Category: Nieuwe Muziek

Dat Villagers niet wereldberoemd is, is de schuld van Conor O’Brien. Deze Ier vindt het belangrijker om mooie muziek te maken, dan zijn pensioen veilig te stellen. Maar als hij zou willen zou Conor net zo succesvol kunnen zijn als Marcus Mumford. Beiden komen uit de folk, maar waar Marcus gaat voor het kampvuur gevoel, graaft Conor in zijn ziel. Dat levert muziek op die door het grote publiek als uneasy listening wordt ervaren, maar door zijn fans als een geschenk uit de hemel. Villagers, O’Brien met vier getrouwe begeleiders debuteerden in 2010 met het album Becoming A Jackhals. Toen was al duidelijk dat we hier met een uniek talent van doen hadden. O’Brien schrijft inventieve songs, die vaak net zo avantgardistisch zijn als conventioneel. Ook Courage, dat begint als een traditionele ballade heeft venijn in de staart. In april volgt album nummer tres van Villagers, dan staat Conor ook op Motel Mozaique!

Ariel Pink is een beetje raar, wat een goede eigenschap is voor een artiest. Zijn echte naam is overigens Ariel Marcus Rosenberg. Ari komt uit L.A. Zijn levensmissie lijkt te zijn het recreëren van naïeve psychedelische pop uit de jaren zestig en zeventig. Onder kenners wordt de stijl waardoor Pink sterk beïnvloed is sunshine pop genoemd of baroque pop, omdat de muziek veel tierelantijnen bevat in de vorm van violen en klavecimbels. Een minder talent dan Pink zou al snel verzanden in pastiches, half geslaagde imitaties van het werk van o.a. The Beach Boys, Harpers Bizarre en The Association. Maar zoals gezegd is Ariel Pink prettig gestoord, waardoor zijn muziek een eigen karakter krijgt. Dayzed Inn Daydream is de 17e en laatste tracks op Pinks 3e studioalbum. Op 13 maart staat hij in de Sugar Factory in Amsterdam.

We hebben wel even getwijfeld of een zangeres die klinkt als de liefdesbaby van Al Green en Dolly Parton wel past in ons muziekmenu. Het antwoord is dus ja en wel hierom. We zagen Natalie Pras onlangs in de kleine zaal van Paradiso en waren van begin tot eind geboeid. En er waren bijna geen oude mannen met paardenstaarten. Daarnaast is Natalie een protegee van Matthew E. White, die mede verantwoordelijk is voor de productie en de prachtige viool en blazersarrangementen op haar debuutalbum. Met haar album, dat nu al bestempeld wordt als een van de beste echtscheidingsplaten in de pophistorie zal miss Prass niet iedereen aanspreken, maar wiens ondermaanse bestaan ook de nodige horten en stoten kent, kan zijn/haar hart ophalen/uitstorten bij Natalie Prass uit Nashville.

Blues uit de delta van de Amstel. My Baby is er wederom in geslaagd een toch wel gesleten genre als blues een actuele impuls geven. Het trio brengt grote delen van het jaar down under door waar ze naar verhouding enorm populair zijn. Al die optredens voor rockende Aussies en dansende Kiwi’s heeft de band nog dikker en beter gemaakt. Uprising is de eerste track van het tweede album van My Baby. Tussen de buitenlandse tours en de eigen album opnames door is My Baby ook nog in de weer geweest met Hennie Vrienten. De eminence grise van de vaderlandse rockwereld wilde perse Cato van Dyck (het knappe zusje van Sophie Winterson), Joost van Dyck en Daniel Johnston hebben als backingband op zijn eerste album in ruim 20 jaar. Op 12 maart wordt Shamanaid, de opvolger van My Baby Loves Voodoo feestelijk gelanceerd met een show in de Melkweg, daarna volgt een korte tour door Nederland. In april reist My Baby door Engeland met Seasick Steve. Nog geen video.

Onze favoriete band uit Wijhe (O) heeft een nieuwe single die nogal afwijkt van het weldadige rock ‘n’ roll geweld van de eerste twee. Running is anders dan de titel suggereert een langzaam nummer, een ballad dus met gepaste gitaarbegeleiding. Voor de rock ‘n’ roll animals onder u zal het even wennen zijn, maar met Running bewijst Paceshifters meerdere pijlen op de muzikale boog te hebben.

English Graffiti wordt de titel van het nieuwe, derde album van The Vaccines. Handsome is vooruit gestuurd om de meutes te waarschuwen voor het nieuwe offensief van de Britse bad boys of rock ‘n roll. Ruim vier jaar geleden losten The Vaccines hun eerste salvo met de single Wreckin’ Bar (Ra ra Ra). Toen de rook was opgetrokken bleken we een beste band rijker, een die de eerste slechte plaat nog moet maken. Handsome is dat zeker niet, vergezeld van een grappige clip met nozems en ninja’s is de nieuwe single weer een energieke rocker, weliswaar niks nieuws onder de zon, maar een welkome afwisseling tussen al die hoog stemmige heren, die grote delen van hun leven door brengen bij de kapper. Een exacte release datum voor English Graffiti kunnen we ng niet geven, maar dat zal zo begin maart zijn, want dan begint de nu al uitverkochte Britse tournee. Wel weten we wie er achter de knoppen zat tijdens de albumopname, dat was Dave Fridmann, producer van o.a. Flaming Lips, MGMT en Tame Impala.

Hij is fijn de nieuwe van Drenge. We Can Do What We Want klinkt als een garage rock versie Status Quo: up tempo en tot aan de rand gevuld met gitaren. Drenge is het zoveelste duo dat in blues gedrenkte powerpock maakt, maar om nou te zeggen dat Eoin en Rory Loveless een graantje willen meepikken van het succes van collega duo’s als Royal Blood en Black Keys, nee. Zelfs de invloed van White Stripes, een band die Drenge zeker op ideeën heeft gebracht is vermalen tot een eigen krachtbron. Nieuwe single = nieuw (2e) album. Dat gaat in april het daglicht zien en Undertow heten.