take Care Of Myself Again. Dat Owens zijn handen vol heeft aan zichzelf komt mede door zijn bizarre jeugd. Zijn beide ouders waren actief lid van The Children of God, een extreme christelijke sekte. Hij was twee toen zijn pa en ma hem meenamen op bekeringsmissie door Azië en West-Europa. Op zijn 16e nam hij de benen. Samen met zijn zus vestigde hij zich in Texas voor een bestaan van twaalf ambachten en dertien ongelukken. Wat wél goed ging was gitaar spelen. Owens was 25 toen hij naar San Francisco vertrok. Daar kwam hij in contact met Ariel Pink met wie hij in de band Holy Shit speelde. In 2007 begon hij Girls, zijn eerste eigen band. Hij was toen 28. In 2013 debuteerde Owens als solist met het album Lysandre, in 2014 gevolgd door A New Testament. En nu zijn we alweer aan zijn derde solo-excursie toen. Crissybaby Forever heet de plaat die wordt ingeluid door het mooie melancholieke To Take Care Of Myself Again, een titel die lijkt te duiden op een nieuwe, bestendige fase in het leven van een man die wel wat rust verdient. En succes.

Interview: Natalie Prass

Ik ben praktisch grootgebracht door honden. Eerst door Sjef, later door Frits. Schatten waren het, die rakkers, en – voor de liefhebber – allebei Berner Sennenhonden. Ja, honden zijn te gek, echt waar. Maar zodra die blaffers in jasjes en truitjes worden gestoken is voor mij de lol er snel af. Toch is het aankleden van viervoeters precies wat Natalie Prass graag doet. In hemelsnaam, waarom?!

Tekst LiveGuideNL | Jeroen Haneveer Foto Ryan Patterson

Voordat we Natalie aanvallen over hondenkleding, moeten we eerst even vermelden dat haar titelloze debuutalbum dit jaar verscheen bij Spacebomb. Dat is het label van producer en muzikant Matthew E. White, met wie ze ook samenwerkte aan het album.

De composities werden drie jaar geleden al opgenomen, maar omdat White de hele spaarkas er doorheen had gejaagd om zijn eigen debuut Big Inner uit te kunnen brengen, bleef Prass’ werk al die tijd op de plank liggen. “Dat was heel frustrerend”, geeft de 29-jarige Amerikaanse toe. “Maar het is allemaal goedgekomen, dus ik maak me er totaal geen zorgen meer over.” En inderdaad, waarom zou ze, nu de voltallige internationale muziekpers wegloopt met haar muziek.

Dan nu ter zake. Dat je je hond graag kleertjes aantrekt is al erg genoeg, maar waarom zou je je als groot musicus bezighouden met zoiets ordinairs als – we verzinnen het niet zelf – het ontwerpen en maken van kleding voor honden? Een nog onedeler ambacht is nauwelijks denkbaar. “Kijk, ik ben een creatieveling”, pareert de singer-songwriter uit Richmond, Virginia de kritiek. “Na het opnemen van het album had ik behoefte aan een pauze. Ik was de hele tijd bezig geweest met werken, creëren, opnemen en schrijven, maar er gebeurde niks! Na alle tijd die ik erin had gestopt dacht ik dat mijn muziek niemand ook maar iets zou interesseren. Ik zat echt helemaal vast.”

Het idee voor haar tweede carrière kwam voort uit haar jonge jaren, toen ze haar eigen kleren maakte. En dat kan ook prima voor hondjes, bedacht Natalie. “Voor ik het wist, runde ik een succesvol bedrijfje vanuit m’n huis. Dat spul nam een hele kamer in beslag, maar het was erg leuk om te doen en hé, ik verdiende er nog geld mee ook!”

Nu ze, godzijdank, fulltime muzikant is, heeft ze sinds een tijdje naast haar hond een andere grote liefde in haar leven. On stage wordt ze vaak vergezeld door, jawel: Godzilla! “Ik ben altijd een liefhebber geweest van Japanse cultuur en was helemaal idolaat van Godzilla toen ik nog een klein meisje was. Ik had een Godzilla-dekbedovertrek en kleine actiefiguurtjes. Toen ik in februari een antiekzaak in Brighton binnenstapte, zag ik daar dat beeldje staan. Dat moest ik natuurlijk meteen hebben! Sindsdien is het een beetje mijn mascotte, en een hele lieve tourbuddy.”

LIVEDATA 17/06 BIRD, Rotterdam 19/06 Botanique, Brussel 28/06 Down the Rabbit Hole, Beuningen 20/08 Pukkelpop, Hasselt 06/09 Into the Great Wide Open, Vlieland

Klinkt als: een mellow smeulend kampvuur dat gretig de designerparka van je Flatcoated retriever verzwelgt

Het juni-nummer van LiveGuideNL is nu uit en gratis verkrijgbaar op meer dan 550 adressen.

De Geweldigheid

Elke ochtend om 9 uur ‘s ochtends een toffe track! In haar debuutsingle Licht bezingt De Geweldigheid de strijd van een verdwaasde eenling die opbokst tegen existentiële vervreemding en de manier waarop onze hyperconnectieve samenleving een steeds grotere wig drijft tussen het Zijn en het Zijnde… Het beest staat klaar.

Sorority Noise

Voordat Cameron Boucher en Adam Ackerman Sorority Noise begonnen zaten ze samen in een jazzband. Ackerman speelde staande bas, Boucher saxofoon. Niets maar dan ook helemaal niets van dat jazzverleden is terug te horen in de muziek van Sorority Noise. Het geeft wel aan dat de band niet voor één gat te vangen is. Die antihokjesgeest blijkt ook uit de favoriete artiesten die de heren citeren. Boucher noemt Regina Spektor als favoriet, Ackerman zweert bij Jimmy Page. De band uit Connecticut maakt rock met sporen van punk, emo en grunge. Sorority Noise is nog maar twee jaar actief. In die periode is een debuutalbum uitgekomen en de ritmesectie vervangen. Sorority Noise mark II komt binnenkort met een nieuw album, dat -als ons water ons niet bedriegt- in zal slaan als een bom.